Marszrutka co chwilę podskakiwała na wybojach Prospektu Leningradzkiego, i już żałowałam, że nie dopłaciłam do taksówki.
W środku unosił się ostry zapach mieszanki spalin, taniego odświeżacza powietrza i ludzkiego potu. Kierowca coś mruczał pod nosem, co jakiś czas klnąc na innych uczestników ruchu.
— Proszę zatrzymać za światłami — poprosiła starsza Cyganka, siedząca po drugiej stronie przejścia. Jej głos brzmiał zaskakująco miękko na tle ogólnego hałasu.
— Dziewięćdziesiąt rubli — burknął kierowca, nie odwracając się.
Kobieta zaczęła grzebać w sfatygowanej torebce, wyciągając drobne. Zdezorientowana przekładała kopiejki w dłoniach, ale potrzebnej kwoty najwyraźniej jej brakowało. Pasażerowie wzdychali niecierpliwie, z tyłu już trąbiły taksówki, domagając się zwolnienia przystanku.
— Ja zapłacę — powiedziałam, podając kierowcy pieniądze. — Za siebie i za nią.
Cyganka odwróciła się do mnie. Miała zadziwiająco młode oczy — ciemne, prawie czarne — z jakimś szczególnym błyskiem.
— Dziękuję, córeczko. Niech Bóg cię strzeże. — powiedziała, wstając z miejsca. — I sama siebie strzeż. Sprawdź w domu najwyższą półkę w szafie męża.
Zaśmiałam się.
— No tak, jakżeby inaczej. Klasyczna przepowiednia w podzięce za przejazd.
Kobieta w ogóle nie zareagowała na moją złośliwość, a przy wyjściu jeszcze się odwróciła.
— Sprawdź, córeczko. I nie zapominaj, że prawda zawsze jest lepsza od pięknego kłamstwa.
Marszrutka szarpnęła i ruszyła, a ja od razu zapomniałam o tym epizodzie, skupiając się na telefonie. Do domu zostało jeszcze pół godziny drogi, więc postanowiłam nie marnować czasu i odpisać na zaległe wiadomości.
Anton przysłał zdjęcie swojego lunchu z jakiegoś sushi baru.
„Narada się przeciągnęła, ale myślę o tobie bez przerwy. Tęsknię” — napisał pod zdjęciem.
Uśmiechnęłam się i odpisałam:
„Kupiłam już składniki na twoje ulubione ciasto. W domu czeka cię słodka niespodzianka.”
Mąż natychmiast przysłał emotkę z serduszkami.
Anton zawsze był bardzo uważny, nawet w drobiazgach. Byliśmy razem już cztery lata, a on wciąż wysyłał mi zdjęcia jedzenia, kiedy jadł beze mnie, opowiadał, jak minął mu dzień, interesował się moimi planami.
Koleżanki zazdrościły. Mówiły, że ich mężowie po roku wspólnego życia zamienili się w milczących domatorów. U mnie było inaczej.
Praca w firmie IT, oczywiście, wykańczała męża, zwłaszcza teraz, gdy trwały intensywne przygotowania do startu nowego projektu. Anton wracał do domu zmęczony, ale i tak znajdował siłę, żeby wypytać, jak mi idzie w szkole, i pomóc przy sprawdzaniu zeszytów, jeśli było ich dużo.
A w weekendy koniecznie gdzieś chodziliśmy razem: do teatru, na wystawę, albo po prostu spacerowaliśmy po mieście jak zakochani studenci.
„Może w sobotę pojedziemy do twoich rodziców? — napisałam. — Mama dzwoniła, tęskni.”
Odpowiedź przyszła szybko:
„Oczywiście, słoneczko. Zajedziemy do ‘Piatioroczki’, kupimy coś pysznego.”
W domu wyjęłam produkty do przygotowania Napoleona. Anton niedawno powiedział, że bardzo ma ochotę na domowe wypieki — takie jak robiła jego babcia.
