— Wynoście się z mojej kuchni natychmiast!
Mam gdzieś, że chcieliście jak najlepiej!
Wylaliście moją dietetyczną zupę do toalety i nagotowaliście tego tłustego barszczu, od którego tylko mdli, bo wasz syneczek schudł?!
To ja jestem gospodynią w tym domu, a nie wy!
Zabierajcie swoje garnki i wynocha!
— krzyknęła Marina, kurczowo ściskając wilgotnymi dłońmi brzeg frotowego ręcznika, którym była owinięta.
Jej głos przeszedł w pisk, odbijając się od nowiutkich kafelków, ale ginął w ciężkim, lepkim huku okapu, który pracował na najwyższych obrotach, a mimo to nie dawał rady.
Kuchnia, jej sterylnie biała duma, wyremontowana zaledwie miesiąc temu, teraz przypominała przydworcową czeburecznię w godzinach szczytu.
Powietrze było gęste, sine od dymu i zjełczałego oleju.
Wdzierało się do nosa, osiadało nieprzyjemną warstwą na wilgotnej po prysznicu skórze, natychmiast niszcząc uczucie czystości.
Tamara Iwanowna nawet się nie odwróciła.
Stała przy kuchence, monumentalna i niewzruszona niczym skała wśród fal, i z zaciekłością mieszała coś na ogromnej, okopconej patelni, którą przytaszczyła ze sobą w przepastnej torbie.
— Nie widzę, burknęła teściowa, nie przerywając swojego zajęcia.
Łopatka zgrzytała po metalu tak, że Marinie aż cierpły zęby.
— Patrzcie ją, rozkrzyczała się.
Sąsiedzi usłyszą i pomyślą, że kogoś tu zarzynają.
Oleg wróci z pracy głodny jak wilk, a co ty masz w lodówce?
Zieloną breję?
Ja bym tego nawet kotu nie dała, a co dopiero zdrowemu chłopu.
Marina zrobiła krok naprzód, chlapiąc bosymi stopami po podłodze.
Wydawało jej się, że nawet podeszwy przyklejają się do laminatu.
Spojrzenie pomknęło ku zlewowi ze sztucznego kamienia, drogiemu, beżowemu, który wybierała przez trzy tygodnie.
Teraz pływały w nim obierki buraków, kawałki łupin cebuli i tłuste smugi.
A obok, na śnieżnobiałym blacie, leżała rozmrożona wieprzowina, sącząc krwistą ciecz.
Czerwona kałuża powoli zbliżała się do styku ze ściennym panelem.
— Co was obchodzi, co mamy w lodówce?!
Marina dusiła się z oburzenia i od gryzącego dymu.
— Ugotowałam krem z brokułów!
Na trzy dni!
Jestem po zmianie, jestem zmęczona jak pies, chciałam po prostu zjeść i położyć się spać!
A wy…
Wy po prostu przyszliście, kiedy się myłam, i urządziliście tutaj chlew!
— Chlew był u ciebie w garnku, ucięła Tamara Iwanowna, w końcu racząc się odwrócić.
Jej twarz lśniła od gorąca, na czole wystąpiły krople potu, a fartuch, który najwyraźniej znalazła w szafce, ten sam prezentowy, lniany, był już upstrzony brunatnymi plamami.
— Spuściłam twoją lurę w toalecie.
I nawet bałam się, że ją zatka.
Jakiś bagienny śluz.
Chłop potrzebuje mięsa, potrzebuje siły.
Twój chodzi blady, aż strach patrzeć.
Na czym on się trzyma?
Na twoich brokułach?
Tfuu.
Splunęła tym „tfuu” z takim lekceważeniem, jakby Marina proponowała Olegowi jedzenie ziemi.
Teściowa znów odwróciła się do kuchenki, zdjęła pokrywkę z garnka i kuchnię przykryła nowa fala zapachu, gotowanej kapusty i starej słoniny.
Ten zapach był tak gęsty, że zdawało się, iż można go kroić nożem.
