Siedziałam w kuchni i patrzyłam na kalendarz.
Trzeci dzień miesiąca.
Wypłata Maksyma powinna być pierwszego.
Wczoraj powiedział: „Opóźnili, jutro przyniosę”.
Wczoraj.
Dziś rano, unikając mojego wzroku, mamrotał coś o premii pod koniec miesiąca i nagłych wydatkach na benzynę.
Trzeci miesiąc z rzędu.
Patelnia, na której smażyłam ziemniaki dla córki, zdawała się wchłaniać całą moją złość.
Nie krzyczałam.
Nie robiłam awantur.
Milczałam.
Tak samo jak przez ostatnie trzy miesiące.
W milczeniu liczyłam: dług za przedszkole, nowy kombinezon dla Katii, zima tuż-tuż, stary już jest za mały.
Rachunek za prąd, który chowałam nawet przed samą sobą do szuflady biurka.
Moja własna pensja — skromna stawka — rozpływała się w tej czarnej dziurze zwanej „codziennością”, nie zostawiając po sobie śladu.
Wieczorem wpadłam do teściowej, żeby zanieść jej lekarstwo, które prosiła, żebym kupiła.
Teściowej nie było w domu.
I kiedy już miałam wychodzić, w progu stanęła teściowa, Galina Pietrowna, promieniejąca jak nowiutka moneta.
Za nią, sapiąc, majaczył tragarz z ogromnym kartonowym pudłem.
— Ostrożnie, ostrożnie! To nie twoje cegły! — rozkazała mężczyźnie, zręcznie przeciskając się do przedpokoju.
— Ałłoczka, cześć! Zrób miejsce, synek pomoże to wnieść. Maksim!
Mój mąż, jakby wywołany spod ziemi, pojawił się za nią.
Nie patrzył na mnie.
— Galina Pietrowna, kupiłaś coś? — w moim głosie słychać było zdziwienie.
— Nic takiego! Stara pralka huczy jak samolot przy starcie.
Postanowiłam wymienić.
O, wzięłam najnowszy model z suszarką, z inteligentnym wirowaniem!
I nową mikrofalówkę, z grillem.
Moja już dziesięć lat działa, nie wypada.
No i ładny czajnik, ceramiczny…
Mówiła, mówiła, a ja stałam oparta o framugę i czułam, jak coś we mnie, długo i mocno napinane, zrobiło się cienkie jak ostrze brzytwy i było gotowe pęknąć.
Tragarz i Maksim wcisnęli pudło do łazienki.
Wieczorem teściowa przyszła do nas w odwiedziny.
Zdjęła płaszcz, weszła do kuchni i usiadła przy stole, jakby wszystko było całkiem naturalne.
— Ale u was tu przytulnie, — powiedziała, wodząc wzrokiem po naszych starych szafkach i tej samej patelni.
— Tylko sprzęt, widzę, jeszcze cały ten, ślubny. Czas by i wam coś odnowić, Ałłoczka. Nie ma co żyć w starociach. Maksim dobrze zarabia, niech cieszy żonę.
Ostatnie zdanie zawisło w powietrzu jawnym, szyderczym absurdem.
„Dobrze zarabia”.
Trzeci miesiąc bez wypłaty.
Ziemniaki na kolację.
I jej nowa pralka z „inteligentnym wirowaniem”.
— Galina Pietrowna, — mój głos zabrzmiał dziwnie spokojnie, nawet dla mnie samej.
— A za jakie pieniądze to wszystko wymieniłaś? Z emerytury? Czy może Maksim „cieszy” nie tylko żonę?
Zamarła na sekundę, po czym uśmiechnęła się protekcjonalnie.
— Och, no co ty, córeczko. Uzbierało mi się.
A syneczek czasem mi pomaga, hojny z niego chłopak.
Nie to co niektórzy, którzy umieją tylko liczyć.
To było już za dużo.
Za bardzo wprost.
Za bardzo bezczelnie.
Maksim, który wrócił do kuchni, usłyszał końcówkę zdania.
Jego twarz zrobiła się ziemista.
— Mamo, wystarczy, — wymamrotał.
— Co „wystarczy”? Mówię prawdę. Żona powinna wspierać męża, a nie wisieć na nim jak pijawka. Jakiś ty zmęczony, cały roztrzęsiony.
Patrzyłam na nich.
Na syna, który nie potrafił spojrzeć żonie w oczy.
Na matkę, która z miną królowej rozdawała oceny w cudzym mieszkaniu.
Obraz się ułożył.
Pełny, jasny, obrzydliwy.