Wypytałam teściową o przepis i postanowiłam spróbować upiec ciasto. Ciasto było kapryśne, ale dałam radę. Blaty już stygnęły na stole, a krem „dochodził” w lodówce.
Około dziesiątej przyszła wiadomość:
„Maluszku, kompletnie ugrzązłem w robocie. Będę za jakieś półtorej godziny, nie później. Jutro zrobię ci śniadanie do łóżka jako przeprosiny.”
Odpisałam:
„Czekam na ciebie z naszym torcikiem. Wyszedł prawie jak u twojej babci, tylko bez rodzynki.”
„Moją rodzynką jesteś ty” — odpowiedź przyszła natychmiast.
Uśmiechając się, pokręciłam głową. Nawet zmęczony i zasypany pracą mąż potrafił być romantyczny.
Zasypiając w pustym łóżku, nagle przypomniałam sobie słowa Cyganki: „Sprawdź najwyższą półkę w szafie męża”.
Głupoty, oczywiście. Co tam może być? Stare swetry, których nie nosi, pudełka z kablami i ładowarkami. Anton nigdy niczego z elektroniki nie wyrzucał.
Ale dlaczego mówiła tak pewnie o prawdzie i pięknym kłamstwie? I to spojrzenie… jakby naprawdę coś wiedziała.
Choć…
—
Obudził mnie dźwięk kluczy w zamku. Anton przyszedł jeszcze później, niż obiecał. Była już wpół do pierwszej w nocy.
Udawałam, że śpię, słuchając, jak po cichu zdejmuje buty w przedpokoju, i starając się nie poruszać. Potem zajrzał do sypialni, podszedł i delikatnie pocałował mnie w czoło.
— Śpij, słoneczko — szepnął. — Jutro pogadamy.
Uśmiechnęłam się w poduszkę. Za to go kochałam: nawet półżywy ze zmęczenia, potrafił być czuły i opiekuńczy.
Rano Anton rzeczywiście przygotował śniadanie. Naleśniki z twarogiem, świeżo wyciśnięty sok pomarańczowy i kawa — dokładnie taka, jak lubię, niezbyt mocna. Siedząc w kuchni w ulubionej piżamie w kotki, obserwowałam, jak krząta się przy kuchence w samych majtkach, potargany i zabawny.
— Przepraszam za wczorajszy wieczór — powiedział, stawiając przede mną talerz. — Ten projekt po prostu zjada mi mózg. Ale już niedługo prezentacja i wszystko się uspokoi.
— Nic się nie stało — odpowiedziałam, smarując naleśnik śmietaną. — Za to zdążyłam upiec ciasto. Chcesz spróbować?
Jego oczy rozbłysły jak u dziecka. Odkroiliśmy po kawałku, a Anton teatralnie jęknął z rozkoszy.
— Lena, ty jesteś czarodziejką. To nawet lepsze niż u babci, przysięgam. Poczułem się jak najszczęśliwszy mały chłopiec na świecie. Mmm!
— Pochlebca! — zaśmiałam się.
Ale po tej jego frazie za lekkością rozmowy znów pojawił się znajomy ciężar. Znowu minął miesiąc i znowu nic. Już nawet nie kupowałam testów: po co, skoro wynik zawsze był taki sam.
— Ale fajnie, kiedy nie ma konkurencji i cała uwaga należy do ciebie, a nie do jakichś małych egoistów! — Anton nagle głośno się roześmiał. — Mamy teraz takie dobre życie. Możemy podróżować, rozwijać się, poświęcać czas sobie nawzajem. Wspaniale, prawda?
Skinęłam głową, próbując ukryć ukłucie bólu w piersi.
Byliśmy małżeństwem już cztery lata. Temat dzieci coraz częściej wypływał między nami. Najpierw mąż mówił: „poczekajmy, aż staniemy na nogi”. Potem: „aż rozwiążemy sprawę mieszkania”. Teraz pojawiła się nowa formułka.
— Oczywiście — powiedziałam. — Wszystko w swoim czasie.
