CZĘŚĆ 1
Nie wiedziała, czyje drzwi otworzyła.
„Czy ktoś widział tę dziewczynę?”
„Nie, proszę pani. Myślę, że pobiegła w stronę
drogi polnej”.
Tamtej nocy deszcz nie po prostu padał. Uderzał
o ziemię, jakby samo niebo było wściekłe.
Aria Montgomery, boso, potykając się, wyszła z
błotnistej ścieżki za rezydencją, z krwawiącymi
kostkami i podartą srebrną suknią przyklejoną do drżącego ciała.
Jej mokre włosy zwisały na twarz.
Ciemny siniak płonął na policzku w miejscu, gdzie uderzył ją pierścień macochy.
Nie biegła po pomoc.
Biegła, ponieważ w tej rezydencji, spowitej koszmarem, wciąż znajdowały się ręce, głosy, pieniądze i ludzie, którzy jej szukali.
Za nią, między drzewami, światło latarki przebijało się przez deszcz.
Aria wstrzymała oddech.
Usłyszała, jak ktoś woła jej imię.
Nie ze strachu.
Ale z poczucia własności.
„Aria! Wracaj tutaj, zanim będzie jeszcze gorzej!”
Jej macocha, Victoria Montgomery, nigdy nie krzyczała, chyba że traciła nad sobą kontrolę.
A tego wieczoru Aria zepsuła najważniejszy interes w życiu Victorii.
Wszystko dlatego, że Aria odmówiła bycia traktowaną jak waluta.
Zdrada
Godzinę wcześniej Victoria uśmiechnęła się do gości, poprawiła zimnymi palcami naszyjnik Arii i szepnęła jej do ucha, że pan Vance to hojny człowiek, wystarczająco wpływowy, by uratować firmę rodzinną.
Następnie Victoria wepchnęła ją do sypialni na drugim piętrze, zamknęła drzwi od zewnątrz i zostawiła Arię samą z mężczyzną, który był wystarczająco stary, by być jej dziadkiem.
Kiedy Aria stawiła opór, Victoria uderzyła ją tak mocno w twarz, że pokój zaczął wirować.
Kiedy Aria płakała, Victoria powiedziała, że wdzięczność brzmi lepiej w ciszy.
A kiedy starzec sięgnął po kieliszek wina stojący obok łóżka, Aria zobaczyła okno łazienki.
Nie wahała się.
Uciekła.
Teraz burza zagłuszyła jej krzyki, gdy wybiegła na pustą drogę.
Nagle w oddali pojawiły się światła reflektorów.
Z ciemności wyjechał czarny samochód, szybki i bezgłośny, jego opony ślizgały się świszcząc po zalanym asfalcie.
Aria wyszła na środek drogi i uniosła obie ręce.
„Proszę… zatrzymajcie się… proszę…”
Hamulce zapiszczały.
Samochód poślizgnął się bokiem i zatrzymał tak blisko, że żar z maski dotknął jej kolan.
Przez jedną przerażającą sekundę nikt się nie ruszał.
Potem Aria rzuciła się do okna pasażera i uderzyła obiema dłońmi w szybę.
„Pomóżcie mi! Błagam! Nie zostawiajcie mnie tutaj!”
Nieznajomy
W samochodzie Ethan Cross uniósł wzrok z zacienionego tylnego siedzenia.
Nie był typem, który otwiera drzwi na chaos.
Był typem, na którego ludzie czekają, boją się go i któremu są posłuszni.
Jego szyty na miarę garnitur był suchy, wyraz twarzy nieodczytywalny, a telefon w dłoni wciąż świecił po właśnie zakończonej rozmowie.
Ale przemoczona do nitki młoda kobieta na zewnątrz nie wyglądała na oszustkę.
Wyglądała, jakby już wykorzystała swój ostatni cud.
Spojrzenie Ethana przesunęło się z jej obitej twarzy na bose stopy, potem na ciemną ścieżkę za nią, gdzie zbliżała się latarka.
Mówił cicho.
