Ale minutę później ogłoszono nazwisko nowej właścicielki hotelu.
Lepka bordowa plama rozlewała się po kremowym jedwabiu na moich kolanach.
Zimny wiśniowy sok natychmiast przesiąkł cienką tkaninę, nieprzyjemnie chłodząc skórę.
W powietrzu ciężko zawisł zapach przypalonego cukru, przejrzałych owoców i drogich perfum Rimmy Arkadiewny, od których zawsze zaczynał mnie boleć głowa.
— Och, Wieroczko, cóż za przykrość! — Rimma Arkadiewna rozłożyła ręce, a masywne złote bransolety zabrzęczały na jej nadgarstkach.
Szklany dzbanek ostrożnie odstawiła z powrotem na stół.
Jej usta ułożyły się w pełen współczucia dziobek, ale oczy zwęziły się z jawną satysfakcją.
— Zupełnie osłabły mi ręce.
Chciałam nalać kompotu, a ty tak niefortunnie się przesunęłaś.
Przy ogromnym okrągłym stole, zastawionym półmiskami z pieczonym jesiotrem i kryształowymi salaterkami, zapadła pauza, którą natychmiast zastąpiły przytłumione chichoty.
Ciotka mojego męża, korpulentna kobieta w niedorzecznej sukience z cekinami, odłożyła widelec.
— Nic się nie stało, Rimoczko.
Ten kolor nawet jej pasuje — prychnęła, osuszając usta serwetką.
— Jak fartuch pracownicy sortowni warzyw.
Wera przecież jest przyzwyczajona do brudnej roboty.
Siedziałam prosto, patrząc na zniszczoną sukienkę.
Wokół dudniła sala bankietowa podmiejskiego eko-hotelu „Leśne Jeziora”.
Grał zespół jazzowy, brzęczały sztućce, uwijali się kelnerzy w wykrochmalonych koszulach.
Rimma Arkadiewna z królewskim rozmachem świętowała swój jubileusz.
Świętowała go właśnie w miejscu, do którego stanowczo prosiłam męża, żeby jej nie przywoził.
Ale Stas, jak zawsze, postanowił po swojemu.
Mój mąż siedział po mojej prawej stronie.
Kiedy dzbanek przechylił się w moją stronę, nawet nie drgnął.
Teraz Stas nerwowo poprawiał ciasny kołnierzyk koszuli i udawał, że studiuje kartę napojów.
— Stas, poproś kelnera, żeby przyniósł wilgotny ręcznik — powiedziałam spokojnie.
— Daj spokój, Wera, sama idź do łazienki i to przepierz — machnął ręką, nie podnosząc wzroku.
— Mama przecież zrobiła to przypadkiem.
Nie rób z igły wideł, to jej święto.
— Dzbanków nie przewraca się pod takim kątem przez przypadek — mój głos zabrzmiał cicho, ale przy stole usłyszeli go wszyscy.
Rimma Arkadiewna teatralnie chwyciła się za pierś.
— Popatrzcie tylko na nią!
Ja do niej z całego serca, zaprosiłam ją do porządnego towarzystwa, a ona mi tu pyskować będzie! — teściowa podniosła głos.
— „Wracaj do swojej dziury, biedaczko!” — śmiała się teściowa, patrząc, jak serwetką zbieram sok.
— Przyjechała ze swojego Zarieczenska z jedną walizką, uczepiła się mojego syna, a jeszcze śmie tu podnosić głos!
Przestałam trzeć tkaninę.
Położyłam zgniecioną bordową serwetkę na brzegu talerza.
Siedem lat temu rzeczywiście wysiadłam z pociągu na podmiejskiej stacji w cienkiej kurtce i z tanią torbą z dermy.
Mój rodzinny Zarieczensk powoli gasł po zamknięciu zakładu, który utrzymywał całe miasto, a zostanie tam oznaczałoby przekreślenie własnego życia.
Zatrudniono mnie właśnie w tym hotelu jako sprzątaczkę w kompleksie SPA.
Zbierałam mokre ręczniki, myłam kafelki przy basenie, przez dwanaście godzin na zmianie oddychałam chlorem.
Stas do dziś myślał, że przekładam papiery gdzieś na zapleczu.
Było mu wygodnie nie znać prawdy.
Lubił odgrywać przed rodziną rolę odnoszącego sukcesy żywiciela, opowiadając, jak to „utrzymuje” prowincjuszkę.
W rzeczywistości Stas pracował jako zwykły menedżer sprzedaży.
Swoją pensję przepuszczał na raty za samochód klasy biznes, który kupił, żeby robić wrażenie, oraz na niekończące się zachcianki swojej matki.
Zakupy, rachunki za wynajem mieszkania, chemię gospodarczą — to wszystko po cichu opłacałam ja.