Marina poczuła, jak do gardła podchodzi jej gula.
Spojrzała na błyszczące fronty górnych szafek.
Na nich, dokładnie na wysokości oczu, lśniły już drobne żółte krople.
Tłuszcz.
Wszechobecny, niezniszczalny tłuszcz, którym Tamara Iwanowna hojnie rozpryskiwała dookoła siebie niczym wodą święconą.
— Zniszczyliście mi kuchnię…
wyszeptała Marina, czując, jak gniew zmienia się w zimną furię.
— Czy rozumiecie, ile kosztowały te fronty?
Czy rozumiecie, że tego nie da się tak po prostu zmyć?
Po co smażycie na słoninie?!
Mamy olej!
— Twój olej to sama woda, nie da się na nim smażyć, tylko się pali, bezapelacyjnie stwierdziła teściowa, chwytając widelcem skwierczący kawałek mięsa i z powrotem wrzucając go w tłuszcz, przez co na wszystkie strony poleciał nowy fajerwerk pryskających kropli.
— Na słoninie jest smaczniej.
Naturalniej.
Mój dziad tak jadł, ojciec tak jadł i Oleg też będzie.
A te twoje fronty…
Przetrzesz szmatką, wielka pani się znalazła.
Urządziła tu muzeum, splunąć nie ma gdzie.
Kuchnia ma pracować, dziewczyno, a nie błyszczeć jak kocie jajka.
— Ja tego nie będę wycierać!
wrzasnęła Marina, tracąc ostatnie resztki panowania nad sobą.
— I Oleg tego jeść nie będzie!
My takich rzeczy nie jemy!
Odżywiamy się zdrowo, słyszycie czy nie?
Przyszliście bez telefonu, otworzyliście drzwi swoim kluczem, który dostałyście na wypadek zalania, i urządziłyście tutaj dywersję!
— Dywersję?
Tamara Iwanowna prychnęła i, wycierając tłuste ręce prosto o uda, wsparła je na biodrach.
— Jestem matką!
Przyszłam nakarmić syna, skoro żonie ręce nie z tego miejsca wyrastają.
Powinnaś mi podziękować, że stoję przy kuchence, kiedy ty tam myjesz się po godzinie.
Mąż przyjdzie, a na stole będzie barszcz, kotleciki, puree.
A nie twoje…
puree z trawy.
Marina patrzyła na tę kobietę i widziała przed sobą nie krewną, lecz okupanta.
Wroga, który zajął terytorium i teraz ustanawia swoje barbarzyńskie prawa.
Garnek z barszczem na kuchence groźnie bulgotał, wyrzucając na emalię pomarańczowe krople.
Patelnia dymiła.
A Tamara Iwanowna stała pośrodku tego chaosu z miną zwyciężczyni, tak pewna swojej racji, że graniczyło to z szaleństwem.
— Won, powiedziała cicho Marina, czując, jak drżą jej kolana.
— Wynoście się stąd.
Natychmiast.
— Nawet mi to przez myśl nie przejdzie, spokojnie odparła teściowa, znów chwytając łopatkę.
— Kotlety jeszcze nie doszły.
W środku są surowe.
Usiądź, uspokój się, napij się wody.
Histeryczka.
To słowo stało się zapalnikiem.
Marina zrozumiała, że rozmowy się skończyły.
Dyplomacja umarła w chwili, gdy jej zupa odpłynęła do kanalizacji.
Zdecydowanie ruszyła ku kuchence, nie przejmując się tym, że ręcznik może się zsunąć.
— Nie ważcie się mnie dotykać!
I nie ważcie się tutaj rządzić!
Marina cofnęła rękę, na której został tłusty ślad po łopatce.
Skóra paliła nie od uderzenia, lecz od obrzydzenia.
— Wyłączcie gaz!
Natychmiast!
— Nawet mi to przez myśl nie przejdzie, powiedziała Tamara Iwanowna, pochmurniejąc jak buldożer przed betonową ścianą, po czym podczepiła z talerza kawał białej słoniny i z rozmachem wrzuciła go na patelnię.
