Przestałam gotować i kupować jedzenie.
— Lena, przemyślałem to i zdecydowałem: moja pensja to moje prywatne pieniądze.
To ja je zarobiłem, mam prawo wydawać je tak, jak uważam za słuszne.
Na swoje zachcianki, na samochód, na pomoc dla mamy.
A żyć będziemy z twojej pensji.
Ty przecież jesteś oszczędną kobietą, tylko popatrz, jak sprawnie wyszukujesz promocje w supermarketach.
To zostawiam tobie.
Nadal szorowałam gąbką zaschniętą plamę tłuszczu na kafelkach nad kuchenką.
Tarłam tak zaciekle, że paznokcie pod gumowymi rękawiczkami zaczęły mnie boleć, a dźwięk był paskudny, piskliwy.
Ścierka aż drżała mi w rękach, ale się nie odwracałam.
W nosie czułam ostry zapach środka czyszczącego zmieszany z aromatem przypalonego sosu — Igor znowu zapomniał wyłączyć palnik, kiedy przekładał gulasz.
— Prywatne pieniądze, tak? — wypuściłam powoli powietrze, nie przerywając zajęcia.
— Igorek, a to nic, że mamy dwudziestoletni kredyt hipoteczny i że w tym roku Saszka idzie do szkoły?
Przygotowanie, mundurek, podręczniki…
Ty w ogóle wiesz, ile teraz kosztuje normalne jedzenie, jeśli człowiek nie chce żyć samym makaronem?
— Oj, tylko nie zaczynaj, — Igor przeszedł obok, ciężko stukając piętami o panele.
— Zawsze robisz dramat.
Przecież nie powiedziałem, że w ogóle nie dam pieniędzy.
Jak już naprawdę przyciśnie, to poprosisz, a ja się zastanowię.
Ale zasadniczo budżet jest na tobie.
Przecież jesteś taka porządna, zawsze za sprawiedliwością.
No to pokazuj cuda księgowości.
Usiadł przy stole i włączył telewizor na cały regulator.
Leciał jakiś głupi program, w którym wszyscy się na siebie darli, i ten hałas wbijał mi się w skronie nie gorzej niż wiertarka sąsiada.
Zresztą sąsiedzi z góry też nie odpuszczali — remont trwał u nich już drugi rok, a miarowy dźwięk wiertarki za ścianą stał się zwyczajnym tłem naszego powoli rozpadającego się życia rodzinnego.
Wytarłam ręce o fartuch i odwróciłam się do męża.
Igor siedział w swojej ulubionej rozciągniętej koszulce, dłubał wykałaczką w zębach i całym swoim wyglądem pokazywał, że sprawa jest przesądzona.
Mój dawniej czuły Igorek, który obiecywał mi góry przenosić, zamienił się teraz w Igora — człowieka, który uważał, że skoro jest „głową rodziny”, to jego potrzeby są na pierwszym miejscu, a moje… cóż, moje jakoś same się rozmyją.
— Igor, ty mówisz poważnie? — oparłam się o zlew, czując chłód metalu przez domową koszulkę.
— Moja pensja to siedemdziesiąt tysięcy.
Z tego trzydzieści pięć idzie na hipotekę.
Zostaje trzydzieści pięć.
Na troje.
To po jakieś dziesięć tysięcy na osobę miesięcznie.
Ty proponujesz, żebyśmy żyli za trzysta rubli dziennie, wliczając w to Saszkę?
— Ludzie żyją i za mniej, — nawet nie odwrócił głowy.
— Kupuj kasze, sezonowe warzywa.
Mięso w takich ilościach jest niezdrowe, czytałem.
Krótko mówiąc, Len, nie męcz mnie.
Jutro jadę oglądać nowe felgi do samochodu, potrzebuję pieniędzy.
W tym momencie zrozumiałam, że on już sobie wszystko poukładał w głowie.
Plan był gotowy.
A ja w tym planie byłam po prostu darmowym dodatkiem, który ma zapewniać wygodę wielkiemu „żywicielowi”, nie roszcząc sobie praw do jego zdobyczy.