A w środku wszystko mi się ściskało. Miałam już dwadzieścia osiem lat, biologiczny zegar tykał coraz głośniej. W szkole, gdzie pracowałam, ciągle widziałam dzieci i za każdym razem myślałam, jaki byłby nasz maluch. Ciemne oczy męża, mój uparty charakter…
— No i mądra dziewczynka — mąż objął mnie za ramiona. — Przecież jesteśmy szczęśliwi i tak, prawda? Po co coś zmieniać?
Spieszył się do pracy. W sobotę mieli ważny call z klientami z Niemiec. Odprowadziłam go do drzwi, a on mocno mnie pocałował na pożegnanie.
— Wieczorem zwolnię wcześniej. Posiedzimy w domu, pogadamy. Tęsknię za naszymi rozmowami!
Sobotnie generalne sprzątanie było naszą rodzinną tradycją, ale dziś Anton był zajęty, więc wszystkim musiałam zająć się sama. Odkurzyłam, umyłam podłogi, nastawiłam pranie z zaległą bielizną.
Ale w głowie nie cichły myśli o dziecku. Pół roku temu oboje badaliśmy się w klinice. U mnie wszystko było w porządku, u niego też.
„Czasem tak bywa. Nie ma co panikować. Stres, zmęczenie, tysiąc czynników. Proszę się rozluźnić i będzie dobrze” — powiedział lekarz.
Łatwo powiedzieć… rozluźnić się. Kiedy co miesiąc czekasz na cud, a dostajesz tylko rozczarowanie.
Łzy napłynęły mi do oczu, ale wzięłam się w garść i poszłam do sypialni.
Ścierając kurz, znów przypomniałam sobie słowa Cyganki: „Sprawdź najwyższą półkę w szafie męża”. Wczoraj wydawało mi się to kompletną bzdurą, a dziś… nie wiem, może z nudy, a może przez te smutne myśli o dzieciach, postanowiłam zajrzeć.
Najwyższa półka była wysoko, musiałam stanąć na krześle. Leżały tam stare swetry, pudełka z kablami, zimowe czapki. Przebierałam rzeczy bez większego entuzjazmu — tylko po to, żeby odciągnąć się od natrętnych myśli o macierzyństwie.
I nagle palce natrafiły na coś niewielkiego, schowanego za stertą koszulek. Mała buteleczka z pipetą i kartka papieru.
Rozwinęłam ją i zamarłam.
—
Ręka drżała mi, gdy czytałam odręczny tekst, napisany równym, starannym pismem Antona.
„Schemat stosowania: 3–4 krople do porannej kawy, codziennie. Nie opuszczać. Dodaje gorycz, ale smak zabija mleko. Działa łagodnie, organizm nie zauważy. Stuprocentowa ochrona przed ciążą.”
Przeczytałam instrukcję kilka razy, nie wierząc własnym oczom. Buteleczka była do połowy pusta. Na szkle nie było żadnej etykiety. Czyli jakiś domowej roboty specyfik w zwykłym medycznym pojemniczku z pipetą.
Serce biło mi tak głośno, że miałam wrażenie, iż sąsiedzi z dołu muszą to słyszeć. Osunęłam się na krzesło, wciąż ściskając w dłoniach przeklętą fiolkę.
Cztery lata. Cztery lata męczyłam się, myśląc, że to ze mną jest coś nie tak. Chodziłam po lekarzach, robiłam badania, czytałam fora zdesperowanych kobiet. Płakałam w poduszkę, kiedy kolejny miesiąc kończył się niczym.
A on… on każdego ranka dolewał mi do kawy to świństwo od jakiejś znachorki.
„Rozluźnij się, słoneczko, wszystko będzie. Nie nakręcaj się, przecież i tak jesteśmy szczęśliwi” — przypomniały mi się jego słowa.
A sam metodycznie, dzień po dniu, truł mnie jakimś nieznanym zielskiem.
Przypomniałam sobie, jak zawsze wstawał wcześniej ode mnie i robił kawę. Jak troskliwie przynosił mi kubek do łóżka w weekendy. Jak się denerwował, gdy piłam kawę w kawiarni: „W domu lepiej, zrobię o wiele smaczniejszą”.