— Wychodzi trochę sucho, a Oleg tak nie lubi.
On potrzebuje, żeby sok ciekł, żeby potem chlebkiem można było pomaczać.
Ucz się, póki żyję, tępa babo.
Tłuszcz na patelni zaryczał.
Rozgrzane krople rozprysnęły się wachlarzem na wszystkie strony, docierając nawet do miejsc, które Marina uważała za bezpieczne.
Żółte, oleiste krople, niczym odłamki, uderzyły w fartuch z drogiej włoskiej glazury, tej samej, na którą razem z Olegiem czekali dwa miesiące na zamówienie.
Tej samej, której każdą fugę Marina czyściła szczoteczką do zębów, żeby była idealnie biała.
Teraz rozlewały się tam brzydkie, błyszczące plamy, spływające w dół ku blatowi.
W głowie Mariny coś kliknęło.
Głośno i wyraźnie, jakby przepalił się bezpiecznik odpowiedzialny za wychowanie, szacunek do starszych i podstawowy instynkt samozachowawczy.
Zobaczyła, jak tłuszcz trafił na chromowaną baterię, i świat skurczył się do rozmiaru tej przeklętej żeliwnej patelni.
— Mówicie, żebym się uczyła?
syknęła Marina.
Jej głos stał się niski, drżący od powstrzymywanej wściekłości.
— No to patrzcie uważnie.
Lekcja skończona.
Rzuciła się ku kuchence.
Tamara Iwanowna, która nie spodziewała się takiej zwinności po zwykle cichej synowej, próbowała zasłonić sobą palnik, wystawiając łokieć do przodu, ale Marina działała instynktownie.
Chwyciła brzeg swojego kąpielowego ręcznika, owinęła nim dłoń i wczepiła się w uchwyt ciężkiej, rozgrzanej patelni.
— Co ty wymyśliłaś?!
Postaw to natychmiast!
zapiszczała teściowa, zrozumiawszy, co się dzieje.
Jej oczy się zaokrągliły, a twarz pokryła się czerwonymi plamami.
— To jedzenie!
To pieniądze!
Postaw, idiotko!
Ale Marina już nie słyszała.
Mięśnie napięły się, unosząc kilogramy żeliwa i mięsa.
Patelnia się zachwiała, tłuszcz chlusnął przez krawędź i niemal oparzył jej nogi, ale Marina się nie zatrzymała.
Gwałtownym ruchem odwróciła się ku zlewowi.
— Oto jak maczamy chlebek!
krzyknęła i przewróciła patelnię prosto do zlewu.
Kotlety, rumiane, prawie gotowe, wydzielające ten sam „męski” aromat, z głuchym plaśnięciem spadły na dno zlewu ze sztucznego kamienia.
Za nimi popłynął wrzący tłuszcz.
Marina, nie tracąc ani sekundy, szarpnęła dźwignię baterii do oporu.
Lodowata woda uderzyła w rozgrzany tłuszcz.
Efekt przypominał wybuch małej bomby.
Kuchnię natychmiast zasnuła gęsta, sina para.
Rozległo się syczenie, od którego zatkało uszy, dźwięk umierającej nadziei na kolację.
Para uderzyła w twarz, zmieszana z miriadami najdrobniejszych cząstek tłuszczu, które teraz osiadały dosłownie na wszystkim: na włosach Mariny, na jej czystym ręczniku, na oknie, na szafkach.
— A-a-a-a!
zawyła Tamara Iwanowna, jakby krojono ją samą, a nie wieprzowinę.
Rzuciła się do zlewu, nie zwracając uwagi na kłęby pary.
— Potwory!
Produkty!
Świeża wieprzowina!
Przecież od rana wybierałam ją na rynku, najlepsze kawałki!
Coś ty narobiła, gadzino?!
Marina patrzyła w zlew.
Widok był odrażający.
Woda, mieszając się z tłuszczem, natychmiast go studziła, zamieniając w białawe, zastygające płatki, które oblepiały brązowe bryły mięsa.
