Nie wiedziała, że rano milionerzy będą musieli błagać pielęgniarkę o wybaczenie.
Metalowy zamek szafki szczęknął, a Oksana, ciężko wzdychając, opadła na niską ławkę w szatni.
Nogi pulsowały jej tak, jakby do łydek przywiązano po wielkim odważniku.
Całodobowy dyżur na oddziale wykończył ją do reszty, ale nie mogła sobie pozwolić na odpoczynek.
Starsza pielęgniarka Lubia, korpulentna kobieta o wiecznie niezadowolonej, ale dobrej twarzy, głośno upiła łyk gorącej herbaty z kubka w groszki.
W ciasnym pokoju socjalnym unosił się intensywny zapach środków dezynfekujących, wilgotnego tynku i słodkich bułeczek z bufetu.
— Znowu wybierasz się do swojego ukochanego? — Lubia strzepnęła okruszki ze stołu.
— Oksana, patrzę na ciebie i nie mogę się nadziwić.
Mądra dziewczyna, złote ręce, a związałaś się z tym maminsynkiem.
Oksana pośpiesznie zdjęła biały fartuch i zaczęła się przebierać, starając się niczego nie zahaczyć paznokciem.
— Lubia, no daj spokój.
Roman jest w porządku.
Po prostu oni mają skomplikowaną rodzinę.
Tam dziadek, Ilja Wadimowicz, trzyma w rękach cały ich biznes budowlany.
Cała rodzina jest od niego zależna, dlatego wszyscy chodzą jak po sznurku.
Dziś mamy ważną kolację w „Ermitażu”.
Roma wreszcie postanowił przedstawić mnie swoim rodzicom.
— Idzie się przedstawiać — prychnęła Lubia.
— Do restauracji, gdzie jedna porcja sałatki kosztuje jak połowa twojej pensji.
A ten twój Roma nawet nie raczył po ciebie podjechać.
— Ich dziadek nagle przyjechał z kontrolą i musieli jechać jednym samochodem, żeby się nie denerwował — Oksana narzuciła jasnobeżowy płaszcz kupiony specjalnie na ten wieczór.
— Dobra, lecę.
Ałła Jurjewna, jego matka, nie znosi ludzi, którzy nie szanują чужego czasu.
Wybiegła na ulicę i natychmiast się skuliła.
Listopadowy wieczór przywitał ją przeszywającym, wilgotnym wiatrem.
Na drogach stały głuche korki, migając czerwonymi światłami przez drobną lodowatą mżawkę.
Oksana spojrzała na ekran telefonu.
Była za dwadzieścia ósma.
Jeśli będzie czekać na autobus, na pewno się spóźni.
Zostawała tylko jedna możliwość — iść pieszo przez stary skwer.
Mokre alejki przywitały ją gęstym cieniem.
Pod podeszwami zamszowych botków chlupotało błoto zmieszane z gnijącymi liśćmi.
Oksana prawie przeszła do biegu, w myślach powtarzając powitanie, gdy z przodu, przy przekrzywionej ławce, zauważyła masywną sylwetkę.
Starszy mężczyzna osunął się wprost na mokrą kostkę brukową.
Wyglądał bardzo źle, dosłownie się dusił, a jego twarz zrobiła się niepokojąco blada.
Oksana rzuciła się do niego, po drodze zrzucając torebkę w kałużę.
— Proszę pana!
Słyszy mnie pan? — padła na kolana prosto w lodowatą breję.
Cienki materiał ubrania od razu przemókł, a zimno sparzyło skórę.
Nie było odpowiedzi.
Mężczyzna zachrypiał i ucichł.
Wszystkie obawy związane z kolacją natychmiast wyparowały.
Oksana rozpięła obcy płaszcz.
Od nieznajomego pachniało dobrym tytoniem i miętowymi landrynkami.
Odsłoniła jego klatkę piersiową i zaczęła udzielać pierwszej pomocy.
Wiedziała, że nie wolno zwlekać, i robiła wszystko, by przywrócić człowieka do życia.
— Hej, ktoś!
Dzwońcie po karetkę! — krzyknęła do przechodzącej w oddali pary i kontynuowała swoje działania.
Raz, dwa, trzy…
Kolana wbijały się w zimny asfalt, ręce ledwo już jej słuchały z wysiłku, ale nadal o niego walczyła.
W takich chwilach człowiek nie myśli o sobie.
Istnieje tylko cudzy puls, który trzeba przywrócić za wszelką cenę.
Starała się pomagać mężczyźnie tak długo, aż w oddali rozległ się zbawienny dźwięk syreny.
