W zamku zgrzytało.
Mój klucz wchodził do dziurki, ale nie dawał się przekręcić, jakby ktoś od środka trzymał mechanizm ręką.
Nacisnęłam dzwonek.
Za drzwiami rozległo się zamieszanie, szuranie, a potem niezadowolony głos Walentyny Pietrowny:
— Kogo tam licho niesie?
Oleg, zamawiałeś jakąś dostawę?
Drzwi się otworzyły.
Moja teściowa stała w przedpokoju w domowym szlafroku.
W moim, frotte, który kupiłam specjalnie na długie zimowe wieczory.
Na nogach miała moje kapcie, a w ręce chochlę, z której kapało coś tłustego prosto na jasne panele.
— Marina? — Walentyna Pietrowna zastygła, nie opuszczając chochli.
— Czemu tak wcześnie?
Oleg mówił, że przylecisz dopiero w niedzielę.
Przekroczyłam próg, odpychając teściową ramieniem.
W nos uderzył mnie ciężki, duszny zapach.
To nie pachniało moim domem.
Zamiast zwykłego aromatu czystości i kawy czuć było przypaloną cebulę, tani tytoń i jakąś stęchliznę, jakby mieszkania nie wietrzono od tygodnia.
— Przełożyli lot, — rzuciłam krótko, stawiając walizkę.
— A co tu się dzieje, Walentyno Pietrowno?
I dlaczego zamek się zacina?
— Wymieniliśmy wkładkę, — teściowa wsparła ręce na biodrach, błyskawicznie przechodząc z obrony do ataku.
— Twój klucz źle działał, Oleg się męczył.
No i proszę, zaradny facet, naprawił.
Przeszłam do salonu i zatrzymałam się.
Mój idealnie dopracowany wystrój, mój skandynawski minimalizm, który zbierałam po kawałku przez trzy lata, został zniszczony.
Kanapa była przesunięta pod ścianę.
Pośrodku pokoju piętrzyły się pudła, węzły z rzeczami, jakieś stare dziecięce łóżeczko z odrapanym bokiem.
Na moim biurku, na którym wcześniej stał tylko laptop, teraz leżały stosy pieluch, zasypek i dziecięcych ubranek.
Ale najważniejsza była szafa wnękowa.
Drzwi były otwarte, a moich sukienek tam nie było.
Zamiast nich na wieszakach wisiały ogromne swetry, szlafroki i męskie koszule w kratę.
— Gdzie są moje rzeczy? — zapytałam bardzo cicho.
— Na balkonie, — spokojnie odpowiedziała Walentyna Pietrowna, wchodząc za mną.
— Twoje szmaty spakowałam do worków, Swietoczce potrzebne są szafy.
Ona lada dzień będzie rodzić, gdzie ma trzymać wyprawkę?
A ty masz tyle ciuchów, to się chwilę przemęczysz.
Poleżą sobie w workach.
Z kuchni wyszedł Oleg.
Wyglądał na wymiętego, domowego.
W dresach z wyciągniętymi kolanami i w podkoszulku.
Kiedy mnie zobaczył, schował głowę w ramiona.
— Marin?
Cześć…
My tu…
— Widzę, — patrzyłam na męża i próbowałam znaleźć w sobie choć odrobinę tych uczuć, które były jeszcze tydzień temu.
Ale w środku było pusto.
Jakby ktoś zgasił światło.
— Swieta się wprowadziła?
— No ale czemu od razu tak? — Oleg zaczął łamać ręce.
— Swietka ma straszną sytuację.
Jej mąż, ten drań, znowu zaczął pić i wyrzucił ją z domu.
Ona zaraz rodzi, dokąd ma iść?
Do mamy, do kawalerki?
Tam jest ciasno.
A my mamy trzy pokoje, jesteśmy we dwoje, miejsca aż nadto.
Z sypialni, szurając kapciami, wyszła Swieta.
Ogromny brzuch wyprzedzał ją o krok.
Żuła jabłko.
— O, Marinka, — powiedziała z pełnymi ustami.
— A czemu nie zadzwoniłaś?
Przynajmniej byśmy trochę posprzątali.
Mamo, mówiłam, że trzeba było od razu schować jej płaszcz do schowka, bo zaraz zacznie marudzić, że się pogniótł.
— Nie zacznie, — ucięła Walentyna Pietrowna.
— Rodzina powinna sobie pomagać.
Mamy nieszczęście, a Marina to mądra kobieta, zrozumie.
Trochę się pościskamy.
Rok, półtora, aż maluch stanie na nogi.
— Rok, półtora? — powtórzyłam.
— A jak ty sobie to wyobrażałaś? — teściowa usiadła na podłokietniku mojej kanapy.
