Ale nie wiedział, kto dokładnie otworzy mu drzwi miesiąc później.
— Sprzedałem swój udział, jutro się wyprowadzasz! — to zdanie zabrzmiało zupełnie zwyczajnie, podczas gdy Wadim z obrzydzeniem przebierał wieszakami z koszulami.
Dźwięk rozsuwanego plastikowego zamka w podróżnej torbie wydawał się nienaturalnie głośny.
Nina stała przy framudze sypialni, czując pod stopami zimny laminat.
Z uchylonego okna ciągnęło wilgocią i spalinami śmieciarki przejeżdżającej aleją.
— Wadim… ty teraz żartujesz? — Nina z trudem przełknęła ślinę.
— Jaki udział?
Przecież się umówiliśmy.
Obiecałeś, że po prostu się rozwiedziemy i wystawimy mieszkanie na sprzedaż.
Dałam na nie pieniądze z domu po babci.
Wadim poirytowany szarpnął ramieniem.
Bił od niego ciężki, słodkawy zapach perfum, które kupił miesiąc wcześniej za radą swojej nowej, młodej kochanki.
— Nina, no daj spokój z tym skomleniem.
Na papierze właścicielem jestem ja.
To, co tam kiedyś włożyłaś — to twój osobisty problem.
Trzeba było myśleć głową, a nie bawić się w idealną żonę.
Znalazłem kupca, pieniądze już mam.
A ty możesz spakować swoje manatki i jechać do matki.
Albo wynająć pokój.
Mam to gdzieś.
Z całej siły zatrzasnął torbę, zarzucił ją na ramię i nawet nie patrząc na byłą żonę, wyszedł na korytarz.
Trzasnęły ciężkie metalowe drzwi.
Nina została pośrodku pokoju, patrząc na puste półki w szafie.
Poczuła się okropnie, jakby w środku wszystko zalał zimny kamień.
Wieczorem w kuchni buczała stara lodówka.
Żanna, z którą przyjaźniła się jeszcze od czasów studiów, siedziała naprzeciw Niny i z furią skrobała łyżeczką zaschniętą plamę na ceracie.
W kubkach stygła mocna czarna herbata pachnąca tanią bergamotką.
— Więc tak, — Żanna podniosła wzrok, a w jej oczach nie było ani kropli współczucia, tylko głuche rozdrażnienie.
— Nie będziesz siedzieć i kwaśnieć.
On zrobił to specjalnie, żebyś się do końca rozkleiła.
Zaczął romans ze swoją małolatą-praktykantką i wyobraził sobie, że jest panem życia.
Nigdzie się nie ruszasz, jasne?
To mieszkanie jest tak samo twoje jak jego.
Niech ten nowy lokator przychodzi.
Zobaczymy, kto kogo wygryzie.
— Żanna, a jeśli tam… no, jacyś marginesowcy? — głos Niny drżał.
— Ja przecież nie będę mogła spać.
Nawet zamka nie mogę wymienić, skoro on oficjalnie sprzedał udział.
— Kupisz zasuwkę do drzwi sypialni.
Jutro same ją wkręcimy.
Nina, przestań być taka wygodna dla wszystkich!
Nowy sąsiad pojawił się dwa dni później.
Był wczesny sobotni poranek.
Do drzwi zadzwoniono krótko, ale natarczywie.
Nina narzuciła gruby frotowy szlafrok, namacała stopami kapcie i czując, jak wszystko w środku ściska się ze zdenerwowania, poszła otworzyć.
Na progu stał mężczyzna.
Wysoki, przygarbiony, w grubej kurtce sztormowej w ochronnym kolorze.
W rękach trzymał ogromny plecak, taki, jaki zwykle bierze się na długie wyprawy.
Pachniał przedsionkiem pociągu, mokrą wełną i tytoniem.
— Dzień dobry.
Gleb, — mężczyzna wyciągnął gruby plik dokumentów.
— Kupiłem tu połowę.
Niech się pani nie martwi, jestem tylko przejazdem.
Miesiąc na zmianie, dwa tygodnie tutaj.
Od razu mówię: nie wtrącam się w cudze sprawy, lodówkę podzielimy, w łazience nie będę długo siedział.