Kotlety pływały w tej mętnej brei, przypominając topielców w brudnym stawie.
Piękne, „smaczne” jedzenie w sekundę zmieniło się w pomyje.
— Ratować!
Trzeba ratować!
mamrotała teściowa, próbując wsunąć ręce prosto pod strumień wody, żeby wyłowić choć coś.
— Nie ważcie się!
ryknęła Marina.
— To śmieci!
W moim domu to są śmieci!
Odepchnęła rękę teściowej.
Tamara Iwanowna, tęga, ciężka kobieta, zachwiała się, ale ustała, wczepiając się w krawędź blatu.
— Ty jesteś opętana!
Ciebie trzeba leczyć!
krzyczała, pryskając śliną.
— Matka się starała, smażyła, plecy zginała, a ona…
Do toalety, do zlewu!
Żeby ci ręce uschły!
Marina zrozumiała, że zaraz po prostu zwymiotuje.
Od zapachu mokrego, stygnącego tłuszczu, od widoku tej kobiety, która gotowa była żreć choćby z kubła na śmieci, byle nie uznać porażki.
— Won!
znów krzyknęła Marina.
Odwróciła się do teściowej plecami, zaparła łopatkami o jej miękką, ogromną pierś i zaczęła pchać.
Przypominało to próbę przesunięcia szafy wypchanej starymi szmatami.
Tamara Iwanowna zapierała się nogami, chwytała rękami za futrynę, za uchwyty szuflad, ale furia dodała Marinie sił.
— Nie dotykaj mnie!
Wezwę milicję!
piszczała teściowa, lecz krok po kroku cofała się ku wyjściu z kuchni.
— Zostawisz mi siniaki!
Oleg zobaczy!
Wszystko mu opowiem!
— Opowiadajcie!
Niech zobaczy!
Niech zobaczy ten chlew!
Marina pchała ją, czując plecami żar cudzego, nieprzyjemnego ciała.
— Wynoście się z mojego mieszkania!
Dosłownie wypchnęła Tamarę Iwanownę na korytarz.
Teściowa potknęła się o próg, machnęła rękami, próbując utrzymać równowagę, i z hukiem wpadła na szafkę na buty.
Garnki na kuchence nadal kipiały, wypełniając mieszkanie zapachem rozgotowanej kapusty, a ze zlewu wciąż unosiła się para, ale główne źródło chaosu zostało wreszcie usunięte poza granice kuchni.
Marina stała w drzwiach, ciężko oddychając.
Ręcznik zsunął się, odsłaniając ramię, włosy skleiły się od wilgoci.
Czuła się brudna, zbezczeszczona, jakby wykąpano ją w tym właśnie barszczu.
— Odpowiesz za to…
syknęła Tamara Iwanowna, poprawiając przekrzywiony szlafrok.
W jej oczach nie było już zagubienia, tylko zimna, mściwa złość.
— Morzysz mojego syna głodem, a jego matkę wyrzucasz z domu?
No poczekaj…
W tej chwili trzasnęły drzwi wejściowe.
Dźwięk przekręcanego klucza zabrzmiał jak strzał startera przed nowym etapem wyścigu o przetrwanie.
— Oleżka!
teściowa natychmiast zmieniła ton, a w jej głosie zadźwięczały płaczliwe, żałosne nuty.
— Syneczku!
Przyszedłeś, kochany!
A nas tutaj zabijają!
— Boże, co tu tak pachnie?
Głos Olega dobiegł z przedpokoju, i nie było w nim ani niepokoju, ani troski, tylko zwierzęce, niemal pierwotne oczekiwanie.
— Kotlety?
Mamo?
Jesteś tutaj?
A ja się zastanawiam, co to za zapach od pierwszego piętra, prawie się śliną zachłysnąłem!
Wszedł do kuchni, po drodze ściągając krawat, i zamarł.
Obraz przed nim był godny pędzla obłąkanego malarza.
Jego matka, zaczerwieniona, z twarzą wykrzywioną słusznym gniewem, wciskała się w futrynę, jakby chciała stopić się ze ścianą.
