„Czy faszerowałaś kaczkę jabłkami?”
Natalia wsunęła blachę z powrotem do piekarnika
i powoli się wyprostowała.
W kuchni panował prawdziwy upał.
W powietrzu mieszały się aromaty rozmarynu i
pieczonego mięsa.
Od długiego stania przy płycie tradycyjnie
bolał ją kręgosłup.
„Tak, faszerowałam” – odpowiedziała spokojnie.
Paweł stał w progu, opierając się ramieniem o futrynę.
Miał na sobie świeżą błękitną koszulę, którą Natalia wyprasowała jeszcze rano, zanim zabrała się za gotowanie.
„Dobre kupiłaś jabłka? Nie te kwaśne, które sprzedają na targu?” – dopytywał mąż.
„Dobre, Pasza. Słodkie”.
Opłukała ręce pod wodą i strzepnęła krople.
Od samego rana była na nogach.
Najpierw wypad do sklepu, potem ciężkie torby z mięsem, warzywami i zieleniną.
Po tym – generalne porządki, bo Paweł nie znosił nawet pyłku na telewizorze.
„A to przyjdą Anton z Łarysą – jeszcze się zbłaźnimy”.
Paweł poprawił kołnierzyk koszuli.
„Pomyślą, że Paszka oszczędza na przyjaciołach”.
„Nikt tak nie pomyśli”.
Natalia postawiła na brzegu stołu stos czystych talerzy.
„Drogo kosztował ptak?” – zapytał nieoczekiwanie.
„Nietanio”.
Paweł niezadowolony cmoknął językiem.
„Ceny całkiem poszybowały. Tyle pieniędzy za zwykłą kaczkę! Ja, między innymi, zarabiam to wszystko własną pracą. W robocie szefostwo już wyprało mi mózg swoimi raportami”.
Natalia spokojnie rozłożyła widelce.
„Ja też pracuję, Pasza. I kupowałam wszystko ze swojej karty”.
Spojrzała mu prosto w oczy.
Mąż na sekundę się zmieszał, ale szybko odzyskał swój zwykły pewny wygląd.
„Daj spokój. Praca twoja… Przekładać papierki w logistyce to nie to samo, co harować na produkcji. A w ogóle, mieszkamy w moim mieszkaniu. Moje terytorium – moje zasady. Za media płacę ja. I remont też robiłem ja”.
Natalia milczała.
Tę przemowę słyszała ciągle.
Pięć lat temu Paweł otrzymał dwupokojowe mieszkanie w spadku po babci i od tego czasu ten fakt stawał się jego głównym argumentem w każdym sporze.
Przesoliła zupę – „w moim domu tak nie gotują”.
Zasiedziała się po pracy – „nie chcę, żeby do mojego mieszkania wchodziła nocą nie wiadomo kto”.
Kupiła sobie nową bluzkę – „lepiej by było zainwestować w rodzinny budżet”.
W przedpokoju rozległ się dzwonek.
„O, goście przyszli!”
Paweł natychmiast się zmienił.
Na twarzy pojawił się szeroki, życzliwy uśmiech.
„Wchodźcie! Otwarte!”
Natalia zdjęła fartuch i położyła go na parapecie.
W korytarzu zrobiło się głośno.
Anton, stary znajomy Pawła, głośno stukał podeszwami, a Łarysa w biegu opowiadała jakąś historię, zdejmując płaszcz.
„Wchodźcie, ekipa!” – radośnie grzmiał Paweł. – „Łarciu, pomogę. Antocha, czego utknąłeś?”
Natalia wyszła z kuchni.
„Cześć”.
„Nataszeńko, jaki zapach!” – zachwyciła się Łarysa. – „Gotujesz od samego rana?”
„Od ósmej”.
Natalia wzięła od niej torbę z sokiem i postawiła na półce.
Z kieszeni domowych spodni wypadł pęk kluczy z ciężkim metalowym brelokiem i zadzwonił o drewnianą powierzchnię.
„Przestań się umniejszać!”
