Ale jedno pytanie synowej sprawiło, że goście zamilkli.
Zamek w sukni ślubnej zaciął się w połowie pleców.
Próbowałam ostrożnie poprawić metalowy suwak, bo bałam się uszkodzić delikatną tkaninę.
Ekran smartfona na stoliku świecił bez przerwy, pokazując imię Swietłany Jurjewny.
Anton stał przy oknie, poprawiając krawat.
Wyglądał na bardzo zmęczonego, jakby przez cały tydzień w ogóle nie odpoczywał.
— Weronika, odbierz od niej, — powiedział Anton, patrząc na mnie przez lustro.
— Ona się martwi.
Od samego rana jest na nogach, dogląda przygotowań w restauracji.
— Dogląda? — odwróciłam się.
— Anton, dzwoniła przed chwilą, żeby zmusić mnie do zmiany miejsc dla gości.
Nie spodobało jej się, że moi bliscy siedzą za blisko sceny.
A wcześniej nalegała, żebym zrezygnowała z mocnego makijażu.
— Weronika, okaż dziś trochę cierpliwości, — Anton podszedł i delikatnie położył mi ręce na ramionach.
— Ona chce, żeby wszystko poszło gładko.
Ma trudny charakter, ale stara się dla nas.
Milczałam.
Nie miało sensu niczego udowadniać.
Swietłana Jurjewna uwielbiała odgrywać rolę świętej kobiety.
Przy ludziach nazywała mnie drogą dziewczynką, ale kiedy zostawałyśmy same, jej głos robił się chłodny.
Bez przerwy dawała mi do zrozumienia, że bez pieniędzy Antona nadal mieszkałabym w swoim małym pokoiku i utrzymywała się z dorywczych prac.
Pod wieczór sala była już pełna ludzi.
Kelnerzy roznosili dania z rybą i zimne przekąski.
W powietrzu mieszało się mnóstwo różnych zapachów.
Krewni Swietłany Jurjewny — głośni, pewni siebie ludzie — bez przerwy wznosili toasty, nalewali czerwone wytrawne wino i wygłaszali długie przemowy.
Anton się uśmiechał, ściskając moją dłoń, a ja czułam, jak narasta we mnie rozdrażnienie.
Wyglądaliśmy jak przypadkowi ludzie na tym święcie życia.
Prowadzący postukał w mikrofon, domagając się uwagi.
— A teraz głos zabierze mama naszego pana młodego!
Swietłana Jurjewna wstała.
Miała na sobie surowy kawowy kostium, a fryzura wyglądała nienagannie.
Wyszła na środek sali, wzięła mikrofon i uważnie omiotła gości wzrokiem.
Zapadła całkowita cisza.
— Moi drodzy, — jej głos zabrzmiał miękko.
— Dziś mój jedyny syn zaczyna nową drogę.
Długo obserwowałam Weronikę.
I uznałam, że ta cicha dziewczyna będzie dla niego wierną towarzyszką.
Udałam coś na kształt uśmiechu, choć było mi bardzo nieswojo.
— Młodym niełatwo zaczynać bez własnego kąta, — ciągnęła Swietłana Jurjewna, mówiąc głośniej.
— Długi, cudze mieszkania.
Nie chcę takiego życia dla moich dzieci.
Dlatego przygotowałam wyjątkową niespodziankę.
Wyjęła z torebki pudełeczko.
Wieczko cicho kliknęło.
Na wyściółce leżał ciężki pęk kluczy.
— Daję wam ten dom pod miastem!
Duży dom w osiedlu Kedrowyj.
Żebyście żyli wygodnie i o nic się nie martwili!
Na sali rozległy się burzliwe oklaski.
Ktoś krzyknął z aprobatą.
Anton zamarł z zaskoczenia.
— Mamo… — szepnął i ruszył w jej stronę.
Swietłana Jurjewna przytuliła syna, władczo przyciągnęła mnie do siebie i cicho powiedziała mi do ucha:
— Teraz jesteście moimi dłużnikami, Weroniko.
Tylko spróbuj się ze mną sprzeczać.
Odsunęła się i znów szeroko uśmiechnęła do wszystkich obecnych.
Anton trzymał klucze tak, jakby były wielkim skarbem.
Goście głośno nam gratulowali.
A ja patrzyłam na zadowoloną twarz teściowej i w tej chwili zrozumiałam, że nie mogę już milczeć.
Znałam prawdę o tym domu.
Mój brat Denis opowiedział mi wszystko parę dni wcześniej.
I nie zamierzałam przyjąć tego prezentu.
Odsunęłam krzesło i podeszłam do prowadzącego.
— Weronika, dokąd idziesz? — Anton chciał mnie zatrzymać, ale minęłam go.