— Przecież nie wyrzucę córki z wnukiem na ulicę.
Ty, Marina, dużo pracujesz, w domu tylko nocujesz.
Jaka ci różnica?
Wydzieliliśmy ci mały pokój, wstawiliśmy tam kanapkę.
A sypialnię i salon oddamy Swiecie z dzieckiem.
Oni potrzebują przestrzeni.
Patrzyłam na nich.
Na Olega, który chował wzrok.
Na bezczelną minę szwagierki.
Na teściową, która już rozpisała moje życie na dwa lata do przodu.
Najzabawniejsze było to, że wiedziałam, że tak będzie.
Już miesiąc wcześniej, kiedy Oleg zaczął mówić o „biednych krewnych”, zrozumiałam, że dobrze się to nie skończy.
Wtedy powiedziałam stanowcze „nie”.
Ale oni uznali, że moje „nie” nic nie znaczy, dopóki jestem w delegacji.
W milczeniu wyciągnęłam telefon.
— Co ty robisz? — Oleg się spiął.
— Marin, bez awantur.
Matka ugotowała barszcz, usiądźmy, zjedzmy…
— Nie jestem głodna.
Wybrałam numer.
Sygnały trwały długo, całą wieczność.
— Halo, Dmitrij Siergiejewicz?
Dzień dobry.
Tak, jestem na miejscu.
Tak, pojawiły się przeszkody.
Mieszkanie nie zostało opróżnione.
Tak, są osoby trzecie.
Czekam.
Schowałam telefon do kieszeni.
— Do kogo ty dzwonisz? — głos teściowej zrobił się piskliwy.
— Do swojego kochasia?
Postanowiłaś wyrzucić męża z domu?
— Dzwonię do właściciela mieszkania, Walentyno Pietrowno.
W pokoju zapadła cisza.
Swieta przestała żuć jabłko.
— Jakiego właściciela? — Oleg zbladł.
— O czym ty mówisz?
To jest nasze mieszkanie.
— Było moje, — poprawiłam go.
— Kupione przed ślubem, Oleg.
Zapomniałeś?
A trzy dni temu, kiedy byłam w Moskwie, podpisałam umowę sprzedaży.
Elektroniczna rejestracja przeszła przedwczoraj.
Pieniądze są już na koncie.
Sprzedałam to mieszkanie razem z meblami i sprzętem.
— Kłamiesz! — wrzasnęła teściowa.
— Nie mogłaś!
Bez zgody męża nie wolno!
— Wolno, jeśli majątek nie jest wspólny.
Czułam, Oleg, że przytaszczysz tutaj swój tabor.
Ostrzegałam: mieszkamy tu ja i ty.
Żadnych matek, żadnych sióstr.
Nie posłuchałeś mnie.
Wymieniłeś zamki w moim domu.
Wyrzuciłeś moje rzeczy na balkon.
— Nie wyrzuciliśmy, tylko spakowaliśmy! — pisnęła Swieta.
— To już bez znaczenia.
Za piętnaście minut będzie tu Dmitrij Siergiejewicz.
To poważny człowiek, prawnik.
Kupił to mieszkanie dla swojego syna.
A w umowie jest zapisane, że mieszkanie ma być przekazane puste.
Oleg osunął się na krzesło.
— Marin…
Co ty zrobiłaś?
Gdzie my teraz pójdziemy?
Przecież wynajęliśmy naszą kawalerkę…
Wzięliśmy pieniądze, spłaciliśmy długi Swietki…
— To wasz problem, Oleg.
Gospodarka rynkowa.
Zadzwonił dzwonek do drzwi.
Poszłam otworzyć, przechodząc nad węzłami z cudzymi rzeczami.
W progu stał Dmitrij Siergiejewicz — wysoki, suchy mężczyzna w okularach, z teczką w ręku.
Za nim stało dwóch rosłych facetów w uniformach firmy sprzątającej, ale po ich twarzach było widać, że mop nie jest ich główną bronią.
— Marino Wiktorowna, — skinął mi głową.
— Protokół zdawczo-odbiorczy jest gotowy.
Ale widzę, że lokal nie jest przygotowany do przekazania?
Wszedł do mieszkania, krzywiąc się z niesmakiem od zapachu cebuli.
Omiótł wzrokiem oniemiałą rodzinę.
— Dzień dobry państwu.
Jestem nowym właścicielem tego lokalu.
Mam przy sobie wypis z rejestru.
Mają państwo, — demonstracyjnie spojrzał na drogi zegarek, — dokładnie dwie godziny, aby opuścić lokal.
Wszystko, co pozostanie tutaj po tym czasie, zostanie zutylizowane jako śmieci.