A pośrodku zdewastowanej kuchni, spowita kłębami pary, stała jego żona w zsuniętym ręczniku, z rozczochranymi włosami, podobna do walkirii po nieudanej bitwie.
Ale spojrzenie Olega prześlizgnęło się obok nich.
Zatrzymało się na zlewie.
Tam, w mętnej wodzie, wśród strzępów tłuszczu, pływały one.
Te same kotlety, których zapach sprawił, że jego żołądek skurczył się z głodu już w windzie.
Wieprzowina z czosnkiem, chrupiąca skórka, która teraz rozmiękała, zamieniając się w śliskie coś.
— Ty…
Oleg powoli przeniósł wzrok na Marinę.
Jego twarz zaczęła nabiegać złowrogą czerwienią, a w oczach, zwykle spokojnych i nawet nieco obojętnych, zapalił się niedobry błysk.
— Co ty zrobiłaś?
To…
To przecież jedzenie.
— To pomyje!
wykrzyknęła Marina, czując, jak wszystko w środku się urywa.
Czekała, że ją obroni.
Czekała, że zobaczy ten chaos, zobaczy jej stan i wyrzuci matkę za drzwi.
Ale on widział tylko kotlety.
— Twoja matka urządziła tutaj chlew!
Wylała moją zupę!
Zniszczyła blat!
Spójrz na glazurę, Oleg!
Spójrz na tę tłustą breję!
— Zupę?
powtórzył, krzywiąc się.
— Tę zieloną breję, po której mnie wzdyma?
Chwała Bogu, że ją wylała!
Jestem facetem, Marina!
Pracuję!
Chcę mięsa, a nie twojej kiszonki!
Matka przyjechała, ugotowała po ludzku, a ty…
— Oleżka, synku!
Tamara Iwanowna, wyczuwając poparcie, natychmiast odkleiła się od futryny i rzuciła się do syna, chwytając go za rękaw.
— Ja przecież chciałam jak najlepiej!
Widzę, że chudy jesteś, blady, same oczy zostały!
Kupiłam polędwicę, najlepszą, na rynku, u cioci Wali!
Pomyślałam, usmażę, ucieszę cię…
A ona!
Rzuciła się jak furia!
Patelnią prawie mnie zabiła!
Zalała wszystko zimną wodą!
Zmarnowała produkty, potwora jedna!
Oleg strząsnął rękę matki, ale nie brutalnie, raczej z niecierpliwości.
Podszedł do zlewu, nie spuszczając oczu ze zniszczonej kolacji.
— Całkiem zwariowałaś?
warknął, odwracając się do Mariny całym ciałem.
Teraz górował nad nią, i po raz pierwszy w ciągu pięciu lat małżeństwa poczuła fizyczne zagrożenie.
— Matka nas karmi, stara się, swoje pieniądze wydaje!
A ty kręcisz nosem?
Niewdzięczna suka!
Ręce by ci odpadły, gdybyś podziękowała?
— Podziękowała?!
Marina zachłysnęła się oburzeniem.
— Za to, że wdarła się do mojego domu?
Za to, że mnie poniża?
Za to, że zamieniła moją kuchnię w chlew?!
Oleg, ocknij się!
To nie troska, to przemoc!
— Zamknij się!
ryknął tak, że naczynia w szafce zadźwięczały.
— Chlew to ty masz w głowie!
Normalna baba cieszyłaby się, że teściowa pomaga!
A ty tylko swoje diety i remonty!
„Nie dotykaj tego, nie stawiaj tutaj”!
Tfuu!
Podszedł blisko do zlewu.
Marina z przerażeniem patrzyła, jak bez skrzywienia wkłada rękę prosto w tłustą, stygnącą wodę.
Wymacał tam największy kotlet, z którego zdążyła już zejść część panierki, i wyciągnął go.
Kapała z niego mętna breja, a kawałki rozmokłej cebuli przykleiły się do boku.