Wszystko ułożyło się w przerażająco jasny obraz.
Telefon zawibrował. Przyszła wiadomość od Antona:
„Jak tam, maluszku? Tęsknię. Wieczorem zrobimy romantyczną kolację: świece, wino, tylko my we dwoje.”
Romantyczna kolacja. Po czterech latach oszustwa.
Wstałam i poszłam do kuchni. Na stole stał mój poranny kubek z niedopitą kawą, którą Anton przygotował przed wyjściem. Zwykle zawsze ją dopijałam, ale dziś rozproszyło mnie sprzątanie.
Wzięłam kubek i wylałam zawartość do zlewu. Ciemnobrązowy płyn zakręcił się w odpływie. Ile takich kubków wypiłam przez te lata? Tysiąc? Więcej?
Potem przypomniałam sobie termos na kuchennym stole. „Weź kawę ze sobą, jak pojedziesz do centrum handlowego” — napisał rano Anton. Troskliwy mąż. Prychnęłam, otworzyłam termos i też wszystko wylałam do zlewu.
Musiałam coś zrobić z tą wściekłością, która narastała we mnie. Wciągnęłam kurtkę i wyszłam z domu. Nogi same poniosły mnie znajomymi ulicami do parku, gdzie często spacerowaliśmy z Antonem wieczorami.
W głowie krążyły strzępy wspomnień: jak opowiadałam mu o uczniach i marzycielsko mówiłam: „Kiedy będziemy mieć malucha…” A on słuchał, kiwał głową, przytulał i robił swoje czarne.
Jak chodziliśmy do lekarza, a doktor mówił: „Tylko cierpliwości, natura sama wszystko ureguluje”. Jak obwiniałam siebie, szukałam przyczyn w stylu życia, stresie, wieku. Zapisałam się na jogę „na przygotowanie do macierzyństwa”, brałam witaminy, przeszłam na specjalną dietę.
A Anton każdego ranka metodycznie wlewał do mojej kawy jakiś niepojęty specyfik. Kto mu to zrobił? Gdzie znalazł to monstrum? Na jakiej stronie, w jakim zakątku internetu szukał sposobów, by pozbawić żonę możliwości zostania matką?
Na ławce w parku siedziała młoda mama z wózkiem. Maluch spał, a kobieta czytała książkę, co jakiś czas zerkając na dziecko. Taki zwyczajny, naturalny obrazek, a dla mnie… niedostępne marzenie, skradzione przez najbliższą osobę.
Wyciągnęłam telefon i zaczęłam pisać odpowiedź do Antona. Napisałam „Wiem wszystko”, potem skasowałam. Napisałam „Jesteś świnią”, znowu skasowałam.
Nie. Takich rozmów nie prowadzi się przez wiadomości.
Zamiast tego wysłałam: „Dobrze, nie mogę się doczekać naszej wyjątkowej romantycznej kolacji!”
Wyjątkowej… to na pewno. Zobaczysz, kochanie, jak to jest… być oszukanym.
—
Wróciłam do domu z jasnym planem. Ale najpierw chciałam się dowiedzieć, co to za zielsko i skąd mąż je wziął.
Od razu włączyłam jego laptopa. Hasło znałam — nigdy nie ukrywaliśmy przed sobą takich rzeczy. Jaka ironia.
Zaczęłam od historii przeglądarki, ale nie znalazłam nic podejrzanego. Albo Anton był ostrożny, albo kontaktował się z kimś przez telefon.
Wzięłam fiolkę do ręki i jeszcze raz obejrzałam ją uważnie: zwykłe medyczne szkło, żadnych etykiet ani znaków rozpoznawczych. Płyn w środku był przezroczysty, z lekkim ziołowym zapachem. Zdecydowanie nie produkcja fabryczna.
Z notatki wynikało, że to „cudowne ziele” wymyśliła jakaś znachorka albo zielarka. Ale jak mąż ją znalazł? Przez kogo? I przede wszystkim — jak długo to trwa?