Wzięłam mikrofon.
Muzyka natychmiast ucichła.
Wszyscy spojrzeli na mnie.
Swietłana Jurjewna skinęła głową — czekała na słowa wdzięczności.
— Swietłano Jurjewno, — mój głos był stanowczy.
— To wspaniały prezent.
Duży dom w Kedrowym.
Prawdziwa bajka.
Teściowa z zadowoleniem kiwała głową.
— Ale proszę nam wszystkim powiedzieć, — podeszłam bliżej, patrząc jej w oczy.
— Dlaczego zapomniała pani o jednej rzeczy?
Dlaczego nie wspomniała pani, że ten dom oficjalnie jest zapisany na pani siostrę, Raisę Jurjewnę?
Na sali zapadła zupełna cisza.
Sztućce przestały brzęczeć.
Słychać było tylko pracę wentylacji.
Twarz Swietłany Jurjewny się zmieniła.
— Co za bzdury? — rzuciła szorstko, nie patrząc w mikrofon.
— Chcę wiedzieć, — powiedziałam jeszcze głośniej.
— Gdzie teraz jest Raisa Jurjewna?
Dlaczego jej tutaj nie ma?
Może dlatego, że zmusiła ją pani do podpisania dokumentów, a samą starszą kobietę oddała pani do państwowej placówki?
— Dosyć! — krzyknęła teściowa.
Jej twarz zrobiła się purpurowa.
— Ty wszystko zmyślasz!
Anton, zrób coś!
Anton szybko do mnie podszedł i odciągnął mnie na bok.
— Weronika, przestań!
Stawiasz moją matkę w niezręcznej sytuacji!
Wychodzimy!
Zabrał mi mikrofon, który lekko uderzył o podłogę, i poprowadził mnie do wyjścia.
Goście zaczęli szeptać.
Mój brat Denis także wstał i poszedł za nami.
Wyszliśmy na ganek.
Na zewnątrz było chłodno.
Anton szybko znalazł samochód.
Po kilku minutach jechaliśmy przez miasto.
— Cieszysz się? — powiedział Anton przez zaciśnięte zęby.
— Zepsułaś wieczór.
Zrobiłaś z mojej matki potwora.
Ty w ogóle rozumiesz, co narobiłaś?
— Twoja matka sama wszystko zrobiła, — odpowiedziałam.
— Anton, ona odebrała dom bliskiej osobie.
— Nikogo nie oszukała! — wykrzyknął.
— Raisa Jurjewna ma nieuleczalną chorobę.
Wymaga stałej opieki.
Mama znalazła jej świetne miejsce z dobrą opieką.
A ciotka sama oddała dom, bo było jej za ciężko się nim zajmować!
— Miejsce z opieką? — uśmiechnęłam się kpiąco.
— Sam tam byłeś?
Widziałeś, jakie tam są warunki?
— Ja wierzę swojej matce!
— Proszę zatrzymać tutaj, — poprosiłam kierowcę.
Byliśmy niedaleko domu Denisa.
— Dokąd się wybierasz? — Anton próbował mnie zatrzymać.
— Zostanę u brata.
A ty możesz jechać świętować.
Wysiadłam z samochodu.
Denis czekał na mnie.
Na stole stała gorąca herbata.
Mój brat pracował w firmie, która woziła sprzęt do ośrodków społecznych.
— Pokłóciliście się? — zapytał Denis.
— Nie wierzy, — wzięłam ciepłą filiżankę.
— Mówi o sanatorium i dobrej woli.
Denis wyłożył na stół dokumenty.
— Nie bez powodu prosiłem cię, żebyś się nie spieszyła.
Byłem w tym ośrodku kilka dni temu.
Idę korytarzem, a tam Raisa Jurjewna.
W starym ubraniu, zagubiona.
Poznała mnie i rozpłakała się.
Denis pokazał mi adres na kartce.
— To zwykły państwowy budynek dla samotnych ludzi w osiedlu Zariecznyj.
Twoja teściowa wszystko załatwiła po cichu.
Powiedziała siostrze, że w domu jest remont, zabrała dokumenty i zawiozła ją tam.
— On powie, że to nieporozumienie, — westchnęłam.
— A ty się nie kłóć, — Denis spojrzał na mnie poważnie.
— Jutro po prostu go tam zawieź.
Niech sam zobaczy.
Jeśli nawet wtedy będzie ją usprawiedliwiał — to znaczy, że nie jest nam po drodze.
Rano zadzwoniłam do Antona.
— Zejdź na dół.
Jestem pod domem.
Jeśli nie wyjdziesz, idę składać papiery rozwodowe.
Wyszedł ponury i w milczeniu wsiadł do samochodu.
— Dokąd jedziemy? — zapytał krótko.