— Oleg…
Nie rób tego…
wyszeptała Marina, czując, jak do gardła podchodzi jej mdłości.
— To przecież brud…
To było w zlewie…
— Sama jedz swoją trawę!
warknął.
Demonstracyjnie, patrząc Marinie prosto w oczy, podniósł mokry, śliski kotlet do ust i odgryzł ogromny kawał.
Tłuszcz spłynął mu po brodzie, kapiąc na białą koszulę, ale nawet się nie otarł.
Żuł z zaciekłością, mlaskając, jakby próbował udowodnić całemu światu i tej sterylnej kuchni swoje prawo do bycia zwierzęciem.
— Pyszne!
wybełkotał z pełnymi ustami, a kawałki farszu poleciały na podłogę.
— Mamo, bardzo pyszne!
Nie to co jej mdła breja!
Prawdziwe jedzenie!
Tamara Iwanowna rozpłynęła się w uśmiechu, odsłaniając złoty ząb.
Patrzyła na syna z rozczuleniem, jakby nie jadł odpadków ze zlewu, lecz recytował wiersze na szkolnej akademii.
— Jedz, synku, jedz, zagdakała, podchodząc bliżej i głaszcząc go po plecach.
— Wiedziałam, że ci zasmakuje.
Jeszcze nasmażę!
Mam tam jeszcze farsz!
A tej…
tej pytać nie będziemy!
Niech żuje swoją sałatę, skoro taka dumna!
Oleg połknął kawałek bez żucia i sięgnął po drugi kotlet.
Wyławiał je z brudnej wody jeden po drugim, kładąc prosto na stół, na czysty obrus, zostawiając na nim tłuste, mokre plamy.
— Siadaj, mamo, burknął, wskazując na krzesło.
— Nie słuchaj jej.
Ty jesteś u mnie złota.
A ona…
wyżyje się.
Jak zgłodnieje, to i ze śmietnika wyciągnie.
Marina patrzyła na tę ucztę obłędu.
Mąż, którego uważała za inteligentnego człowieka, siedział przed nią z tłustymi rękami, w plamach, i pożerał mokre mięso wyłowione z odpływu.
Jego matka stała obok, zwycięsko krzyżując ręce na piersi, i patrzyła na synową jak na puste miejsce.
W tym momencie coś w Marinie umarło.
Nie miłość, nie szacunek, to zniknęło już wcześniej.
Umarła nadzieja.
Nadzieja, że to tylko nieporozumienie, że są ludźmi, z którymi można się dogadać.
Przed nią nie siedzieli ludzie.
Przed nią siedziały dwa żołądki na nóżkach, dla których kawałek smażonej wieprzowiny był ważniejszy niż ludzka godność, ważniejszy niż czystość, ważniejszy niż jej uczucia.
— Smacznego, powiedziała cicho.
Głos był obcy, drewniany.
Oleg nawet na nią nie spojrzał.
Był zajęty odrywaniem zębami kawałka mięsa, który w środku nie był dosmażony i był różowy.
— Idź stąd, rzucił, nie przestając żuć.
— Nie psuj nam kolacji swoją kwaśną miną.
Idź do pokoju i przemyśl swoje zachowanie.
Może zmądrzejesz.
Tamara Iwanowna zachichotała, zasłaniając usta dłonią.
— Właśnie, Marinochka.
Idź, przewietrz się.
A my tu z synkiem posiedzimy, porozmawiamy.
Dawno nie widzieliśmy się normalnie, bez twoich histerii.
Marina powoli cofnęła się do szafki pod zlewem.
Tam, za białymi drzwiczkami, stała chemia gospodarcza.
Dużo chemii.
Kochała czystość.
Kochała, kiedy wszystko błyszczy.
I teraz zrozumiała, że w tej kuchni istnieje tylko jeden sposób, by zaprowadzić prawdziwy porządek.
Jedyny sposób, by zmyć ten brud, który wżarł się nie w powierzchnie, lecz w samą istotę ich życia.
— Nie pójdę, powiedziała, a w jej głosie zadźwięczała stal.
