Jej dotychczasowy słodki uśmiech zastąpiły drżące uargi i wściekłe oczy.
„Nie znam cię” – powiedziała stanowczo, próbując utwardzić swój głos.
„Jesteś wariatką, która chce zniszczyć moje wesele!”
Ale kobieta w czerni się nie cofnęła.
Podniosła trzymany w ręku dokument i spojrzała chłodno na pana młodego.
„Zapytaj swoją przyszłą żonę” – powiedziała.
„Zapytaj ją, dlaczego nagle stała się bogata, gdy ja zniknęłam w pożarze”.
Pan młody spojrzał na pannę młodą.
„Czy to prawda?” – wyszeptał.
„Masz siostrę?”
„Nie!” – krzyknęła panna młoda, ale jej odpowiedź była zbyt szybka, co tylko wzbudziło jeszcze większe podejrzenia wszystkich.
Starsza ciotka podeszła bliżej, a jej ręka drżała, gdy patrzyła na kobietę w czerni.
„Mój Boże…” – wyszeptała.
„Czy to ty, Clara?”
Nagle panna młoda spojrzała na nią.
„Ciociu, proszę milczeć!”
Ale było już za późno.
Starsza kobieta cofnęła się z płaczem.
„Myśleliśmy, że nie żyjesz”.
„Rodzina powiedziała nam, że tamtej nocy nie wyszłaś z domu”.
Kobieta w czerni uśmiechnęła się gorzko.
„Nie umarłam”.
„Po prostu zostawili mnie na śmierć”.
Pierwszy policjant podszedł bliżej i przemówił poważnie.
„Mamy nowe dowody w sprawie pożaru sprzed pięciu lat”.
Goście zamarli z wrażenia.
Panna młoda nagle zaśmiała się sztucznie.
„Dowody? W dniu mojego ślubu? Jesteście zabawni!”
Ale jej ręka trzymająca kieliszek szampana już drżała.
Tajemnicza kobieta spojrzała jej prosto w oczy.
„Byłaś ostatnią osobą, która wyszła z mojego pokoju”.
„Zabrałaś akt własności ziemi, spadek i moje imię”.
Głos panny młodej zadrżał.
„To była twoja wina!”
„Byłaś faworytą taty!”
„To ty powinnaś zniknąć!”
W całym pokoju zapadła cisza.
Pan młody cofnął się, jakby dopiero teraz zobaczył prawdziwą twarz kobiety, którą miał poślubić.
„Co powiedziałaś?” – zapytał, ledwo mogąc złapać oddech.
Nagle panna młoda zakryła usta dłonią, wiedząc, że wygadała prawdę.
„Nie… nie to miałam na myśli”.
Tajemnicza kobieta podeszła bliżej, zapłakana, ale niezłomna.
„Przez pięć lat ukrywałam się w bólu, w wstydzie, w ranie, którą po sobie zostawiłaś”.
„Ale teraz nie będę się już bać”.
Wskazała na dokument.
„Cały majątek, który ukradłaś, wszystkie sfałszowane podpisy, wszystkie twoje kłamstwa… to wszystko jest już w sądzie”.
Nagle kieliszek szampana spadł na podłogę i potłuczony kryształ się rozsypał.
Panna młoda upadła na kolana, płacząc i krzycząc: „Wszystko powinno być moje!”
„To ja jestem panną młodą!”
„To ja powinnam być uwielbiana!”
Ale nikt już do niej nie podszedł.
Pan młody powoli zdjął obrączkę i położył ją na podłodze.
„Nie ożenię się z przestępczynią” – powiedział lodowato.
Policjant podszedł bliżej i powiedział: „Proszę pani, musi pani pójść z nami”.
Panna młoda krzyknęła: „Nie! Nie możecie mnie wziąć!”
Gdy była wyprowadzana, spojrzała na swoją siostrę w czerni.
„Zniszczyłaś mi życie!”
Tajemnicza kobieta odpowiedziała cicho: „Nie”.
„Ja tylko przywróciłam prawdę”.
W ostatniej chwili cała sala balowa ucichła, gdy panna młoda była wyciągana na zewnątrz, a kobieta uznawana niegdyś za zmarłą pozostała stojąc na środku białych kwiatów, zraniona, ale już nie złamana.
