Przez jakiś czas udawałam, że niczego nie zauważam.
Nie, nie ze strachu przed samotnością, jak piszą w tanich kobiecych romansach, ale wyłącznie z badawczej ciekawości.
Obserwowanie, jak mój mąż Eduard usiłował grać lokalnego Jamesa Bonda, było niewiarygodnie zabawne.
Edik, menedżer średniego szczebla z ambicjami Elona Muska i pensją kasjera, nagle zaczął zachowywać się jak bohater szpiegowskiego thrillera.
Jego telefon dorobił się skomplikowanego hasła (podejrzałam je drugiego dnia — była to data urodzenia jego nowej wybranki), zaczął nosić obcisłe dżinsy, które wyraźnie odcinały dopływ tlenu do jego i tak niezbyt aktywnego mózgu, a jego koszule zaczęły cuchnąć olejkiem eterycznym z paczuli.
Jego nowa ukochana, Stella, pracowała u niego w biurze jako asystentka.
Była jedną z tych oświeconych dziew, które żywią się wyłącznie kiełkującą pszenicą i cudzymi mężami.
Edik myślał, że jest geniuszem konspiracji.
Ja zaś co rano poprawiałam mu kołnierzyk i z ironią obserwowałam, jak chowa wzrok.
Czekałam tylko, aż wreszcie wyjawi swój sekret.
Stało się to we wtorek.
Edik stanął pośrodku naszego salonu w pozie urażonej godności i, dramatycznie załamując ręce, oznajmił:
— Liza, musimy poważnie porozmawiać.
Nie rozumiesz mojej duszy.
Moje wibracje już nie pokrywają się z twoimi.
Stella… ona widzi we mnie wewnętrznego tygrysa!
Odchodzę.
Nie będę już musiał cię okłamywać.
Żądam rozwodu.
Starannie odłożyłam tomik Wodehouse’a, poprawiłam okulary i spojrzałam na niego ponad oprawkami.
— Edik, po pierwsze, twój wewnętrzny tygrys to raczej ozdobna chihuahua z niestrawnością.
— A po drugie, mogłeś po prostu powiedzieć, że nie chce ci się chować rachunków z restauracji.
Rozwód, to rozwód.
Tylko pakuj walizkę szybciej.
Wyszedł, głośno trzaskając drzwiami, wyraźnie rozczarowany tym, że nie padłam na kolana i nie zaczęłam wyrywać sobie włosów.
Moja rodzina oczywiście próbowała urządzić żałobę.
Mama lamentowała, że „to rozpustny kocur”, a ciotka Galya radziła iść do wróżki, żeby zdjąć urok.
Ja tylko uprzejmie kiwałam głową.
Ale najpiękniejszym wydarzeniem w tej historii była reakcja mojej teściowej.
Izolda Markowna była wspaniałą kobietą.
Inteligentka w piątym pokoleniu, paliła cienkie papierosy przez lufkę, uwielbiała Schopenhauera i miała język, którym można by ciąć diamenty.
Następnego dnia po odejściu Edika zjawiła się w moich drzwiach z kolekcjonerską butelką Chablis i pudełkiem eklerków.
— Lizońka, moje dziecko, — powiedziała, wkraczając majestatycznie do kuchni.
— Zawsze wiedziałam, że mój syn to ewolucyjny ślepy zaułek.
Próbowałam oddać go z powrotem do szpitala położniczego, ale niestety nie przyjmują tam zwrotów.
Wypijmy za twoje uwolnienie od tej genetycznej pomyłki.
Z Izoldą zostałyśmy najlepszymi przyjaciółkami.
Chodziłyśmy do teatru, dyskutowałyśmy o filozofii antycznej i snułyśmy plany na życie.
Do mojego nowego towarzystwa dołączył też adwokat Izoldy, Roman — mężczyzna z nienagannym poczuciem humoru, bystrym umysłem i ramionami, za którymi chciało się schować przed każdą burzą.
Rozwód załatwiono szybko, cicho i bez histerii.