— Jeszcze tu nie skończyłam.
Sprzątanie dopiero się zaczyna.
Otworzyła drzwiczki szafki.
— Nie pójdę, powtórzyła Marina, a jej głos zabrzmiał zaskakująco spokojnie, wręcz zwyczajnie.
Tak mówi się nie do ukochanego męża, lecz do natrętnego domokrążcy, któremu już dziesiąty raz tłumaczy się, że odkurzacz nie jest potrzebny.
— Jeszcze tu nie skończyłam.
Sprzątanie dopiero się zaczyna.
Powoli, smakując każdy ruch, otworzyła drzwiczki szafki pod zlewem.
Do nosa uderzył ostry, chemiczny zapach środków czystości, jej arsenału, jej wiernych żołnierzy w walce o sterylność, którą ta dwójka tak barbarzyńsko zdeptała.
Dłoń nawykowo spoczęła na zimnym plastiku butelki z najbardziej agresywnym odtłuszczaczem.
„Do najtrudniejszych zabrudzeń”, głosiła etykieta.
Marina uśmiechnęła się krzywo.
To, co teraz działo się w jej kuchni, było właśnie takim zabrudzeniem.
Wżartym.
Toksycznym.
Oleg nadal żuł, mlaskając i nie spuszczając z żony mętnego wzroku.
Tłuszcz spływał mu po brodzie, kapiąc na stół, ale zdawał się tego nie zauważać, upojony swoją władzą i mamusinym jedzeniem.
Tamara Iwanowna uśmiechała się zwycięsko, podkładając syneczkowi serwetkę niczym troskliwa kwoka.
— Napatrzeć się nie możesz?
wybełkotał Oleg z pełnymi ustami.
— Ucz się, póki matka żyje.
Może zrozumiesz, jak trzeba dogadzać chłopu.
A ty tylko te swoje diety, tfu…
Marina nie odpowiedziała.
Milcząc odkręciła nakrętkę.
Gryzący zapach ługu natychmiast wydostał się na zewnątrz, przebijając smród przesmażonej cebuli.
Podeszła do zlewu, gdzie w stygnącej wodzie pływały resztki „kolacji”.
— Co ty robisz?
zaniepokoiła się Tamara Iwanowna, wyczuwając, że coś jest nie tak.
— Dezynfekcja, krótko rzuciła Marina.
I odwróciła butelkę.
Gęsta, jadowicie przezroczysta ciecz runęła do zlewu, prosto na kotlety, których Oleg jeszcze nie zdążył wyłowić.
Chemia natychmiast weszła w reakcję z tłuszczem.
Rozległo się syczenie i pojawiła się piana.
Zapach stał się nieznośny, gryzący w oczy.
— Co ty robisz, idiotko?!
ryknął Oleg, zrywając się z krzesła.
Kotlet wypadł mu z rąk i chlupnął z powrotem w tę chemiczną breję.
— To przecież jedzenie!
— To nie jedzenie, powiedziała Marina i odwróciła się do kuchenki.
Tam, w ogromnym garnku, wciąż bulgotał tłusty, czerwony barszcz.
— To odpady biologiczne.
A odpady trzeba zutylizować.
Chlusnęła hojną porcją środka prosto do wrzącego wywaru.
Piana natychmiast podniosła się czapą, przelewając przez krawędź, sycząc na palniku i zalewając emalię.
Gryząca para uderzyła w sufit.
— A-a-a!
zapiszczała teściowa, chwytając się za serce.
— Otruła!
Otruła barszcz!
Syneczku, ona chce nas zgładzić z tego świata!
Wiedźma!
Oleg stał purpurowy, zaciskając pięści.
Żyły na jego szyi nabrzmiały.
Wyglądał jak rozwścieczony byk, ale Marina już się nie bała.
Widziała przed sobą nie mężczyznę, lecz obcego, nieprzyjemnego człowieka z tłustymi ustami i pustymi oczami.
— Żryj!
nagle wrzasnęła, rzucając pustą butelkę w kąt.