Konflikt dojrzewał od dawna.
Przez ostatnie pół roku Igor coraz częściej „zapominał” dorzucić się do zakupów.
To ubezpieczenie samochodu, to pożyczka dla kolegi, to mamie, Galinie Pietrownie, nagle potrzebny był nowy telewizor.
Ciągnęłam to wszystko.
Najpierw milcząco, potem zaczęłam sugerować, potem prosić.
A dzisiaj on po prostu postawił ultimatum.
— Słuchaj, Ania, — żaliłam się przyjaciółce przez telefon wieczorem, zamknięta w łazience.
— On naprawdę uważa, że jestem bezdenną beczką.
Haruję na dwóch etatach, żeby opłacić Saszce korepetytora, a on kupuje sobie felgi.
— Lena, ty jesteś głupia? — Ania, jak to Ania, była ostra.
— On jedzie na tobie i jeszcze cię pogania.
Przestań go karmić.
Po prostu.
Sama jedz, dziecko karm, a jego ignoruj.
Niech się żywi w restauracjach za swoje „prywatne pieniądze”, skoro taki bogaty.
Wtedy tylko westchnęłam.
Łatwo powiedzieć — nie karm.
Przecież to mąż.
Bliska osoba.
Kiedyś nią był.
Ale następnego ranka obudziłam się z jakąś dziwną lekkością w głowie.
Igor spał rozwalony na pół łóżka i głośno chrapał.
Spojrzałam na niego i nie poczułam nic poza tępą irytacją.
Żadnej czułości, żadnej chęci przygotowania mu śniadania.
Wstałam, ugotowałam Saszce owsiankę, zrobiłam sobie kawę.
Igor doczołgał się do kuchni godzinę później.
— A gdzie moje grzanki? — spojrzał na pustą patelnię.
— W sklepie, Igorku, — spokojnie piłam kawę, przewijając wiadomości.
— Chleb, jajka i mleko kosztują pieniądze.
W tym miesiącu moje pieniądze nie przewidują twoich grzanek.
Mój priorytet to hipoteka i trampki Saszki.
— Ty żartujesz? — zmarszczył brwi.
— Jestem głodny.
— Jedz, — skinęłam na półkę z kaszami.
— Jest tam pęczak.
Dobry na żołądek.
Wymamrotał coś o „babskich odchyłach” i poszedł do pracy głodny.
Myślałam, że to go otrzeźwi.
Ta jasne.
Wieczorem wrócił i pierwsze, co zrobił, to zajrzał do lodówki.
A tam — pustka.
No, prawie.
Na półce stał mój jogurt i zapiekanka Saszki, którą przygotowałam dokładnie na jedną porcję.
— Lena, to nie jest śmieszne! Gdzie jest obiad? — tłukł garnkami tak, że Saszka w swoim pokoju aż drgnął.
— Nie ma obiadu, Igor.
Skończyły mi się pieniądze.
Dzisiaj zapłaciłam rachunki i kupiłam Saszy kurtkę na jesień.
Zostały trzy tysiące do końca tygodnia.
To dla mnie i syna na kefir i bułki.
Na twoje steki budżetu nie ma.
— Ty… ty po prostu się nade mną znęcasz! — wrzasnął tak, że twarz pokryła mu się plamami.
— Ja pracuję!
Męczę się!
Mam prawo wrócić do domu i normalnie zjeść!
— Masz, — nawet nie podniosłam głosu.
— Za swoje prywatne pieniądze.
Zamów dostawę.
Albo idź do kawiarni.
Przecież zarobiłeś, masz do tego prawo.
Wściekał się przez dwie godziny.
Krzyczał, że jestem złą żoną, że niszczę rodzinę, że znajdzie sobie taką, która będzie go doceniać.
Ja siedziałam cicho w fotelu i czytałam książkę.
Saszka w słuchawkach grał na konsoli — już dawno przywykł do naszych awantur i po prostu odcinał się od rzeczywistości.
To smutne, oczywiście, ale w tamtym momencie nie miałam już siły na sentymenty.