Paweł pobłażliwie klepnął żonę w ramię.
„Co tam trudnego? Technika wszystko robi sama. U nas wszystko uczciwie: ja zapewniam, a ona tworzy przytulność”.
Natalia nic nie odpowiedziała.
Paweł już zaprowadził Antona do pokoju i opowiadał mu o drogim koniaku, który specjalnie kupił na ten wieczór.
Łarysa z wyrzutami sumienia spojrzała na gospodynię.
„Może pomóc?”
„Nie trzeba. Sama”.
Uczta zaczęła się szybko.
Paweł uwielbiał przyjmować gości.
A raczej lubił czuć się gospodarzem sytuacji, siedzieć na czele stołu i rozdawać życiowe rady.
Natalia ciągle kursowała między kuchnią a salonem.
Przyniosła sałatki.
Postawiła półmisek z wędliną.
Wymieniła sztućce.
Dodała chleb.
„Poszczęściło ci się, Paszka” – zauważył Anton, z przyjemnością zajadając pieczeń. – „My z Łarysą wciąż spłacamy mieszkanie. Każdy miesiąc jak pokuta”.
„Trzeba było wcześniej myśleć, Antocha”.
Paweł odchylił się na oparcie krzesła.
„Krewnych trzeba było wspierać. A ja mam mieszkanie prawie w centrum, żadnych długów i banków. Pełna swoboda”.
Anton ponuro kiwnął głową.
„Teraz wszystko podrożało. Media zjadają kupę pieniędzy. I Łarysa chce nową kurtkę”.
„A stara czym zła?” – uśmiechnął się Paweł.
„Trzy lata noszę już” – zawstydzona odpowiedziała Łarysa. – „Na łokciach wszystko wytarte”.
„Bzdura”.
Paweł machnął ręką.
„Kobietom tylko daj możliwość – wszystkie pieniądze na ubrania wydadzą. A moja chodzi w starym puchówce i nie narzeka. Ja od razu powiedziałem: chcesz luksusu – pracuj więcej. A tak masz dach nad głową i męża. Czego więcej potrzeba?”
Natalia postawiła na stole salaterkę.
„Natasza, siadaj z nami” – pospieszyła zmienić temat Łarysa, widząc jej twarz. – „Cały czas jesteś w kuchni”.
„Zaraz przyniosę gorące”.
W kuchni Natalia wyjęła kaczkę.
Gorąca para oparzyła twarz.
Plecy bolały tak, że chciało się po prostu usiąść na podłodze.
Ręce zaczerwieniły się od ciągłej gorącej wody i środków czyszczących.
Kiedy wróciła z dużym półmiskiem, rozmowa toczyła się już o znajomym, który niedawno się rozwiódł.
„Sam winny” – pewnie oświadczył Paweł. – „Zostawił byłej samochód. Sam kupował, sam serwisował, a potem podarował, bo ona wozi dzieci. Głupiec”.
Natalia postawiła kaczkę na środku stołu.
Złocista skórka błyszczała, a aromat jabłek natychmiast rozniósł się po pokoju.
„Ale jej z dziećmi ciężko bez samochodu” – ostrożnie zauważyła Łarysa.
„To już nie jego troski” – uciął Paweł. – „Trzeba było zawczasu wszystko оформлять (formalizować) właściwie. Kobietom nie wolno zbyt ustępować. Ja swoje terytorium chronię”.
„U was z Natalią wszystko inaczej” – spróbował złagodzić sytuację Anton. – „Ona i pracuje, i domem się zajmuje”.
„Jaka tam praca!”
Paweł lekceważąco machnął widelcem.
„Siedzą w biurze, piją herbatę. Ja jej dawno mówię: zwalniaj się i zajmuj się domem”.
„I za co będę wtedy żyć?” – spokojnie zapytała Natalia.
Po raz pierwszy tego wieczoru usiadła za stołem i spojrzała mężowi prosto w oczy.
W pokoju zrobiło się cicho.
Paweł nie lubił, kiedy mu się sprzeciwiano przy przyjaciołach.