Ja rozkwitałam, Roman mówił mi komplementy, a Izolda Markowna stała się naszym głównym błogosławieństwem.
Prawie już zapomniałam o istnieniu byłego męża, kiedy na ekranie wyświetliło się: „Edik. Nie odbierać”.
Z ciekawością przyjęłam połączenie.
— Liza, — jego głos brzmiał tak, jakby przemawiał z trybuny ONZ.
— Musimy się spotkać.
To kwestia życia i śmierci.
I karmy.
— Karmy? — prychnęłam.
— Edik, w poprzednim życiu byłeś żelazkiem, o jakiej karmie mówisz?
— Nie bądź złośliwa.
Jutro w restauracji „Świadomy Łoś”.
O siódmej.
Odłożyłam słuchawkę i zadzwoniłam do Izoldy Markowny.
Kiedy usłyszała nazwę restauracji, teściowa śmiała się tak bardzo, że omal nie upuściła swojej lufki.
Szybko ułożyłyśmy plan.
Zawsze wolałam grać z wyprzedzeniem i bić przeciwnika jego własną bronią.
Następnego dnia weszłam do „Świadomego Łosia” w nienagannej sukni w kolorze wina, na szpilkach i z idealnie ułożonymi włosami.
Edik siedział przy stoliku ze Stellą.
Dziewczyna była ubrana w coś workowatego z niebielonego lnu, na szyi kołysały jej się drewniane korale, a spojrzenie wyrażało skrajny stopień wyższości nad całym światem.
— Cześć, Liza, — przeciągnął protekcjonalnie Edik.
— Cieszę się, że znalazłaś w sobie siłę, żeby przyjść.
— Witaj, Liza, — zaśpiewała Stella, składając dłonie w łódeczkę.
— Przesyłam ci promienie akceptacji i światła.
— Dziękuję, Stella, zostaw je sobie, mogą się przydać, jeśli zimą wyłączą ogrzewanie, — odparłam, z gracją siadając na krześle.
— A więc, Eduardzie, po co odciągnąłeś mnie od kolacji z normalnym mężczyzną?
Edik chrząknął, próbując nadać sobie powagi.
— Ja i Stella postanowiliśmy się pobrać.
Nasze energie stopiły się w jedno.
Ale jesteśmy przeciwni bezmyślnej konsumpcji.
Kapitalizm niszczy planetę.
Wydobycie złota to ból Ziemi.
— Do rzeczy, Greenpeace, — przerwałam mu.
— Chcę, żebyś oddała pierścionek zaręczynowy, — wypalił.
— Ten z diamentem.
Po co kupować nowy, skoro możemy wykazać się ekologicznym podejściem i puścić go do wtórnego obiegu?
Poza tym to sprawiedliwe.
Ja za niego płaciłem.
Spojrzałam na niego.
Potem na Stellę.
Potem znów na niego.
Człowiek, który latami żył na mój koszt i koszt własnej matki, udając odnoszącego sukcesy biznesmena, siedział przede mną i całkiem serio żądał używanego pierścionka dla swojej nowej oświeconej muzy, żeby oszczędzić parę setek tysięcy rubli.
To było tak absurdalne, że nawet się nie zezłościłam.
Uśmiechnęłam się.
Szeroko, szczerze i bardzo niebezpiecznie.
— Edik, — powiedziałam łagodnie.
— Nie uwierzysz, ale przewidziałam twój pociąg do ekologii.
Ja też uważam, że recykling to trend sezonu.
Wyjęłam z torebki aksamitne pudełeczko i ostrożnie położyłam je na stole.
Oczy Edika błysnęły chciwie.
Stella wyciągnęła do pudełeczka swoje wypielęgnowane palce.
Otworzyła je.
Pierścionek błyszczał.
— Ojej, — westchnęła Stella, szybko wsuwając go na palec.
— Pasuje idealnie!
To znak od Wszechświata!
— Niewątpliwie, — skinęłam głową, wyciągając z torebki gruby kopert z porządnego papieru.