Załoga wyskoczyła z żółtego ambulansu.
Ratownik, ponury mężczyzna w niebieskiej kurtce, szybko odsunął Oksanę.
Pracowali jeszcze przez piętnaście minut.
W końcu starzec zaczął słabo, ale samodzielnie oddychać.
Gdy nosze załadowano do karetki, ratownik odwrócił się do Oksany.
— Twój pacjent?
Zdążyłaś w porę.
Jeszcze minuta i byłoby po wszystkim.
Możesz być z siebie dumna.
Karetka odjechała, zostawiając Oksanę samą pośrodku ciemnej alejki.
Ciężko westchnęła, spojrzała na ręce ubrudzone ulicznym błotem i opuściła wzrok na płaszcz.
Jasny materiał był beznadziejnie zniszczony ciemnymi plamami.
Zegarek na nadgarstku pokazywał wpół do dziewiątej.
Próbowała zetrzeć brud wilgotnymi chusteczkami, ale tylko pogorszyła sprawę.
Do restauracji pozostawało dwieście metrów.
Odwrócić się i odejść?
Ale Roma czeka.
Obiecała.
Hol restauracji „Ermitaż” przywitał ją otulającym ciepłem, cichą muzyką jazzową i ciężkim spojrzeniem wysokiego menedżera sali.
Mężczyzna w nienagannym garniturze zagrodził jej drogę.
— Panno, pomyliła pani drzwi.
Wejście służbowe jest z tyłu budynku.
— Jestem gościem — Oksana starała się mówić spokojnie, chowając brudne ręce do kieszeni.
— Czekają na mnie.
Stolik jest na nazwisko Roman.
Menedżer z niesmakiem zmierzył wzrokiem jej ubrudzony płaszcz, lecz w tej chwili Oksana ich dostrzegła.
Siedzieli w dalszej części sali, przy ogromnym panoramicznym oknie.
Roman, stateczny siwowłosy mężczyzna i efektowna kobieta z idealnie ułożoną fryzurą.
Oksana ominęła menedżera i skierowała się do stolika.
Czuła, jak odwracają się za nią goście przy sąsiednich stołach, jak szepczą kelnerzy.
Kiedy podeszła, rozmowy przy stoliku ucichły.
Kobieta, Ałła Jurjewna, powoli odłożyła widelec na brzeg porcelanowego talerza i obrzuciła Oksanę długim, oceniającym spojrzeniem.
W tym spojrzeniu nie było złości.
Tylko bezgraniczna, lodowata wyższość.
— Dzień dobry.
Przepraszam za spóźnienie, ja… — zaczęła Oksana, przełykając gulę w gardle.
— Romanie — Ałła Jurjewna otarła kąciki ust śnieżnobiałą materiałową serwetką.
— Mówiłeś, że twoja towarzyszka pochodzi z prostej rodziny.
Ale nie wspomniałeś, że ma problemy z wyglądem.
I z punktualnością.
— Mamo, poczekaj… — Roman nerwowo poruszył się na krześle, nie podnosząc wzroku na Oksanę.
— Komuś na ulicy zrobiło się źle.
Udzielałam pomocy do przyjazdu karetki — powiedziała cicho, ale stanowczo Oksana.
— Pracuję w szpitalu, nie mogłam przejść obok.
Ojciec Romana, Borys, pobłażliwie się uśmiechnął.
— Od tego są odpowiednie służby, droga pani.
A czas naszej rodziny jest zbyt cenny, by tracić go na czekanie.
Ałło, wychodzimy?
— Oczywiście — kobieta podniosła się z gracją.
— Romanie, mam nadzieję, że wyciągniesz właściwe wnioski z tego wieczoru.
Tacy krewni nie są nam do niczego potrzebni.
Odwróciła się do podchodzącego kelnera, który trzymał w rękach czarną skórzaną teczkę z rachunkiem.
— Zapłaci za rachunek ta, która się spóźniła — zadrwiła przyszła teściowa.
— Niech to będzie podatek za brak szacunku dla cudzego czasu.
Skierowali się do wyjścia.
Roman, zawahawszy się przez sekundę, tchórzliwie przemknął za rodzicami.
Nawet się nie obejrzał.
Oksana została sama pośrodku ogromnej, luksusowej sali.
Kelner dyżurnie się uśmiechnął i podał jej teczkę.
Otworzyła ją.
Kwota na paragonie równała się pieniądzom, które odkładała na opłatę za wynajmowane mieszkanie przez półtora miesiąca.
Na stole stały niedojedzone steki, puste muszle ostryg i niedopita butelka kolekcjonowanego czerwonego wytrawnego wina.