„Otwórz drzwi”.
Kierowca zawahał się tylko przez sekundę, zanim otworzył drzwi.
Aria wsiadła na tylne siedzenie, nie pytając, kim on jest.
Ciepła skóra, drogie perfumy i cichy luksus otuliły ją jak coś z innego świata.
Przytuliła się do kąta, drżąc tak mocno, że szczękały jej zęby.
Samochód ruszył.
Dopiero gdy światła rezydencji zniknęły w deszczu, wreszcie wzięła zachłanny oddech.
„Nie mogą mnie znaleźć” – szepnęła, ściskając w dłoniach podartą suknię.
„Jeśli mnie zabiorą z powrotem, ona mnie zniszczy”.
Ethan zdjął płaszcz i narzucił jej na ramiona.
Jego palce dotknęły jej ramienia, a od zimna jej szczęka się zacisnęła.
„Kto cię zniszczy?”
Aria zamknęła oczy, ale łzy i tak popłynęły.
„Moja macocha. Dzisiejszego wieczoru próbowała wydać mnie jednemu ze swoich partnerów biznesowych. Powiedziała, że jestem jej dłużna. Powiedziała, że po wszystkim, co wydała na moje wychowanie, moje ciało jest jedyną użyteczną rzeczą, jaka została”.
W samochodzie zapadła cisza.
Nawet ręce kierowcy mocniej zacisnęły się na kierownicy.
Aria z trudem przełknęła ślinę.
„Kiedy odmówiłam, uderzyła mnie. Zamknęła go ze mną w pokoju. Uciekłam przez okno łazienki. Nie mam telefonu. Nie mam butów. Nawet nie wiem, gdzie jestem”.
Ethan długo na nią patrzył, a w jego spokojnych oczach błysnęło coś niebezpiecznego.
Na zewnątrz niebo rozdarły błyskawice.
W lusterku wstecznym z tej samej polnej drogi wyjechał inny SUV i przyspieszył za nimi.
Aria to zobaczyła.
Krew zastygła jej w żyłach.
„To oni” – wyszeptała.
Światła SUV-a zaświeciły jaśniej.
Ethan pochylił się do przodu i odezwał się do kierowcy głosem tak opanowanym, że był straszniejszy niż krzyk.
„Nie skręcaj na główną drogę”.
Następnie spojrzał na Arię.
„Schyl się”.
Zwrot akcji
Zsunęła się niżej, przyciskając jego płaszcz do piersi, ale jej wzrok zatrzymał się na szczególe, od którego ścisnęło jej się serce.
Na ekranie telefonu Ethana, zanim zgasł, zobaczyła imię kobiety, która przed chwilą do niego dzwoniła: Victoria Montgomery.
Ethan zauważył, na co patrzy.
SUV za nimi podjechał bliżej.
I zanim Aria zdążyła krzyknąć, zanim zdążyła sięgnąć do drzwi, Ethan wypowiedział słowa, które uświadomiły jej, że wcale nie uciekła z rezydencji, lecz wpadła prosto w…
Część 2: Prawda zapisana atramentem
Ethan nie poruszył się, gdy Aria odsunęła się od niego.
Po prostu położył telefon ekranem do dołu na siedzeniu, jakby mógł wymazać to, co widziała, ukrywając imię.
„Znasz ją” – szepnęła Aria.
SUV za nimi dwukrotnie mrugnął światłami.
Kierowca spojrzał w lusterko wsteczne.
„Proszę pana, dają nam sygnały”.
Dłoń Arii sięgnęła po klamkę, ale Ethan chwycił ją za nadgarstek, zanim zdążyła pociągnąć.
Nie ścisnął mocno.
Nie wyrządził jej krzywdy.
Dziwnym trafem to tylko pogorszyło sytuację.
„Jeśli teraz wyskoczysz, złapią cię w trzydzieści sekund” – powiedział.
„A jeśli zostanę z tobą?”
Po raz pierwszy jego spokojny wyraz twarzy się zachwiał.