Coś we mnie kliknęło.
To właśnie ostrze — pękło.
Ale zamiast lawy gniewu zalała mnie lodowata, absolutna jasność.
— Tak, — powiedziałam cicho.
— Naprawdę jesteś zmęczony, Maksim. Bardzo zmęczony. I potrzebujesz wsparcia. Matczynego.
Wyszłam z kuchni i poszłam do sypialni.
Słyszałam, jak teściowa mówi coś protekcjonalnym szeptem: „Widzisz, opamiętała się. Z nimi trzeba surowiej”.
Zdjęłam z górnej półki szafy dużą torbę sportową.
Wróciłam do kuchni.
— Alla, co ty robisz? — Maksim w końcu się zaniepokoił.
Milcząc, otworzyłam lodówkę.
Wyjęłam jego ulubiony sos tatarski, kupiony przeze mnie w zeszłym miesiącu z reszty.
Włożyłam do torby.
Minęłam go i poszłam do salonu, zdjęłam z półki jego kolekcję drogich whisky, butelki, które trzymał na „wyjątkowe okazje”.
Wyjątkowe okazje najwyraźniej były u jego mamy.
Włożyłam je starannie do torby.
Zabrałam z jego szafki ładowarkę do nowego telefonu, który kupił pół roku temu, mówiąc, że stary „zamula”.
— Zwariowałaś? Przestań! — próbował chwycić mnie za rękę, ale odsunęłam się z taką siłą, że sam się cofnął.
— Nie zwariowałam, Maksim. Po prostu się obudziłam. Jesteś zmęczony. Idź do mamy. Ona właśnie wymieniła cały sprzęt. Pewnie ma też wolną kanapę. A jeszcze cię nakarmi. Najwyraźniej moje ziemniaki masz gdzieś.
— Jak ty się odzywasz do męża! — wrzasnęła teściowa, zrywając się na równe nogi.
— Ja ci zaraz!
— A pani co robi, Galina Pietrowna, w moim mieszkaniu? — odwróciłam się do niej.
Oczy pewnie paliły mi się tym samym lodowatym ogniem.
Cofnęła się o krok.
— Pani już wszystko powiedziała. Pani syneczek jest zmęczony żoną-pijawką. Zaraz spakuje swoje rzeczy i pojedzie do pani. Odpocznie. Dostanie wsparcie. A przy okazji wyjaśni, za jakie pieniądze pojawiło się u pani to „inteligentne wirowanie”, podczas gdy jego własna córka chodzi w starym kombinezonie.
Podeszłam do Maksyma i wcisnęłam mu torbę w ręce.
— Proszę, na początek. Idź, pakuj resztę. Skarpety, majtki, koszulki. Nie zapomnij maszynki do golenia. Twoja mama, jestem pewna, pomoże ci wszystko ładnie poukładać na półkach.
W mieszkaniu zawisła martwa cisza.
Słychać było tylko bębnienie deszczu.
Maksim patrzył na torbę w swoich rękach jak na granat.
— Alla… ja…
— Trzecia wypłata, Maksim. Trzecia. I nowa pralka u mamy. Nie jestem idiotką. Po prostu bardzo długo starałam się być głucha i ślepa. Pakuj rzeczy. Teraz.
— On nigdzie nie pójdzie! — zawyła teściowa.
— To ty zaraz spakujesz swoje manatki i wylecisz stąd! Kto cię utrzymuje? Kto płaci za mieszkanie?
Powoli podeszłam do meblościanki, wzięłam ze swojej półki teczkę z dokumentami.
Wyjęłam z niej kopię umowy kupna-sprzedaży i wypis z rejestru nieruchomości.
Położyłam je na stole przed nią.
— To mieszkanie, Galina Pietrowna, kupiłam ja. Wkład własny był mój. Pieniądze dała mi moja mama. Jest na to pisemne potwierdzenie. Kredyt hipoteczny jest na nas oboje, ale swoją połowę płacę zawsze i na czas. A jego połowę też płacę ja od trzech miesięcy. Więc kto kogo utrzymuje? Proszę spojrzeć, nie krępować się.
Wpatrywała się w papiery z lekko otwartymi ustami.
Nie wiedziała.
Maksim oczywiście nie opowiedział, że jego wkład w nasze wspólne życie to fikcja.
Było mu wstyd.
Ale nie na tyle, żeby przestać być maminsynkiem.
— Mamo, idź już, proszę, — powiedział cicho, zduszonym głosem Maksim.
W jego głosie było nieznośne cierpienie.
Cierpienie wyboru, którego bał się dokonać przez całe życie.