Sytuacja zaczęła się rozwijać coraz ostrzej.
Igor zaczął demonstracyjnie przynosić do domu torby z restauracji.
Siadał przy stole i jadł sam, podczas gdy ja i Saszka w kuchni żuliśmy prostą sałatkę.
Zapach smażonych skrzydełek z KFC albo pizzy wypełniał całe mieszkanie.
Saszka patrzył na ojca głodnymi oczami, ale Igor nawet mu nie proponował.
— Mamo, a dlaczego tata nie daje mi pizzy? — zapytał cicho syn trzeciego dnia.
— Bo tata ma „prywatne pieniądze”, Saszulku, — pogłaskałam go po głowie.
— A my mamy wspólne.
Chodź, zrobię ci naleśniki, kupiłam mąkę.
W tym momencie coś we mnie ostatecznie się przepaliło.
Jeśli mężczyzna potrafi spokojnie wcinać przysmaki w samotności, kiedy jego dziecko je puste naleśniki, to nie jest mąż.
I nie ojciec.
To pasożyt.
Punkt wrzenia nastąpił w piątek.
Wróciłam z pracy i znalazłam w skrzynce pocztowej paragon.
Dostawa z drogiego sklepu elektronicznego.
Na nazwisko Igora.
A suma — czterdzieści tysięcy rubli.
Za nowy monitor gamingowy.
Weszłam do mieszkania.
Igor siedział w dużym pokoju i rozpakowywał ogromne pudełko.
Oczy świeciły mu ze szczęścia.
— Patrz, co za cudo! — nawet zapomniał, że jesteśmy pokłóceni.
— Cztery K, odświeżanie kosmiczne.
Teraz będę grał w czołgi jak bóg.
— Czterdzieści tysięcy, Igor? — położyłam paragon na stole.
— Mamy trzy tysiące zaległości za zeszły miesiąc na hipotece, bo ty „nie dołożyłeś”.
Saszce zęby rosną krzywo, dentysta powiedział, że potrzebne są aparaty.
A ty kupiłeś monitor?
— Ojej, tylko nie zaczynaj znowu! — natychmiast się nastroszył.
— Odkładałem na niego trzy miesiące.
Ze swojej pensji!
Mam do tego prawo!
— Masz, — kiwnęłam głową.
— A ja mam prawo nie żyć z człowiekiem, który okrada przyszłość własnego syna.
— W sensie okrada?
Co ty za bzdury gadasz?
Nie odpowiedziałam.
Poszłam do przedpokoju, wzięłam jego torbę — tę sportową, z którą chodził na siłownię — i zaczęłam metodycznie wrzucać do niej jego rzeczy.
Prosto z wieszaków.
Koszule, podkoszulki, skarpetki.
— Ej! Co ty robisz! — przybiegł do korytarza, wymachując rękami.
— Odłóż to na miejsce!
Zwariowałaś?
— Nie, Igor.
Wreszcie oprzytomniałam.
Masz piętnaście minut, żeby spakować resztę.
Wyprowadzasz się do mamy.
Ona cię kocha, ona cię nakarmi, ona będzie zachwycać się twoim monitorem.
— Nie możesz mnie wyrzucić! Jestem tu zameldowany! — próbował mnie odepchnąć, ale tylko spojrzałam na niego tak, że od razu się zaciął.
— Mieszkanie jest moje sprzed ślubu, Igorku.
Ty jesteś tu nikim.
A twój meldunek nic nie znaczy, jutro od razu złożę w sądzie wniosek o wymeldowanie.
A teraz wychodź.
Inaczej dzwonię na policję i zgłaszam, że obca osoba wdziera się do mojego mieszkania.
— Ty… ty tego pożałujesz! — chwycił torbę, wepchnął do niej monitor na samym początku, priorytety, jasna sprawa, i wypadł za drzwi.
— Przypełzniesz do mnie, kiedy zabraknie ci pieniędzy na mundurek dla Saszki!
Zamknęłam drzwi i przekręciłam klucz.
Trzy razy.
Klik.