— W to właśnie miejsce, — odpowiedziałam i nacisnęłam gaz.
Jechaliśmy długo.
Równa trasa ustąpiła miejsca starej drodze w lesie.
Wokół rozciągały się szare pola i opuszczone zabudowania.
Anton patrzył przez okno, a jego twarz stawała się coraz bardziej posępna.
Zaparkowaliśmy przy starym ogrodzeniu.
Za nim stał ponury ceglany budynek.
W oknach widać było kraty.
Ściany od dawna wymagały malowania.
— Co to za miejsce? — Anton się spiął.
— To „sanatorium”, o którym mówiła twoja matka.
Chodźmy.
W środku pachniało starymi rzeczami, chemią i jedzeniem ze stołówki.
Ściany były pomalowane na ciemny kolor.
Korytarzem powoli poruszała się kobieta z balkonikiem.
Nie zobaczyliśmy żadnego nowoczesnego sprzętu ani uprzejmego personelu.
Znaleźliśmy właściwy pokój.
Drzwi były uchylone.
W środku stało kilka łóżek z cienkimi materacami.
Raisa Jurjewna siedziała na krześle.
Wyglądała bardzo słabo.
Miała rozczochrane włosy, a w oczach malował się smutek.
Kiedy nas zobaczyła, drgnęła.
A potem nieśmiało się uśmiechnęła.
— Anton… Weronika… Jednak przyjechaliście…
Anton stał jak wryty.
Przyglądał się odrapanym meblom i swojej wycieńczonej ciotce.
— Raiso Jurjewno, — głos Antona zadrżał.
Podszedł do niej.
— Dlaczego pani tu jest?
— Tak Swieta powiedziała, że trzeba wymienić przewody w domu, — staruszka patrzyła na niego z nadzieją.
— Powiedziała, że trochę tu pomieszkam, że będą mnie doglądać, a potem wrócę do domu.
Tylko że tutaj nikt mnie nie dogląda, Anton.
I źle karmią.
A Swieta nie odbiera telefonów.
Zabierzecie mnie stąd, prawda?
Anton usiadł obok.
Nie powiedział ani słowa.
Po prostu zakrył twarz rękami i siedział tak przez kilka minut.
Widziałam, jak zaciska pięści.
W tej chwili wszystko, co myślał o swojej rodzinie, rozsypało się.
Droga powrotna minęła w ciszy.
Pojechaliśmy do Swietłany Jurjewny.
Otworzyła drzwi szybko, jakby na nas czekała.
— Anton, kochanie! — zaczęła, ale zamilkła, gdy mnie zobaczyła.
— A ta co tu robi?
Anton bez słowa wszedł do mieszkania.
Wyciągnął aksamitne pudełeczko i położył je na stole.
Klucze zabrzęczały.
— Jutro rano jedziesz do Zariecznego, zabierasz Raisę Jurjewnę i oddajesz jej dom.
Sam dopilnuję, żeby wszystkie dokumenty były w porządku, — głos Antona był suchy i ostry.
— Co ty mówisz?! — krzyknęła Swietłana Jurjewna.
— To ona namieszała ci w głowie!
Ciotce ten dom nie jest potrzebny, ona już jest w wieku!
A wy powinniście myśleć o dzieciach!
Ja wszystko robiłam dla was!
— Kosztem człowieka, którego po prostu rzuciłaś w nędzy? — Anton spojrzał na nią tak, jakby widział ją po raz pierwszy.
— Nie chcę już cię znać.
Wziął mnie za rękę.
Jego dłoń była zimna, ale trzymał mocno.
— Chodźmy, Weroniko.
Wyszliśmy z klatki schodowej przy krzykach teściowej.
Kiedy znaleźliśmy się na ulicy, głęboko odetchnęliśmy.
Święto skończyło się skandalem, ale idąc chodnikiem i czując wzajemne wsparcie, zrozumieliśmy, że dopiero teraz naprawdę staliśmy się sobie bliscy i nie mamy już przed sobą tajemnic.
***Rudego kota oddano z powrotem do schroniska trzy razy.
„Niewygodny.
Ma charakter”.
„Nie dopasowuje się do ludzi.
Drze się, kiedy coś mu nie pasuje.
Drapie.
Nie stara się przypodobać”.
Pięćdziesięcioletnia kobieta spojrzała na niego.
Kot siedział odwrócony do wszystkich plecami i patrzył przez okno.
„Jest taki, jaki jest.
Nie udaje”.
„Kiedy ostatni raz ja sama taka byłam?” — pomyślała.
Wzięła kota.
W domu mąż krzyknął: „Natychmiast go oddaj!
Umawialiśmy się!”
Ona odpowiedziała: „Ty się umawiałeś.
Ja milczałam”.
