Ale to złoto obróciło się przeciwko niej.
Dasha nie była po prostu inteligentną dziewczyną, lecz posiadała ten rzadki, krystalicznie czysty typ charakteru, który pozwalał jej wychodzić zwycięsko nawet z najbardziej beznadziejnych życiowych batalii.
Dużo czytała, miała fenomenalną pamięć i święcie wierzyła, że uśmiech to legalna forma samoobrony.
Nie pozwalała się krzywdzić, ale robiła to z taką gracją, że przeciwnik rozumiał, iż został postawiony do pionu, dopiero następnego dnia.
Jedynym żywiołowym nieszczęściem w jej uporządkowanym życiu była teściowa, Łarisa Maksimowna.
Ta dama mieszkała w domu naprzeciwko, co Dasha uważała za architektoniczną kpinę losu.
Łarisa Maksimowna miała talent do przerzucania swoich problemów na cudze barki, zasłaniając się matczyną troską.
Zwykle jej wizyty zaczynały się od słów: „Daszeńko, tak mi skacze ciśnienie, że nie mogę gotować! Zjedzmy kolację u was, ja przyniosę torcik”.
Torcik zawsze okazywał się maleńki, kupiony na promocji, za to Łarisa Maksimowna zjadała dashine przysmaki w ilościach wystarczających dla kompanii żołnierzy.
Ale tego wtorku wydarzył się cud.
Łarisa Maksimowna wpadła „na minutkę”, promieniejąc jak miedziana moneta.
— Daszeńko, cóż za radość! — obwieściła, teatralnie przyciskając dłonie do obfitego biustu.
— Przyjeżdża do mnie rodzina ze wsi!
Kuzynka trzeciego stopnia Zinaida z mężem Kolą, ich synowie, a jeszcze ciotka Luba.
Rok ich nie widziałam!
— Jestem taka szczęśliwa, tak bardzo chcę wszystkich zobaczyć i wyprawić im prawdziwe święto!
Dasha szczerze się uśmiechnęła.
Wreszcie!
Teściowa sama podejmie gości, na swoim terenie.
— To wspaniała wiadomość, Łariso Maksimowno — odpowiedziała ciepło Dasha.
— Jestem pewna, że będą zachwyceni.
— Och, tak… — teściowa nagle zrobiła cierpiętniczą minę.
— Tylko widzisz, Dashuńka, przecież wiesz, jaka jest moja piekarnik.
Tylko z nazwy!
A Zina tak lubi pierogi.
— Nie byłoby ci trudno upiec swoich firmowych, z mięsem?
Parę dużych blach.
Przecież jesteś naszą czarodziejką!
Dasha, uskrzydlona myślą, że najazd krewnych ominie jej terytorium, wielkodusznie się zgodziła.
W środę wieczorem kuchnia Dashy przypominała filię piekarni.
Po pracy zabiła cztery godziny: zagniatała ciasto, mieliła farsz, smażyła cebulę.
O ósmej wieczorem na stole piętrzyła się góra idealnych, rumianych, pachnących bosko pierożków.
Dasha wyszorowała kuchnię na błysk, starła mąkę z czoła i z rozkoszą wyobrażała sobie, jak teraz starannie poukłada je w pudełkach, zaniesie do domu naprzeciwko, a potem zanurzy się w wannie z książką.
Mąż Anton był w delegacji, więc wieczór zapowiadał się zachwycająco spokojnie.
Zadzwonił dzwonek do drzwi.
„Pewnie Łarisa Maksimowna nie wytrzymała i sama przyszła po pierogi” — pomyślała Dasha, otwierając zamek.
Kiedy otworzyła drzwi, zamarła.
Na klatce schodowej stała nie tylko teściowa.
Stał tam cały tabor.
Barczysty mężczyzna w kraciastej koszuli (najwyraźniej wujek Kola) trzymał ogromną torbę.
Obok przestępowała z nogi na nogę krępa kobieta z trwałą ondulacją (Zinaida), trzech nastoletnich chłopaków głośno dzieliło paczkę chipsów, a drobna staruszka (ciotka Luba) już opierała się o dashine framugę.
W centrum tej kompozycji górowała Łarisa Maksimowna.
— A oto i my! — ryknęła radośnie teściowa, bezceremonialnie odsuwając Dashę i wpuszczając tłum do przedpokoju.
— Niespodzianka!
Daszeńko, zdecydowaliśmy, że u was mieszkanie jest przestronniejsze i aura jaśniejsza.
Proszę, kochani, wchodźcie, zdejmujcie buty!
Nasza Daszka to złota gospodyni, zaraz wszystkich nakarmi!
Dasha poczuła, jak zadrgała jej lewa powieka.
Łarisa Maksimowna, przechodząc obok synowej, szybko i cicho syknęła jej do ucha:
— Nie patrz tak na mnie.