Plastik z hukiem odbił się od ściany.
— Żryj teraz!
Przecież lubisz ze śmietnika!
Dawaj, nabieraj!
Z chemią będzie jeszcze smaczniejsze, czystsze!
No?!
Chwyciła ze stołu talerz z nadgryzionymi już kotletami, który Oleg zdążył napełnić, i nie patrząc, chlusnęła na niego resztkami z innej butelki, środkiem do czyszczenia toalety, który stał tuż obok na blacie.
Jaskrawoniebieska ciecz zalała szare mięso, zamieniając je w surrealistyczną, niejadalną breję.
— Smacznego!
ryknęła Marina.
Oleg zachłysnął się z wściekłości i od smrodu.
Zamachnął się, gotów uderzyć, ale coś w oczach żony, absolutnie lodowaty, martwy spokój, zatrzymało jego rękę.
Zrozumiał, że jeśli uderzy, ona go spali.
Nie w przenośni.
Teraz była zdolna do wszystkiego.
— Ty…
Ty jesteś chora, wychrypiał, cofając się o krok i wycierając tłuste usta rękawem koszuli.
— Ciebie trzeba do wariatkowa.
Suka.
— Wynocha stąd!
zapiszczała Tamara Iwanowna, próbując uratować garnek, ale natychmiast cofnęła rękę, poparzoną chemiczną parą.
— Zniszczyłaś wszystko!
Produkty!
Pracę!
— To moje mieszkanie, powiedziała Marina cicho, ale wyraźnie.
— I moja kuchnia.
I to ja tutaj zaprowadzam porządek.
A wy…
Wy oboje jesteście brudem.
Tłustym, lepkim brudem, który przez lata próbowałam domyć, ale wżarł się na zawsze.
Obwiodła spojrzeniem kuchnię.
Chaos był całkowity.
Podłoga zalana wodą i pianą, na stole niebieskie kotlety, na kuchence pieniący się barszcz.
Powietrze było tak zatrute, że oddychanie bolało.
Ale Marinie wydawało się, że to najczystsze powietrze, jakim oddychała od lat.
To był zapach wolności.
Wolności od konieczności znoszenia, dogadzania i patrzenia, jak jej życie zamieniają w chlew.
— Idę do sypialni, powiedziała, patrząc przez męża jak przez powietrze.
— Za dziesięć minut nie ma tu być ani was, ani waszego smrodu.
A jeśli zostaniecie, zaleję chlorem całe mieszkanie.
Razem z wami.
I wierzcie mi, ręka mi nie zadrży.
Odwróciła się i wyszła z kuchni.
Plecy miała proste jak struna.
Za sobą słyszała kaszel, przekleństwa teściowej i zagubione pomruki Olega, który nadal nie rozumiał, co się stało.
Wciąż patrzył na swoje niebieskie kotlety, niezdolny pojąć, że kolacja się skończyła.
Skończyła się na zawsze.
Marina weszła do pokoju i szczelnie zamknęła za sobą drzwi.
Kliknięcie zamka zabrzmiało jak strzał w ciszy.
Nie płakała.
Łez nie było.
Było tylko głuche, puste poczucie czystości w środku.
Usiadła na łóżku i spojrzała na swoje ręce, które wciąż pachniały chlorem i „cytryną”.
Wiedziała, że tego zapachu już nigdy nie da się zmyć.
Tak samo jak tego, co zobaczyła dziś w kuchni.
Za drzwiami, na korytarzu, zaczął się jakiś hałas, brzęk naczyń, ale jej to już nie dotyczyło.
To był hałas z innego życia, w którym ludzie jedzą ze zlewu i uważają to za normalne.
A w jej świecie od teraz miało być cicho.
I, co najważniejsze, sterylnie.
Marina położyła się na narzucie, zamknęła oczy i po raz pierwszy tego wieczoru głęboko odetchnęła, czując, jak chemiczne poparzenie w nosogardle wypala ostatnie resztki litości dla tych ludzi.
Sprzątanie zakończyło się sukcesem…