— Nie ma pan prawa! — zapiszczała Walentyna Pietrowna, chwytając się za serce.
— Tu jest kobieta w ciąży!
Wezwiemy policję!
— Proszę wzywać, — Dmitrij Siergiejewicz wyciągnął telefon.
— Ja też zadzwonię.
Naruszenie miru domowego.
Do tego samowola.
Do tego zniszczenie mienia — widzę, że panele są zalane tłuszczem.
Chcą państwo sprawy karnej czy po prostu wyjść?
Teściowa wytrzeszczyła oczy.
Spojrzała na Olega, szukając ratunku.
Ale Oleg siedział z głową w dłoniach.
Rozumiał, że gra się skończyła.
— Pakujcie się, — powiedział głucho.
— Witia!
Ty na to pozwolisz?!
— Mamo! — wrzasnął tak głośno, że Swieta aż podskoczyła.
— To nie jest nasz dom!
Koniec!
Sprzedała go!
Pakuj graty, zanim naprawdę wsadzą nas za kratki!
Następne pół godziny przypominało przyspieszone przewijanie kiepskiego filmu.
Teściowa miotała się po mieszkaniu, zrywając z wieszaków swoje szlafroki i przeklinając mnie do siódmego pokolenia.
Swieta ryczała, siedząc na pudle, i krzyczała, że ma skurcze, ale gdy zobaczyła, że Dmitrij Siergiejewicz naprawdę wybiera numer pogotowia, natychmiast zamilkła.
Moje rzeczy z balkonu — pięć czarnych worków na śmieci — ludzie Dmitrija Siergiejewicza wnieśli z powrotem do środka.
Ustawili je starannie w kącie.
— Marino Wiktorowna, zamówiliśmy pani taksówkę, — powiedział nowy właściciel.
— Zawiezie panią, gdzie tylko pani zechce.
Na koszt firmy.
Przepraszam za niedogodności.
— Dziękuję, Dmitriju Siergiejewiczu.
Wzięłam swoją walizkę.
Obejrzałam się.
Mieszkanie wyglądało jak pole bitwy.
Porozrzucane pieluchy, poprzewracane krzesła, tłuste plamy na podłodze.
Ale było mi już wszystko jedno.
To była już cudza bitwa.
Wyszłam na ulicę.
Świeży jesienny wiatr uderzył mnie w twarz.
Przy wejściu, na ławce, siedziało całe towarzystwo.
Wokół nich piętrzyły się kraciaste torby, reklamówki, pudła i toboły.
Swieta wycierała nos papierową chusteczką.
Walentyna Pietrowna wściekle stukała palcem w telefon, najwyraźniej obdzwoniając dalszą rodzinę.
Oleg stał trochę z boku i palił.
Kiedy mnie zobaczył, rzucił papierosa i zrobił krok w moją stronę.
— Marin… — oczy miał czerwone, żałosne.
— Tak nie można.
To okrutne.
Byliśmy rodziną.
No, pomyliłem się, zgłupiałem.
Możemy to odkręcić?
Oddamy pieniądze, unieważnimy transakcję?
Ja mamę odeślę… gdzieś.
Spojrzałam na niego i zdziwiłam się, jak mogłam żyć z tym człowiekiem trzy lata.
Dzielić łóżko, planować wakacje, marzyć o dzieciach.
Przede mną stał obcy, słaby mężczyzna, który chciał być dobry moim kosztem.
— Transakcja jest zamknięta, Oleg.
Nie ma odwrotu.
I nie jesteśmy już rodziną.
Ty dokonałeś wyboru, kiedy pakowałeś moje sukienki do worków na śmieci.
— A ja dokąd teraz pójdę? — rozłożył bezradnie ręce.
— Wymeldowałem się, żeby sprzedać mieszkanie… no, to po babci.
— Do mamy, Oleg.
Do kawalerki.
Wszyscy razem, zgodnie.
Tak jak chciałeś.
Wsiadłam do podjeżdżającej taksówki.
— Na lotnisko? — dopytał kierowca.
— Nie, — uśmiechnęłam się, czując po raz pierwszy tego nieskończonego dnia, jak prostują mi się ramiona.
— Do hotelu Riviera.
A jutro — do nowego życia.
Samochód ruszył.
W lusterku wstecznym widziałam, jak Oleg powoli wraca do ławki, na której siedziała jego matka, i jak Walentyna Pietrowna zaczyna coś wykrzykiwać, machając rękami.
Ale dźwięku już nie było słychać.
Przymknęłam okno samochodu.
W środku pachniało skórą i drogimi perfumami.
Przypominając mi o mojej przyszłości.
