Jego mokra szara koszula przylegała do chudego
ciała, a twarz była umazana łzami, gdy biegł
prosto w stronę białej trumny pokrytej liliami.
„Proszę pana, niech pan nie chowa swojej córki!”
Zrozpaczony ojciec odwrócił się, oszołomiony.
Ochrona sięgnęła po chłopca, ale ojciec złapał go pierwszy za ramiona.
„Co ty mówisz?”
Chłopiec ledwo mógł oddychać.
Deszcz smagał jego twarz, gdy wskazał na trumnę.
„Ona nie umarła. Ona jest tylko w śpiączce!”
Żałobnicy westchnęli z przejęcia.
Dłonie ojca zacisnęły się.
„Nie mów tak”.
Chłopiec potrząsnął głową, płacząc jeszcze mocniej.
„Słyszałem, jak oddycha. Widziałem, jak się porusza”.
Za nimi macocha w czerni znieruchomiała pod swoim parasolem.
Chłopiec odwrócił się i wskazał na nią.
„Pana żona dała jej coś do picia”.
Twarz ojca wykrzywiła się z bólu.
„Moja żona nigdy by jej nie skrzywdziła”.
Ale jego głos się załamał.
Chłopiec podszedł bliżej przez błoto, z desperacją w oczach.
„Proszę pana, niech pan spojrzy mi w oczy. Ona wciąż żyje”.
Ojciec powoli odwrócił się w stronę trumny.
CZĘŚĆ 2: «Dziewczyna w białej trumnie»
Głos ojca brzmiał zarazem jak rozkaz i modlitwa.
„Otwórzcie ją”.
Macocha postąpiła szybko naprzód.
„Nie. Nie rób tego jej pamięci”.
Odwrócił się w jej stronę.
„Jeśli istnieje choć jedna szansa, że moja córka oddycha, nie pochowam jej dla twojego komfortu”.
Dyrektor pogrzebowy podbiegł do trumny z trzęsącymi się rękami.
Chłopiec stał w deszczu, drżąc, wpatrując się w białe wieko, jakby zależało od tego jego własne życie.
Macocha wyszeptała: „On kłamie”.
Chłopiec spojrzał na nią.
„Powiedziała pani, że nikt nie uwierzy biednemu dziecku”.
Ojciec zamarł.
Wieko się otworzyło.
Przez jedną sekundę słychać było tylko deszcz.
Wtedy palce jego córki drgnęły na tle białego obicia.
Jakaś kobieta krzyknęła.
Ojciec upadł na kolana przy trumnie.
„Emma?”
Jej usta lekko się rozchyliły.
Uleciał z nich słaby oddech.
Ojciec załamał się całkowicie.
„Ona żyje. Wezwijcie karetkę!”
Macocha cofnęła się, blada jak lilie.
Chłopiec wyciągnął coś z kieszeni błotnistymi rękami.
Mały srebrny kapsel od butelki.
„Upuściła go, gdy dała Emmie pić” – zapłakał. „Zatrzymałem go, bo Emma kazała mi uciekać, jeśli cokolwiek się stanie”.
Ojciec spojrzał na swoją żonę, jakby widział obcą osobę.
„Dlaczego?”
Parasol macochy wysunął się z jej dłoni.
„Miała zmienić testament” – wyszeptała.
Deszcz wokół nich jakby się zatrzymał.
Ojciec ujął zimną dłoń córki w swoje ręce, szlochając nad nią.
Chłopiec stał sam, przemoczony i drżący.
Wtedy oczy Emmy otworzyły się na tyle, by go odnaleźć.
Jej głos był ledwo tchnieniem.
„On mnie uratował”.
Ojciec spojrzał na dziecko, które wpadło na pogrzeb z niczym oprócz błota, strachu i prawdy.
Wtedy wyciągnął rękę i przytulił chłopca mocno do siebie.
„Nie” – wyszeptał. „Uratowałeś nas oboje”.