Klik.
Klik.
Najpierw zadzwoniłam po ślusarza.
Po godzinie miałam już nowe zamki.
Zgrzyt metalu zadziałał na mnie lepiej niż jakikolwiek środek uspokajający.
Potem usiadłam w kuchni.
Było cicho.
Sąsiedzi z góry wreszcie przestali wiercić.
Przez okno świecił blady księżyc.
Wzięłam kalkulator.
Tak, siedemdziesiąt tysięcy.
Trzydzieści pięć — hipoteka.
Zostaje trzydzieści pięć.
Alimenty… Igor pracuje oficjalnie, więc jakieś piętnaście–dwadzieścia tysięcy wytrząsnę z niego przez sąd.
Razem — pięćdziesiąt pięć.
Na dwie osoby.
Wiecie co?
To i tak więcej, niż zostawało mi, kiedy karmiłam tego wieprza.
Nie muszę kupować pięciu kilogramów mięsa tygodniowo.
Nie muszę opłacać jego rachunków za telefon i internet.
Nie muszę wysłuchiwać jego jęków o „ciężkim życiu”.
— Mamo, — Saszka wyszedł z pokoju, przecierając oczy.
— Tata odszedł?
— Tak, Sasz.
Tata pojechał do babci.
Na zawsze.
— A my… my teraz będziemy biedni?
— Będziemy wolni, kotku.
A to jest o wiele ważniejsze.
I na pizzę jutro na pewno nam wystarczy.
Przytuliłam syna.
Był taki mały, taki chudziutki.
I w tamtym momencie poczułam taką wściekłość na Igora, że wszystkie wątpliwości zniknęły.
Jak mogłam to znosić przez tyle lat?
Jak mogłam pozwalać mu okradać moje dziecko?
Jutro pójdę do prawnika.
Od razu złożę pozew o rozwód i o alimenty.
Potem pójdę do banku, poproszę o restrukturyzację hipoteki, może wydłużą okres spłaty, żeby rata była niższa.
Będzie ciężko?
Tak, oczywiście.
Cholera, nawet nie wiem, jak zapłacę za angielski Saszki w przyszłym miesiącu.
Ale dam radę.
Kobiety to w ogóle wytrzymały naród.
Jesteśmy jak chwasty — depczą nas, a my i tak przebijamy się przez asfalt.
Weszłam do sypialni.
Po jego stronie łóżka wciąż unosił się zapach jego wody toaletowej.
Zerwałam pościel, zwinęłam ją w kulę i wrzuciłam do pralki na najdłuższy program.
Niech się wszystko wypierze.
Zapach, pamięć i ta lepka uraza.
W szafie zrobiło się podejrzanie dużo miejsca.
Rozwiesiłam swoje sukienki, które wcześniej tłoczyły się w kącie.
Piękne, kolorowe.
Jedną z nich założę jutro.
Tak po prostu.
Dla siebie.
Igor dzwonił już ze dwadzieścia razy.
Galina Pietrowna przysłała SMS-a: „Lena, popełniasz wielki błąd.
Mężczyzna jest głową.
Pomyśl o synu!”.
Pomyślałam, Galino Pietrowno.
Właśnie o nim pomyślałam.
Wasz syneczek nie będzie już obżerał mojego dziecka.
Zgasiłam światło i położyłam się do łóżka.
Po raz pierwszy od dawna nie czułam tego zwykłego gula w gardle.
W mieszkaniu pachniało czystością i moim ulubionym lawendowym odświeżaczem.
Jutro zacznie się nowe życie.
Trudne, wyrachowane, pełne cyfr i oszczędzania.
Ale to będzie MOJE życie.
Bez „prywatnych pieniędzy” obcego mężczyzny w moim łóżku.
Zamknęłam oczy.
Gdzieś daleko zawyła syrena, przejechał samochód.
Miasto zasypiało.
I ja zasypiałam razem z nim, wiedząc, że rano obudzę się jako pani własnego losu.
I własnej lodówki.
A wy, zgodzilibyście się utrzymywać męża ze swojej pensji?