— Ale skoro już mówimy o uczciwości i przerabianiu starego na nowe, mam dla was jeszcze coś.
Mały prezent ślubny.
Przesunęłam kopertę w stronę Edika.
Zmarszczył brwi, otworzył ją i wyjął kilka oficjalnych dokumentów z pieczęciami.
— Co to jest? — zadrżał mu głos.
— To, mój drogi, realia kapitalizmu, którego tak nie lubisz, — wyjaśniłam słodkim głosem.
— Widzisz, Izolda Markowna też postanowiła zrobić inwentaryzację swoich aktywów.
Mieszkanie, w którym teraz mieszkacie i w którym planowałeś budować swoje rodzinne gniazdko, wczoraj zostało oficjalnie przepisane na mnie w drodze umowy darowizny.
Jako moralne zadośćuczynienie za pięć lat wynoszenia mi mózgu przez uszy.
Edik zbladł.
Stella przestała oddychać.
— Samochód, którym przyjechałeś, — ciągnęłam, zaginając palce, — jest w leasingu.
Izolda Markowna rozwiązała umowę dziś rano.
— Będziesz musiał oddać kluczyki do salonu jutro do rana.
Twoje stanowisko „dyrektora handlowego” w firmie wuja od strony matki zostało zlikwidowane z powodu redukcji etatów.
I na koniec wisienka na tym ekologicznym torcie…
Wskazałam eleganckim palcem pierścionek, który Stella już próbowała dyskretnie zdjąć.
— Tego pierścionka nie kupiłeś za swoje pieniądze.
Wziąłeś go na kredyt.
I, jak wynika z wyciągu bankowego dołączonego do dokumentów, nie spłacasz go już od pół roku.
Dług wraz z odsetkami i karami wynosi dwieście czterdzieści tysięcy rubli.
Komornicy już o tym wiedzą.
Przy stoliku zapadła taka cisza, że było słychać, jak kucharz kroi selera w kuchni.
Twarz Edika przypominała zsiadły kefir.
— Ale… mama nie mogła tak postąpić… — wyszeptał.
— Twoja mama, Edik.
Ona może wszystko.
Stella, której wibracje nagle spadły do poziomu listwy przypodłogowej, spojrzała na Edika oczami pełnymi prawego, bynajmniej nie duchowego gniewu.
Zerwała pierścionek z palca, cisnęła nim do niedopitego smoothie mojego byłego męża i sycząc przez zęby: „Karmiczny golas!”, chwyciła swoją eko-torbę i wyleciała z restauracji.
Z przyjemnością dopiłam swoją wodę mineralną.
— Cóż, Eduardzie.
Pierścionek ci oddałam.
Narzeczona, co prawda, dokonała samozagłady, ale to już koszty recyklingu.
Zachowaj kopertę z dokumentami — ekologicznie oddasz ją na makulaturę, może zarobisz na bilet tramwajowy.
Klucze do mojego nowego mieszkania czekam jutro do południa.
Wstałam, poprawiłam sukienkę i ruszyłam ku wyjściu.
Przy drzwiach czekał na mnie Roman.
Podał mi płaszcz, pocałował i cicho zapytał:
— I jak?
— Błyskotliwie, — roześmiałam się.
— Karmiczny bumerang zadziałał bez pudła.
Wieczorem siedzieliśmy na werandzie wiejskiego domu Izoldy Markowny.
Piliśmy Chablis, jedliśmy eklery i we troje śmialiśmy się do łez z filmu, który przysłał mi ktoś z gości „Świadomego Łosia” — Edik próbował na nim wyłowić pierścionek z zielonej mazi smoothie, rozglądając się nerwowo na boki.
Patrzyłam na Romana, który z czułością dolewał mi wina, na Izoldę, z zadowoleniem wypuszczającą kółka dymu, i rozumiałam: czasem rozwód to nie koniec świata.
Czasem to najlepsze generalne porządki w życiu, po których oddycha się niewiarygodnie lekko.
A śmieci… śmieci powinny zostać na wysypisku.
Najlepiej z niespłaconym kredytem.