„Za moje pieniądze, oczywiście!”
Podniósł głos tak, że zadzwoniły kieliszki.
„Jestem mężczyzną, zapewniam. Ty i tak żyjesz na gotowym. Nie płacisz za media ani za czynsz”.
„Daj spokój, Pasza” – zmieszany powiedział Anton. – „Zobacz, jaki stół Natalia przygotowała. To przecież ogromna praca”.
„Jaka praca?”
Paweł uśmiechnął się i sięgnął po butelkę.
„Wsadzić mięso do piekarnika – wielkie osiągnięcie? Mieszkanie moje, remont mój, sprzęt kupiony przeze mnie. Ona tu mieszka, o niczym nie myśląc”.
Łarysa opuściła wzrok.
„W zasadzie darmowa pomoc domowa z funkcją kucharki” – zadowolony z siebie oświadczył Paweł. – „Gdybym zatrudniał obcych ludzi, musiałbym co miesiąc płacić przyzwoite sumy. A tak wszystko za darmo. Trzeba doceniać takie szczęście”.
Anton zakrztusił się winem i zaczął kaszleć.
Natalia nie zaczęła krzyczeć. Nie urządziła skandalu. Nie chwyciła za salaterkę, choć pragnienie było ogromne.
Patrzyła po prostu na okruchy chleba przy swoim talerzu.
Wszystkie te słowa nie były dla niej czymś nowym. Paweł i wcześniej lubił przypominać, że mieszkanie należy do niego i że to właśnie on „zapewnił jej dobre życie”.
Ale teraz spokojnie wypowiedział to wszystko przy gościach, jakby przeliczał wartość jej pracy na pieniądze, jak usługi sprzątaczki lub kucharki.
I właśnie w tym momencie Natalia zrozumiała: granica, którą jeszcze można było nie zauważać, została właśnie ostatecznie przekroczona.
„Znaczy, darmowa?” – cicho wypowiedziała Natalia.
„A co ja takiego powiedziałem?” – zmarszczył brwi Paweł, wychwytując jej ton, ale nie zamierzając przyznawać się do błędu. – „Wziąłem cię do siebie. Zabrałem z twojego akademika. Żyj spokojnie, ciesz się i opiekuj mężem”.
Natalia powoli wstała z krzesła.
Starannie wygładziła dłonią perkalową bluzkę, jakby strzepując niewidzialny pyłek. Twarz pozostawała spokojna, tylko spojrzenie stało się chłodniejsze.
„Anton, Łaryso, wybaczcie mi. Miłego wieczoru” – równym głosem powiedziała.
Po czym odwróciła się i ruszyła w stronę przedpokoju.
„Hej! Dokąd się wybierasz?” – krzyknął Paweł za nią.
„Obraziłaś się, czy co? Prawdy nie lubisz słuchać? Znowu babskie humory z niczego?”
Natalia zdjęła z wieszaka płaszcz i spokojnie założyła go.
Potem wzięła leżący na komodzie ciężki pęk kluczy. Oddzieliła masywny brelok od domofonu, zdjęła długi klucz od górnego zamka i krótki – od dolnego. Brelok zostawiła sobie, a pozostałe klucze ścisnęła w dłoni.
Wróciwszy do salonu, zobaczyła, jak Paweł nalewa sobie kolejną porcję koniaku, zwycięsko zerkając na zmieszanego Antona.
Podeszła do stołu, Natalia milcząco położyła dwa klucze obok jego talerza. Metal cicho zadzwonił o kieliszek.
„Co to jeszcze?” – niezrozumiale zapytał Paweł.
„Twoje klucze. Od twojego terytorium”.
Postawił butelkę z powrotem.
„W jakim sensie? Dokądś się wybierasz w środku nocy?”
Mąż patrzył na nią z wyraźnym zdumieniem.
„Postanowiłaś przedstawienie urządzić przed gośćmi?”
„Postanowiłam się zwolnić”.
Natalia zapięła guziki płaszcza.
„Z firmy logistycznej?” – nie zrozumiał Paweł.