Nie wiedział, że w drugim roku pracy jako sprzątaczka zauważyłam dziwną prawidłowość w zużyciu drogich kosmetyków do okładów.
Ktoś odpisywał luksusowe kremy litrami.
Zebrałam puste słoiczki z pojemników na śmieci, porównałam je z harmonogramem zabiegów, sporządziłam tabelę w zeszycie w kratkę i po prostu położyłam ją na biurku dyrektora generalnego, Borisa Leonidowicza.
Siwy, twardy menedżer wezwał mnie następnego dnia.
Tydzień później kierowniczka SPA wyleciała z pracy za kradzież, a mnie przesadzono na stanowisko młodszej magazynierki.
Potem były kursy księgowości w weekendy.
Nieprzespane noce nad tabelami Excela.
Przeniesienie do działu audytu.
A trzy lata temu wybuchł kryzys.
Hotel tonął w długach.
Dostawcy domagali się pieniędzy, obłożenie spadło do krytycznego poziomu.
Boris Leonidowicz podupadł na zdrowiu, złamała go ciężka choroba.
Właśnie wtedy dniami i nocami siedziałam w jego gabinecie, renegocjowałam umowy z wykonawcami, bezlitośnie cięłam rozdęte kosztorysy, szukałam nowych inwestorów.
To ja wyciągnęłam „Leśne Jeziora” z dołka.
A kiedy Boris Leonidowicz zrozumiał, że zdrowie nie pozwala mu już prowadzić interesów, zaproponował mi układ.
Ja przejmuję pełne zarządzanie i długi, a on przepisuje na mnie większościowy pakiet udziałów.
— Wera, czemu tak siedzisz jak słup soli? — głos ciotki Niny wyrwał mnie ze wspomnień.
— Idź się umyj.
Psujesz ludziom apetyt.
W tej chwili przycichł stłumiony jazz w tle.
Muzycy odłożyli instrumenty.
Na niewielką drewnianą scenę pośrodku sali wszedł prowadzący wieczór — wysoki mężczyzna w surowym ciemnym garniturze.
Postukał palcem w mikrofon.
— Szanowni państwo, chwila uwagi — rozległ się jego niski baryton.
Sala stopniowo ucichła, przerywając brzęk kieliszków i rozmowy.
— Za chwilę wrócimy do życzeń dla naszej wspaniałej jubilatki, ale najpierw kierownictwo hotelu poprosiło o przekazanie ważnego ogłoszenia.
Rimma Arkadiewna z zadowoleniem poprawiła fryzurę.
— Och, na pewno niosą jakiś komplement od lokalu — szepnęła do sąsiadki przy stole.
— Mówiłam menedżerowi, że mamy bankiet na pięćdziesiąt osób.
Muszą nas uszanować.
— Dzisiejszy wieczór jest szczególny nie tylko dla jednej rodziny, ale i dla całego naszego kompleksu — ciągnął prowadzący.
— Jak wielu stałych gości wie, założyciel „Leśnych Jezior”, Boris Leonidowicz, niedawno podjął decyzję o wycofaniu się z interesów.
Po sali przebiegł zaskoczony szmer.
— Ale nasz hotel czeka nowy etap rozwoju — prowadzący uśmiechnął się i wyciągnął rękę w stronę naszego stolika.
— Dziś na sali obecna jest osoba, która przez ostatnie trzy lata była niewidzialnym silnikiem tego miejsca.
A od dziś oficjalnie przejmuje ster.
Proszę o powitanie nowej właścicielki i dyrektor generalnej kompleksu „Leśne Jeziora” — Wery Nikołajewny!
Światło reflektorów natychmiast mnie oślepiło.
Przy stole krewnych mojego męża zapadła taka cisza, że wyraźnie usłyszałam krakanie wrony za oknem.
Rimma Arkadiewna zamarła z otwartymi ustami.
Kawałek ryby na jej widelcu nie dotarł do ust i pacnął z powrotem na porcelanowy talerz.
Ciotka Nina zamrugała szybko kilka razy, przenosząc wzrok z prowadzącego na mnie i z powrotem.
Stas powoli odwrócił głowę.
Jego twarz się wydłużyła, pobladł jak muchomor.
Spojrzał na mnie tak, jakby obok niego nagle pojawił się kosmita.
— Wer… — wydusił zduszonym głosem.
— Kogo on teraz nazwał?
Jaką właścicielkę?
Nie odpowiedziałam.
Spokojnie odsunęłam ciężkie dębowe krzesło.
Wstałam.
Wiśniowa plama na mojej sukience w jasnym świetle reflektora wydawała się prawie czarna, ale nawet nie próbowałam zakryć jej rękami.
Wyprostowawszy ramiona, przeszłam obok zastygłych kelnerów w stronę sceny.