Nina w milczeniu cofnęła się, wpuszczając go do środka.
Gleb zdjął ciężkie buty, starannie ustawił je na gumowej wycieraczce i wszedł do dawnego pokoju Wadima.
Pierwszy tydzień minął w napiętym milczeniu.
Nina wzdrygała się na każdy skrzyp podłogi.
Przywykła do tego, że Wadim zawsze domagał się uwagi: a to koszula nie wyprasowana, a to kolacja za mało doprawiona, a to ona za głośno oddycha, kiedy on ogląda telewizję.
Czekała na jakiś haczyk.
Ale Gleb okazał się niemal niewidzialny.
Wstawał o szóstej, długo szumiał wodą pod prysznicem, potem w kuchni klikał czajnikiem.
Do czasu, gdy Nina wychodziła gotować owsiankę, na stole panował idealny porządek, zlew był wytarty do sucha, a okno uchylone na mikrowentylację.
W czwartek Nina wróciła późno z pracy.
Na zewnątrz lał paskudny jesienny deszcz, płaszcz przemókł na wylot.
Wchodząc do kuchni, zobaczyła na kuchence żeliwną patelnię.
Obok leżała żółta karteczka: „Usmażyłem ziemniaki z grzybami. Proszę zjeść, bo się zepsuje”.
Niepewnie podniosła pokrywkę.
Apetyczny zapach leśnych grzybów z czosnkiem i świeżym koperkiem wypełnił kuchnię.
Nina nałożyła sobie trochę, usiadła przy stole i nagle zrozumiała, że drżą jej usta.
Ostatni raz ktoś gotował dla niej… nigdy.
Wadim uważał, że kuchnia to wyłącznie kobieca strefa odpowiedzialności.
Kiedy Gleb wszedł po szklankę wody, nadal siedziała nad talerzem.
— Dziękuję, — powiedziała Nina chrapliwie.
— Bardzo smaczne.
— Na zdrowie, — Gleb oparł ramię o framugę.
Miał na sobie prosty szary T-shirt, a na prawej ręce było widać stary ślad po wypadku w pracy.
— Nie ma sensu gotować dla jednej osoby.
Tylko produkty się marnują.
— Dlaczego pan… to znaczy, kupił ten udział? — Nina sama nie spodziewała się, że zada to pytanie.
— To przecież problematyczna nieruchomość.
Gleb wzruszył ramionami i usiadł naprzeciwko na taborecie.
— Rok temu wróciłem z północy o dzień wcześniej.
A tam… no, żona nie była sama.
Miała romans.
Rozwiedliśmy się.
Mieszkanie zostawiłem jej, żeby nie ciągać się po sądach.
A pieniądze, które odłożyłem, postanowiłem w coś zainwestować.
Na całe mieszkanie nie starczyło, więc wziąłem udział.
Potrzebuję po prostu kąta, gdzie można rzucić plecak i się wyspać.
Mówił prosto, bez egzaltacji, patrząc na swoje duże, spracowane dłonie.
Nina słuchała, a jej własny strach przed tym dużym, obcym człowiekiem stopniowo się rozpływał.
Zaczęli rozmawiać.
Bez długich zwierzeń, po prostu krótkimi zdaniami przy porannej herbacie.
Gleb naprawił cieknący kran w kuchni, który Wadim ignorował przez pół roku.
Nina w zamian zaczęła gotować zupy dla dwojga.
W mieszkaniu, gdzie wcześniej stało ciężkie powietrze ciągłych pretensji i wyrzutów, nagle zrobiło się spokojnie.
Minął miesiąc.
Gleb pakował plecak na kolejną zmianę.
W przedpokoju pachniało pastą do butów i podróżnym zamieszaniem.
Nina stała obok, nie wiedząc, gdzie podziać ręce.
Nie chciała, żeby wyjeżdżał.
Przy nim czuła się bezpiecznie.
— Wrócę za cztery tygodnie, — powiedział, zarzucając plecak na ramię.
— Wczoraj wymieniłem zamek w drzwiach wejściowych, nowe klucze są na szafce.
Jeśli coś się zepsuje — napisz, wezwę fachowca.
Wyjechał.
Mieszkanie znów opustoszało, ale ta samotność już nie przygniatała.