— Mogę zawołać menedżera, jeśli pojawiły się trudności z zapłatą — powiedział łagodnie, ale stanowczo kelner.
Oksana milcząc wyjęła telefon.
Roma odrzucił połączenie.
Po chwili przyszła krótka wiadomość: „Matka szaleje ze złości.
Radź sobie sama, przecież to ty się spóźniłaś”.
Drżącymi rękami przelała wszystkie swoje oszczędności na główną kartę i przyłożyła ją do terminala.
Urządzenie zapiszczało, zatwierdzając transakcję.
Oksana wyszła na ulicę, czując się jak wyciśnięta cytryna.
Następnego ranka dyżur zaczął się ciężko.
Oksana mechanicznie wypełniała karty, roznosiła leki i zakładała kroplówki.
Lubia od razu zauważyła jej czerwone oczy.
— No, opowiadaj.
Co te arystokraty znowu wywinęły? — Lubia zamknęła drzwi gabinetu zabiegowego i nalała Oksanie uspokajających kropli.
Oksana opowiedziała wszystko.
O brudnym asfalcie, o zimnie, o restauracji i o rachunku, który zostawił ją bez grosza.
— Ależ gnojek — wyrwało się Lubii.
— Zostawić dziewczynę samą w takim miejscu…
Powinnaś się cieszyć, że zobaczyłaś jego prawdziwe oblicze teraz, a nie wtedy, gdy byłabyś już na urlopie macierzyńskim.
Nic to, damy radę.
Pożyczysz ode mnie na mieszkanie, odpracujesz.
Nie miały pojęcia, że drzwi do gabinetu zabiegowego były niedomknięte.
Na korytarzu, opierając się na metalowej lasce, stał nowy pacjent z pierwszej płatnej sali.
Miał kategoryczny zakaz wstawania, ale Ilja Wadimowicz całe życie żył według własnych zasad.
Wyszedł poprosić o świeżą gazetę, lecz zatrzymał się, słysząc znajomy głos.
Ten sam, który wczoraj namawiał go, by oddychał.
Starzec zmarszczył gęste siwe brwi.
W jego głowie wszystko od razu wskoczyło na swoje miejsce.
Czyli ta dziewczyna-pielęgniarka spóźniła się do jego durnowatego wnuka przez niego.
A jego rodzina, te pijawki, zamiast jej pomóc, po prostu puściła ją z torbami.
Ilja Wadimowicz cicho się odwrócił i poszurał z powrotem do sali.
W środku kipiało w nim surowe, wyrachowane oburzenie.
Bliżej południa Oksana weszła do pierwszej sali z aparatem do mierzenia ciśnienia.
— Dzień dobry.
Jak się pan czuje?
Proszę podać rękę.
Starzec uważnie na nią spojrzał.
Blada, wyczerpana, ale spojrzenie miała bardzo uparte.
— Samopoczucie normalne — wychrypiał.
— Ale nastrój mi zepsuli.
Moi krewni tu jadą.
Dzwonili pół godziny temu, mówią, że tęsknią, że spać nie mogą.
Oksana nie zdążyła jeszcze zapiąć mankietu, gdy drzwi do sali się rozwarły.
Na progu pojawiła się Ałła Jurjewna z ogromnym koszem drogich owoców.
Za nią dreptał Borys, a za nim wlekł się Roman.
Na widok Oksany Roman drgnął i stanął jak wryty.
Ałła Jurjewna natychmiast posępniała.
Uprzejma maska opadła, ustępując miejsca irytacji.
— Co ta osoba tutaj robi? — podniosła głos kobieta.
— Romanie, przecież prosiłam cię, żebyś załatwił tę sprawę!
Dlaczego ona kręci się koło mojego ojca?
Tato, natychmiast wezwij ordynatora, ten personel trzeba wyrzucić na zbity pysk!
Oksana spokojnie zdjęła mankiet z ręki pacjenta.
Co dziwne, nie czuła ani strachu, ani urazy.
Wczorajszy wieczór wypalił wszystkie emocje.
Było jej po prostu potwornie źle z powodu całej tej sytuacji.
— Nie trzeba nikogo wołać, Ałło Jurjewno — powiedziała Oksana równym tonem.
— Wasz Roman nie jest mi do niczego potrzebny.
Człowiek, który potrafi tak postąpić z kobietą, budzi tylko jedno uczucie — obrzydzenie.
Zabierajcie go sobie.
Wszystkiego dobrego.
Ruszyła do wyjścia, ale wtedy pokojem wstrząsnął grzmiący głos Ilji Wadimowicza.
