Ale nie wiedziała, jaki dokument odebrałam wczoraj od notariusza.
Zgrzyt klucza w zamku zabrzmiał jak wystrzał.
Nie zdążyłam nawet dopić porannej kawy, kiedy do przedpokoju wpadła Zinaida Pawłowna.
Z głuchym hukiem rzuciła na linoleum dwie kraciaste torby bazarowe i po gospodarsku otrzepała śnieg z kozaków.
W powietrzu od razu zawisł duszący zapach jej ulubionych tanich perfum, zmieszany z mrozem.
— No i co, Aneczka, pożyłaś sobie w komforcie, na gotowym, i starczy! — oznajmiła głośno teściowa, wchodząc do kuchni prosto w butach.
— Igorek wszystko mi opowiedział.
Ma, chwała Bogu, nową miłość, prawdziwą kobietę.
Złożył pozew o rozwód.
Więc dawaj, zbieraj swoje miski i chochle i zwalniaj metry.
Siedziałam przy stole, ściskając wystygły kubek tak mocno, że pobielały mi kostki palców.
W środku wszystko drżało z urazy i złości.
Dziesięć lat małżeństwa.
Dziesięć lat ciągnęłam na sobie cały dom, podczas gdy jej ukochany „synuś” szukał siebie, zmieniając pracę co pół roku.
A wczoraj nakryłam go z dwudziestoletnią sekretarką.
I zamiast przeprosin usłyszałam: „Sama jesteś sobie winna, nie inspirujesz mnie jako mężczyzny!”.
Trzasnął drzwiami i pognał do mamusi się poskarżyć.
— Pani jest przy zdrowych zmysłach, Zinaida Pawłowna? — mój głos zdradziecko zadrżał.
— Dokąd mam pójść?
— A co mnie to obchodzi? — teściowa oparła ręce na potężnych biodrach i uśmiechnęła się triumfalnie.
— Jedź do swojej matki na wieś!
Ty tu przez dziesięć lat mieszkałaś bez żadnych praw.
Biedny Igorek harował, płacił hipotekę, a ty, darmozjadko, tylko z tego korzystałaś.
Moja córka Dasza z mężem się tu wprowadzi, potrzebują więcej miejsca.
A Igorek na razie pomieszka u mnie.
No już, ruszaj się, nie mam zamiaru czekać do wieczora!
Sięgnęła do szafki, w której stał mój drogi serwis, prezent od rodziców, i bezceremonialnie otworzyła drzwiczki.
I właśnie w tym momencie coś we mnie jakby się przełączyło.
Użalanie się nad sobą wyparowało, ustępując miejsca lodowatemu, krystalicznie czystemu spokojowi.
— Proszę to odłożyć na miejsce — powiedziałam cicho, ale z metalem w głosie.
— Co?! — teściowa gwałtownie się odwróciła.
— Jak ty się do mnie odzywasz, niewdzięczna smarkulo?
Zaraz wezwę policję i z asystą wyrzucą cię z mieszkania mojego syna!
Powoli wstałam.
Podeszłam do swojej torebki, wyjęłam z niej niebieską kartonową teczkę i rzuciłam ją na stół prosto przed nos Zinaidy Pawłowny.
— Proszę dzwonić — uśmiechnęłam się ironicznie.
— Już teraz.
Tylko przy okazji niech pani zapyta swojego genialnego synalka, dlaczego nie powiedział pani prawdy.
— Jakiej jeszcze prawdy? — zmrużyła podejrzliwie oczy, ale nie tknęła teczki.
— Proszę otworzyć.
Przeczytać.
Przecież jest pani wykształconą kobietą, prawda? — skrzyżowałam ręce na piersi.
Teściowa z obrzydzeniem otworzyła teczkę.
Jej oczy przebiegały po wierszach urzędowego dokumentu z pieczęcią.
Z satysfakcją patrzyłam, jak kolor odpływa z jej pulchnej twarzy, czyniąc ją szaroziemistą.
Oddech Zinaidy Pawłowny przyspieszył.
— Co to za świstek? — wychrypiała.
— Jaka darowizna?
— Najzwyklejsza — wzruszyłam ramionami.
— To mieszkanie kupili moi rodzice, sprzedając swoje trzypokojowe na północy.
I przepisali je na mnie umową darowizny jeszcze zanim poślubiłam pani synalka.
Wasz Igorek nie zapłacił za nie ani grosza.
Zgodnie z prawem majątek otrzymany w darowiźnie nie podlega podziałowi przy rozwodzie.
Jest tylko mój.
— Kłamiesz! — zapiszczała teściowa, mnąc w rękach róg obrusa.
— Igorek mówił, że razem braliście hipotekę!
Co miesiąc przelewał mi pieniądze, pokazywał potwierdzenia, że płaci za mieszkanie!
— Ach, więc o to chodzi — roześmiałam się głośno, chociaż od tej prawdy robiło mi się niedobrze.
— Brał kredyty na swój samochód i na prezenty dla swojej małolaty.
A pani kłamał o hipotece, żeby pani go nie zrzędziła.
A pani we wszystko uwierzyła.
Teściowa ciężko opadła na taboret.
Łapała powietrze ustami jak ryba wyrzucona na brzeg.
Cała jej bezczelność i pycha zniknęły w jednej sekundzie.
— Ma pani dokładnie trzy minuty, Zinaida Pawłowna, żeby zabrać swoje toboły i zniknąć z mojego mieszkania — wzięłam telefon do ręki i wybrałam 112, trzymając palec nad przyciskiem połączenia.
— I proszę przekazać Igorkowi, żeby zabrał swój telewizor i starą mikrofalówkę.
Na więcej tutaj nie zapracował.
Czas start.
Nie powiedziała ani słowa.
W milczeniu, z drżącymi rękami, chwyciła swoje kraciaste torby i, potykając się o próg, wybiegła na klatkę schodową.
Kiedy drzwi zatrzasnęły się za nią, przekręciłam klucz w zamku dwa razy.
Nalałam sobie świeżej kawy.
Nigdy jeszcze nie wydawała mi się tak smaczna.