Próbowałam sobie przypomnieć, kiedy Anton zaczął tak troskliwie robić mi poranną kawę. Kiedyś jedliśmy śniadanie razem: kto wstał pierwszy, ten robił. A potem nagle pojawił się ten miły zwyczaj: „Śpij, słoneczko, ja ci sam zrobię kawę”.
Chyba zaczęło się to jakieś trzy lata temu. Właśnie wtedy, kiedy na poważnie zaczęłam mówić o dzieciach. Przypadek? Raczej nie.
Wieczorem plan dojrzał ostatecznie. Anton dostanie lekcję, której nie zapomni.
Na kolację przygotowałam jego ulubiony makaron z owocami morza, wstawiłam do schłodzenia białe wino i zapaliłam świece. Stworzyłam romantyczny nastrój, jak chciał.
O siódmej rozległy się znajome kroki. Siedziałam na kanapie w ładnej sukience i uśmiechałam się.
— Wow! — zagwizdał Anton, wchodząc do pokoju. — Co, postanowiłaś mnie uwieść?
— Czemu nie? Działa? — zapytałam kokieteryjnie.
Mąż podszedł i mocno mnie pocałował. Mój mąż, którego kochałam cztery lata. Który przez cztery lata metodycznie mnie okłamywał.
— Jak tam? — zapytał, zdejmując marynarkę. — Co robiłaś cały dzień?
— Sprzątałam, myślałam o nas — odpowiedziałam. — I znalazłam coś ciekawego.
— Tak? — rzucił, idąc już do łazienki umyć ręce. — Co takiego?
— Potem powiem. Po kolacji.
Jedliśmy przy świecach, piliśmy wino, gadaliśmy o głupotach. Anton był w świetnym nastroju: projekt w końcu oddali, niemieccy klienci byli zadowoleni.
— Wiesz — powiedział, nalewając sobie drugi kieliszek — dziś pomyślałem o dzieciach.
Zamarłam z widelcem w połowie drogi do ust.
— I co pomyślałeś?
— Może naprawdę już czas? — ujął moją dłoń. — Mam trzydzieści jeden lat, ty dwadzieścia osiem. To dobry moment, żeby mieć potomstwo.
Jaka bezczelność. Mówić mi to prosto w twarz, zdradzając za plecami.
— Naprawdę? — udawałam zachwyt. — Poważnie?
— Absolutnie. Zaczniemy już od jutra — mrugnął. — A nawet możemy zacząć dziś.
— Wspaniale. To zrobię nam kawę. Specjalną, świąteczną.
W kuchni wyjęłam fiolkę z „zielem” i postawiłam obok filiżanek.
— Kawa gotowa! — zawołałam, niosąc tacę do salonu.
Czas było zacząć poważną rozmowę.
—
Postawiłam tacę na stoliku przed Antonem. Dwie filiżanki aromatycznej kawy, cukiernica, mlecznik. A obok… mała fiolka z pipetą.
— Mmm, jak pachnie! — przeciągnął z zadowoleniem Anton, wyciągając rękę po filiżankę.
Potem jego wzrok padł na fiolkę. Twarz mu nagle stężała. Ręka zawisła w powietrzu.
— A mnie się wydaje, że dodaje lekko gorzkawego posmaku — powiedziałam spokojnie, siadając naprzeciwko.
Przez kilka sekund patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Mąż pobladł i opadł na oparcie kanapy. W jego oczach zobaczyłam to, czego szukałam… strach przed zdemaskowaniem.
— Kochanie, ja mogę to wyjaśnić…
— Wyjaśniaj — powiedziałam, biorąc swoją filiżankę. — Mamy czas. Cały wieczór.
Przejechał dłonią po twarzy i ciężko westchnął.
— To nie jest to, co myślisz.
— A co ja myślę, Anton?
— Ja… ja po prostu nie byłem gotowy na dzieci. Jeszcze nie. A ty tak chciałaś, tak naciskałaś…
— Naciskałam? — głos mi drżał, ale się powstrzymywałam. — Cztery lata małżeństwa i ja naciskałam?