„Wtedy może dożyjesz momentu, w którym usłyszysz, dlaczego twoja macocha dzwoniła do mnie przez cały tydzień”.
Aria patrzyła na niego, krople deszczu spływały po przyciemnianych szybach obok jej twarzy.
Droga gwałtownie skręcała, ustępując miejsca rzędowi starych magazynów, z dala od miasta, z dala od świadków.
Ethan otworzył mały schowek między siedzeniami i wyjął zapieczętowaną brązową kopertę.
Na kopercie widniało jej imię: Aria Montgomery.
Zaparło jej dech w piersiach.
„Co to jest?”
Ethan patrzył na kopertę tak, jakby ważyła więcej niż pieniądze, więcej niż sekrety, więcej niż poczucie winy.
„Coś, co twój ojciec zostawił przed śmiercią”.
CZĘŚĆ 3
Aria znieruchomiała, jej palce, wciąż ściskające brzeg płaszcza Ethana, zadrżały.
Nie wiedziała, co myśleć.
Imię jej ojca, zmarłego właściciela imperium budowlanego, prawie nie było wymawiane w tym domu od czasu, gdy Victoria zajęła jego miejsce.
„Mój ojciec zmarł siedem lat temu” – powiedziała w końcu, jej głos drżał od mieszanki niedowierzania i narastającego strachu.
„Na zawał serca, jeśli wierzyć oficjalnym dokumentom” – dodał Ethan, a w jego głosie pobrzmiewało coś zimnego, niemal metalicznego.
Nie otworzył koperty, zamiast tego uważnie obserwował, jak SUV prześladowców zwolnił, nagle tracąc pewność siebie, gdy zbliżyli się do strzeżonego terenu magazynów.
„Victoria nie bez powodu próbowała wydać cię za mąż” – kontynuował, nie spuszczając oczu z drogi.
„Desperacko potrzebowała, żebyś wpadła w ręce pana Vance’a, ponieważ tylko on mógł prawnie autoryzować sprzedaż aktywów, które zgodnie z testamentem wciąż należą do ciebie”.
Aria poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg.
„Nic nie podpisałam. Nawet nie wiem, co to za aktywa”.
Ethan w końcu zwrócił się do niej.
W świetle deski rozdzielczej jego oczy wydawały się jeszcze ciemniejsze niż na zewnątrz.
„Właśnie dlatego wciąż żyjesz, Aria”.
Podniósł kopertę do jej twarzy, pozwalając jej zobaczyć pieczęć, którą poznałaby wśród tysięcy.
Była to pieczęć jej ojca.
„Nie mogła cię zabić, dopóki nie złożyłaś podpisu. Ale dzisiaj uznała, że wystarczy przekazać kontrolę nad tobą komuś, kto zmusi cię do tego”.
SUV za nimi gwałtownie zahamował i zawrócił, znikając w deszczowej mgle, jakby zrozumieli, że Ethan Cross to nie jest człowiek, z którym można igrać.
Aria poczuła, jak łzy, które tak długo powstrzymywała, wreszcie się przelały.
Nie była bezpieczna, znalazła się w centrum jeszcze większego spisku.
Ethan podał jej kopertę.
„Otwórz ją”.
Jej drżące palce zerwały pieczęć.
Wewnątrz znajdował się folder zawierający dokumenty, które całkowicie zmieniały obraz tego, kto naprawdę zabił jej ojca.
A podpis na ostatniej stronie nie należał do pana Vance’a.
Należał do Victorii.
Aria spojrzała na Ethana, w jej oczach można było odczytać zrozumienie, że ta noc to dopiero początek.
„Dlaczego mi pomagasz?” – zapytała, ściskając papiery tak mocno, że brzegi zaczęły się gnieść.
Ethan znów spojrzał przed siebie, jego profil był jak wykuty w kamieniu.
„Ponieważ twoja macocha popełniła jeden wielki błąd, Aria”.
Zamilkł, a w jego oczach błysnęło coś na kształt obietnicy.
„Uznała, że może dysponować tym, co należy do mnie”.