„Nie. Ze stanowiska darmowej służącej. Bez rekompensaty i odprawy”.
Łarysa cicho westchnęła. Anton uparcie oglądał obrus, udając, że wcale go tu nie ma.
„Natalia, przestań urządzać spektakl!”
Paweł próbował się zaśmiać, ale śmiech wyszedł zły i nerwowy.
„Ludzie siedzą przy stole. Siadaj na miejsce. Spszyłaś – i wystarczy”.
„A mi wygodnie stać”.
Ruszyła do wyjścia.
„No i idź!”
Paweł wyskoczył z krzesła, ale został na miejscu.
„Dokąd się podziejesz? Do matki na stare łóżko polowe? I komu ty jesteś potrzebna ze swoją wypłatą?”
Natalia nic nie odpowiedziała.
„Jutro sama przylecisz z powrotem!”
Głos Pawła echem poniósł się po mieszkaniu.
„Jeszcze prosić będziesz o powrót na gotowe!”
Drzwi ciężko zatrzasnęły się za jej plecami, odcinając zapach pieczonej kaczki i rozdrażnione krzyki męża.
Natalia zeszła na dół i wyszła na ulicę.
Świeże wieczorne powietrze przyjemnie dotknęło twarzy. Otuliła się szczelniej płaszczem i pewnie ruszyła w stronę przystanku. Jechać do matki na stare łóżko polowe wcale nie było jej potrzebne.
Jeszcze miesiąc temu, ostatecznie zmęczona ciągłymi wyrzutami z powodu „obcych metrów kwadratowych” i nieskończonym liczeniem każdego wydanego produktu, wynajęła małe, ale bardzo przytulne mieszkanie w sąsiedniej dzielnicy. Pierwszy miesiąc wynajmu i kaucję Natalia opłaciła ze swojej wypłaty.
Nie awanturowała się i nie groziła. Po prostu zawczasu przygotowywała sobie drogę do odwrotu.
Swoje rzeczy przewoziła stopniowo. Jedna torba dzisiaj, jeszcze kilka rzeczy – za parę dni. Kilka swetrów mieściło się w plecaku. Wszystko to działo się, gdy Paweł był w pracy lub spędzał czas z przyjaciółmi.
Zimowe rzeczy niby zanosiła do pralni chemicznej. Zniknięcie książek wyjaśniła tym, że dała je poczytać Łarysie. Paweł nawet nie zauważył, że szafy stopniowo pustoszeją. Nie było mu do tego. Zbyt delektował się rolą gospodarza życia.
Po trzech tygodniach Paweł siedział w tej samej kuchni całkiem sam.
W zlewie zgromadziła się góra brudnych naczyń, pokrytych zaschniętym tłuszczem. Na blacie walały się pudełka po pizzy i czerstwe kawałki chleba. Zamiast aromatów rozmarynu i przypraw w mieszkaniu stał zapach śmieci, których nikt nie wynosił już od kilku dni.
Paweł z trudem próbował zeskrobać widelcem przyklejony do patelni kawałek wczorajszej jajecznicy.
Wciąż czekał.
Czekał, że Natalia zadzwoni. Że zacznie płakać i prosić się o powrót. Że nie wytrzyma samodzielnego życia i zechce wrócić do jego „troski” i ustalonych przez niego zasad.
Był pewien, że bez niego długo nie wytrzyma.
Ale telefon milczał.
Paweł ponuro żuł twardą jajecznicę i od czasu do czasu patrzył na klucze, które wciąż leżały na komodzie w przedpokoju.
Nikt więcej z nich nie korzystał.
Nikt więcej nie wychodził wcześnie rano do pracy, żeby potem wracać z torbami produktów na jego szczodre uczty. Nikt nie prasował mu koszul, nie pucował mebli do błysku i nie zamieniał mieszkania w prawdziwy dom.
I dopiero teraz Paweł zaczął rozumieć, że stracił nie darmową pomocnicę.
Stracił człowieka, który przez wiele lat kochał go mocniej niż samego siebie.