Nina po raz pierwszy od dawna kupiła sobie nową sukienkę — prostą, granatową, zamiast zwykłych bezkształtnych golfów.
Zaczęła zauważać, jak przyjemnie pachnie w piekarni przy metrze i jak szeleszczą liście pod nogami w skwerze.
Odzyskiwała siebie.
W środowy wieczór, kiedy Nina podlewała fikusa na parapecie, do drzwi natarczywie zadzwoniono.
Zamek kliknął i uchyliła drzwi, zostawiając je na krótkim łańcuszku.
Na klatce schodowej stał Wadim.
Wyglądał okropnie.
Modna kurtka była pognieciona, pod oczami miał ciemne cienie, a spojrzenie nerwowe i uciekające.
— Otwieraj, — burknął, próbując szarpnąć klamkę.
— Co to za cyrk z zamkami?
— Czego chcesz? — Nina patrzyła na niego przez szparę i ze zdziwieniem rozumiała, że już się nie boi.
Wydawał jej się żałosny.
— Przyszedłem po zimowe opony, leżą na balkonie.
I w ogóle… — Wadim urwał, odwrócił wzrok.
— Jak ty tu żyjesz?
Sąsiedzi cię wykańczają?
Mówiłem ci przecież.
Nina zrozumiała: nic mu nie wyszło.
Jego nowe życie pękło.
Młoda kochanka najprawdopodobniej wyciągnęła z niego wszystkie wolne pieniądze i wyrzuciła go za drzwi, gdy tylko zaczęły się codzienne trudności.
Przyszedł tutaj, licząc, że zobaczy załamaną, zapłakaną Ninę, żeby podbudować swoje ego.
— Opony wczoraj wystawiłam na klatkę schodową przy zsypie, — odpowiedziała spokojnie Nina.
— Ktoś już je zabrał.
A u mnie wszystko świetnie.
Chciała zamknąć drzwi, ale Wadim zdążył wsunąć czubek buta w szparę.
— Słuchaj, nie pyskuj.
Wpuść mnie do mieszkania, muszę przejrzeć swoje rzeczy, — jego głos stał się piskliwy.
W tym momencie z brzękiem zatrzymała się winda na piętrze.
Drzwi się rozsunęły.
Na klatkę wyszedł Gleb.
Powinien był wyjechać dopiero wczoraj, ale lot odwołano z powodu śnieżycy, więc postanowił wrócić bez uprzedzenia.
Gleb powoli podszedł do Wadima.
Na klatce zrobiło się bardzo cicho.
— Stary, zabierz nogę, — głos Gleba brzmiał głucho, ale od tego tonu Wadimowi odruchowo drgnęło jabłko Adama.
— A ty to w ogóle kto? — Wadim odwrócił się, próbując wyglądać pewnie, ale przy Glebie, w jego przesiąkniętej solą kurtce i z ciężkim spojrzeniem, przypominał przyłapanego na czymś nastolatka.
— Ja tu mieszkam.
A ty pomyliłeś drzwi, — Gleb po prostu stanął między Wadimem a drzwiami, odsuwając go ramieniem.
— Noga zabrana.
Odwracasz się.
I idziesz do windy.
Wadim nerwowo przełknął ślinę.
Spojrzał na Ninę, szukając wsparcia, ale ona tylko skrzyżowała ręce na piersi.
Ani litości, ani strachu.
— Pieprzcie się, — wypluł Wadim i zgarbiony szybko zbiegł po schodach, nawet nie czekając na windę.
Gleb spojrzał za nim, potem odwrócił się do Niny.
Jego twarz złagodniała.
— Lot odwołali, — powiedział po prostu, zdejmując plecak.
— Wpuścisz mnie?
Nina zdjęła łańcuszek i otworzyła drzwi na oścież.
— Wchodź.
Ugotowałam barszcz.
Patrzyła, jak się rozzuwa, stawia buty na wycieraczce, i czuła, jak w środku rozkwita coś ciepłego i żywego.
Wadim myślał, że zrujnował jej życie, sprzedając te metry kwadratowe.
Ale tak naprawdę, nieświadomie, zrobił jej najcenniejszy prezent.
Zwolnił miejsce.