Nie zaczęłam opowiadać gościom długiej historii swojego sukcesu.
Biznes nie znosi ckliwych wspomnień.
Biorąc mikrofon, omiotłam spojrzeniem uciszoną salę.
— Dobry wieczór.
Cieszę się, że mogę widzieć każdego z państwa w „Leśnych Jeziorach”.
Doceniamy państwa zaufanie i obiecujemy, że poziom naszych usług będzie tylko rósł.
Proszę odpoczywać i cieszyć się wieczorem.
Dziękuję, że są państwo z nami.
Krótki skin głową.
Brawa.
Zeszłam po schodkach.
Natychmiast podszedł do mnie główny administrator z białym ręcznikiem przewieszonym przez rękę.
— Wiero Nikołajewno, czy mam zarządzić zmianę sukienki?
W butiku na pierwszym piętrze są odpowiednie rozmiary.
— Nie trzeba, Olegu.
Niech goście widzą, że żadne plamy nie przeszkadzają nam w pracy — uśmiechnęłam się do niego krótko i ruszyłam z powrotem do swojego stolika.
Tam rozgrywała się prawdziwa niema scena jak z klasycznego dramatu.
Kiedy podeszłam, Rimma Arkadiewna nerwowo zmięła serwetkę.
W jej oczach nie było już ani śladu dawnej wyniosłości.
Kłębiło się w nich zagubienie zmieszane ze zwierzęcym strachem przed utratą twarzy przed własnymi gośćmi.
Stas zerwał się na nogi, omal nie przewracając kieliszka.
— Wera!
Co to było?! — syknął, chwytając mnie za przedramię.
Z obrzydzeniem strząsnęłam jego rękę.
— Ty… ty kupiłaś ten hotel?
Za jakie pieniądze?!
Przecież żyjemy od wypłaty do wypłaty!
Ja spłacam kredyty!
— Ty spłacasz kredyty za swój samochód i za norkowe futro dla mamusi, Stas — odpowiedziałam spokojnie, patrząc mu prosto w oczy.
— A żyjemy z moich pieniędzy.
A właściwie żyliśmy.
— Jak to… żyliśmy? — głos Rimmy Arkadiewny się załamał.
Próbowała przybrać czuły uśmiech, ale wyszło coś na kształt grymasu.
— Wieroczko, dziecko, no po co tak.
Przecież jesteśmy rodziną.
Trochę się posprzeczaliśmy, każdemu się zdarza…
Taka z ciebie mądra dziewczyna, jak się okazuje.
Tylko skryta.
Siadaj, zaraz podadzą gorące danie.
— Mam po dziurki w nosie, Rimma Arkadiewna.
Pani drwin, pani protekcjonalności i pani syna.
Otworzyłam kopertówkę, wyjęłam pęk kluczy do naszego wynajmowanego mieszkania i położyłam go prosto przed Stasem, obok jego niedojedzonej sałatki.
— Jutro rano moi prawnicy wyślą ci dokumenty rozwodowe — powiedziałam, patrząc na męża.
— Moich rzeczy w mieszkaniu już nie ma.
Odwołałam opłatę za przyszły miesiąc, więc do dwudziestego piątego będziesz musiał albo się wyprowadzić, albo znaleźć pieniądze na czynsz.
— Nie odważysz się! — zapiszczał Stas.
Na jego twarzy pojawiły się czerwone plamy.
— To majątek wspólny!
Załatwiałaś ten biznes w czasie małżeństwa!
Wyszarpię połowę w sądzie!
— Nie wyszarpiiesz.
Udziały zostały przepisane na mocy skomplikowanej umowy darowizny z obciążeniem od poprzedniego właściciela.
Nie dostaniesz ani metra, Stas.
Przez pięć lat uważałeś mnie za wygodną służącą, która płaci rachunki, podczas gdy ty bawisz się w biznesmena.
Gra się skończyła.
Odwróciłam się i poszłam w stronę wyjścia.
Sala rozstępowała się przede mną.
Ludzie odprowadzali mnie zaciekawionymi spojrzeniami.
Kiedy wyszłam na otwarty taras, głęboko wciągnęłam nocne powietrze.
Pachniało wilgotną ziemią, sosnową korą i chłodem pobliskiego jeziora.
W kieszeni zawibrował telefon — Stas zaczął urywać linię kolejnymi połączeniami.
Po prostu nacisnęłam przycisk blokady.
Czekał mnie ciężki kwartalny raport, negocjacje z dostawcami owoców morza i remont lewego skrzydła kompleksu.
Miałam wiele problemów.
Ale wśród nich nie było już ani słabego męża, ani jego aroganckiej matki.
Jutro zacznie się mój pierwszy dzień w roli pełnoprawnej właścicielki.
I zapowiadał się znakomicie.