— Stać!
Wszyscy zamarli.
Ałła Jurjewna upuściła kosz, a wielkie brzoskwinie potoczyły się po podłodze.
— Tatusiu, nie wolno ci się denerwować, przecież twoje zdrowie jest takie słabe…
— Milcz, Ałło — starzec ciężko oparł się o poduszki, przeszywając córkę ciężkim wzrokiem.
— Czyli problemy z higieną?
Czyli podatek za brak szacunku?
Przeniósł wzrok na bladego Romana.
— A ty, wnuczku.
Zostawiłeś dziewczynę, żeby płaciła za wasz bankiet z moich, swoją drogą, pieniędzy?
— Dziadku, ty nie rozumiesz, ona przyszła do restauracji jak włóczęga, spóźniona, opowiadała jakieś bajki o chorym starcu w parku! — zapiszczał Roman, cofając się.
— Tym starcem byłem ja — wyraźnie, akcentując każde słowo, powiedział Ilja Wadimowicz.
W sali zrobiło się tak cicho, że słychać było, jak za oknem huczy wiatr.
Ałła Jurjewna otworzyła usta ze zdumienia.
Borys nerwowo szarpnął krawat.
— Gdyby ta dziewczyna nie pobrudziła swoich rzeczy ulicznym błotem, nie pozwalając mi odejść z tego świata, dziś nie przynosilibyście mi owoców, tylko dzielilibyście spadek — głos starca brzmiał cicho, ale od tego robiło się jeszcze straszniej.
— Ona mnie wyciągnęła.
A wy ją zdeptaliście.
— Tatusiu, my nie wiedzieliśmy! — zajęczała Ałła Jurjewna, robiąc nieśmiały krok w stronę łóżka.
— Wszystko wynagrodzimy!
Oksano, dziecko, wybacz nam, na Boga…
Roma, no powiedz coś!
— Wynocha — uciął dziadek.
— Żeby waszego ducha tu nie było.
A wszystkie firmowe konta i karty, które wam otworzyłem, są zablokowane od tej sekundy.
Ałło, swój nowy samochód możesz sprzedać, skoro nie masz pieniędzy.
Wolni!
Rodzina wyleciała z sali w kilka sekund, przepychając się w drzwiach.
Oksana stała przy oknie, czując, jak nogi zrobiły się jak z waty.
Ilja Wadimowicz ciężko westchnął i spojrzał na nią z poczuciem winy.
— Wybacz im, córko.
I mnie też wybacz.
Rozpuściłem ich, wychowałem pasożytów.
Trzy dni później Oksana siedziała na dyżurce.
Jej telefon rozrywał się od wiadomości.
Roman i jego matka błagali o spotkanie, proponowali zwrot pieniędzy w pięciokrotnej wysokości, pisali długie listy pełne skruchy.
Oksana po prostu dodawała ich do czarnej listy.
Do dyżurki podeszła Lubia.
— Oksan, Ilja Wadimowicz cię woła.
Powiedział, że bez ciebie nie zgadza się na wypis.
Oksana weszła do sali.
Starzec siedział w fotelu, ubrany w swój zwykły surowy garnitur.
Przed nim, na szafce nocnej, leżała gruba koperta.
— Siadaj — skinął na krzesło.
— Porozmawiałem trochę z waszym ordynatorem.
Mówią, że marzyłaś o studiach medycznych, ale nie miałaś środków na naukę?
Oksana zmieszana poprawiła fartuch.
— Marzyłam.
Ale teraz muszę spłacić długi.
— Ta kwestia jest zamknięta — Ilja Wadimowicz przysunął do niej kopertę.
— Tu są twoje pieniądze za tamtą kolację.
I jeszcze coś ekstra za moralny cios.
Nie przyjmuję odmowy.
I jeszcze jedno.
W całości opłacę twoje studia na uniwersytecie.
Od pierwszego roku aż po specjalizację.
Oksana podniosła na niego oczy, w których zalśniły łzy.
— Ale… dlaczego?
Po co panu to?
— Mam jeden mały warunek — starzec ciepło się uśmiechnął.
— Zostaniesz najlepszą specjalistką w tym mieście.
Żeby tacy starzy uparci ludzie jak ja mogli spokojnie chodzić po ulicach, wiedząc, że jest ktoś, kto może ich uratować.
Zgoda?
Oksana patrzyła na surowego, ale tak prawdziwego człowieka stojącego przed nią i czuła niewiarygodną ulgę.
Od tej chwili jej życie potoczyło się zupełnie inaczej — naprawdę dobrze.