— Nie, nie tak… Kochanie, robiłem to dla nas. Dla naszego szczęścia. Spójrz, jakie mamy życie. Jesteśmy wolni, możemy sobie pozwolić na wszystko, podróżujemy…
— Dla naszego szczęścia — powtórzyłam. — Ciekawe sformułowanie. A wiesz, co ja robiłam przez te cztery lata? Obwiniałam siebie. Myślałam, że coś jest ze mną nie tak. Chodziłam po lekarzach, robiłam badania, czytałam fora bezpłodnych kobiet. Cierpiałam. Męczyłam się z bólu. Nawet na urlopie!
— Kochanie…
— Milcz. Jeszcze nie skończyłam. Skąd wziąłeś tę truciznę? Od kogo?
Anton kręcił się, unikał mojego wzroku.
— Jest taka jedna kobieta… zielarka. Ciotka Zina. Mieszka pod Moskwą…
— Jak ją znalazłeś?
— Poznałem przez internet. Przysłała miksturę pocztą — próbował złapać moją rękę, ale ją cofnęłam. — Kochanie, zrozum, nie chciałem ci zrobić krzywdy. To naturalne zioła, nieszkodliwe…
— Nieszkodliwe? — roześmiałam się histerycznie. — Przez cztery lata poiłeś mnie nie wiadomo czym, odebrałeś mi możliwość zostania matką, kazałeś mi myśleć, że jestem „wybrakowana”… i to jest nieszkodliwe?
— Myślałem, że z czasem się przyzwyczaisz. Zrozumiesz, że bez dzieci też można być szczęśliwą.
— A gdybym nie znalazła tej fiolki? Planowałeś dalej poić mnie tym świństwem?
Anton milczał. A to milczenie było wymowniejsze niż jakiekolwiek słowa.
— Odpowiadaj! — krzyknęłam.
— Nie wiem — przyznał cicho. — Pewnie tak. Ty byłaś szczęśliwa, my byliśmy szczęśliwi…
— Ja nie byłam szczęśliwa. Żyłam nadzieją. Każdego dnia modliłam się i prosiłam Boga o dziecko. Naprawdę nie wiedziałeś?
Wstałam i podeszłam do okna. Na zewnątrz zrobiło się ciemno, w oknach sąsiednich domów paliły się światła.
— Co teraz z nami będzie? — zapytał Anton winny.
Odwróciłam się. Mąż siedział zgarbiony, wpatrzony w podłogę. Żałosny, zagubiony. Ale nie czułam wobec niego żadnego współczucia.
— A co ma być? Okłamywałeś mnie przez cztery lata w najważniejszej sprawie. Odebrałeś mi prawo wyboru. Ukradłeś mi lata, które mogłam poświęcić na znalezienie człowieka, który naprawdę chce ze mną rodziny.
— Ale ja cię kocham! — podniósł głowę, w oczach błysnęły mu łzy.
— Kochasz? — wzięłam fiolkę i zakręciłam ją w dłoniach. — Wiesz, co to jest miłość? To uczciwość. To szacunek. To gotowość do kompromisów, a nie potajemne decydowanie za partnera.
— Kochanie, daj mi szansę to naprawić. Możemy zacząć od nowa, mieć dzieci…
Zaśmiałam się.
— Serio? A jak ja mam ci teraz wierzyć? Jak planować przyszłość?
Anton zamilkł.
— Jadę do mamy. Na tydzień. Muszę pomyśleć.
— A potem?
— Potem zobaczymy. Może to przetrwamy. A może nie.
Poszłam do sypialni pakować rzeczy. Mąż został sam w salonie.
Wyjeżdżając, spojrzałam na nasze okna. Cztery lata szczęśliwego życia skończyły się wielkim rozczarowaniem i zdradą.
Cyganka miała rację… prawda naprawdę jest lepsza niż piękne kłamstwo.
Nawet jeśli ta prawda bardzo boli.