Wczoraj dopiero przywieźli mi biały dywan z pralni chemicznej i nową jasną kanapę.
Gdzie ja mam wpuścić tę hołotę?
— Wszystko mi ubrudzą.
Obsłużysz ich, nie rozlecisz się od tego.
Dasha, zachowując na twarzy maskę uprzejmego odrętwienia, cofnęła się o krok.
Rodzina już zaczęła rozpakowywać toboły, wujek Kola głośno zapytał, gdzie tu można iść do kibla i napić się czegoś mocniejszego, a nastolatki pomknęły do salonu, po drodze strącając drapak kota.
— Ja na sekundkę do łazienki — promiennie uśmiechnęła się Dasha do gości.
— Muszę umyć ręce, zanim podam do stołu.
Zamknąwszy się w łazience, nerwowo wybrała numer Antona.
„Abonent jest chwilowo niedostępny”.
Świetnie.
Delegacja w tajdze.
Pomocy nie ma skąd oczekiwać.
Dasha spojrzała na swoje odbicie w lustrze.
Nie zamierzała znosić tego upokorzenia i pracować jako darmowa kelnerka na święcie sprytu swojej teściowej.
Tym bardziej że goście nie byli niczemu winni, naprawdę przyjechali z drogi i chcieli jeść.
Karaniem ich byłoby podłością, ale Łarisę Maksimownę…
W oczach Dashy zapłonęła niebezpieczna, zimna iskra.
Wyciągnęła telefon i otworzyła aplikację swojej ulubionej i bardzo drogiej restauracji gruzińskiej.
Palce śmigały po ekranie: pięć porcji cielęcego szaszłyka, lula-kebaby, trzy ogromne chaczapuri po adżarsku, roladki z bakłażana, pieczony pstrąg i, skoro już szaleć, trzy butelki doskonałego francuskiego szampana.
W rubryce „Adres” troskliwie wpisała mieszkanie Łarisy Maksimowny.
W rubryce „Płatność” pewnie nacisnęła: „Kartą lub gotówką kurierowi przy odbiorze”.
Kwota zamówienia wyszła taka, że teściowej powinno zadrgać oko, ale status zobowiązuje!
„No cóż, Łariso Maksimowno — pomyślała Dasha, poprawiając fryzurę. — Jak to pani lubi mówić? Zjedzmy kolację u pani, a ja przyniosę torcik? Gramy według pani zasad”.
Dasha wyszła na korytarz.
Goście już tłoczyli się przy wejściu do kuchni, zacierając ręce od zapachu wypieków.
Teściowa po gospodarsku otwierała szafki, wyciągając najlepsze talerze Dashy.
— Chwileczkę uwagi! — powiedziała głośno, uroczyście i niesamowicie radośnie Dasha.
Goście ucichli.
Dasha podeszła do Łarisy Maksimowny i delikatnie, ale mocno chwyciła ją pod ramię.
— Drodzy goście! — głos Dashy dźwięczał z entuzjazmu.
— Padliście ofiarą niewiarygodnej, po prostu gigantycznej troski naszej Łarisy Maksimowny!
Tak bardzo bała się, że jesteście zmęczeni po podróży, że postanowiła urządzić wam niespodziankę w dwóch etapach!
Teściowa rzuciła synowej czujne spojrzenie, próbując wyrwać rękę, ale Dasha trzymała ją żelaznym uchwytem.
— Ona wam nie powiedziała, prawda? — Dasha klasnęła wolną ręką, zwracając się do Zinaidy.
— Och, Łariso Maksimowno, nie można przecież trzymać intrygi do samego końca!
— Jakiej intrygi? — zainteresował się basem wujek Kola.
— Łarisa Maksimowna wiedziała, że moje pierożki to tylko rozgrzewka! — zaczęła z natchnieniem mówić Dasha.
— Specjalnie poprosiła mnie, żebym spakowała je wam na wynos, żebyście mogli coś przekąsić, podczas gdy do jej domu jedzie luksusowy bankiet z restauracji!
— Co ty powiesz, Lorka? — westchnęła Zinaida.
— Z restauracji?!
— Ależ skąd, Zinaido! — przerwała Dasha.
— Łarisa Maksimowna powiedziała mi: „Dasha, dla mojej ukochanej rodziny niczego nie żal! Chcę zastawić im królewski stół prosto w swoim salonie!”.
Łarisa Maksimowna zbladła i próbowała coś pisnąć, ale Dasha zagłuszyła jej głos swoim dźwięcznym sopranem.
— Tak, tak!
Łarisa Maksimowna zleciła mi zamówić dla was dostawę: szaszłyki, chaczapuri, pieczoną rybę i najlepszy francuski szampan!
A kurier będzie pod jej klatką dosłownie za piętnaście minut!
W korytarzu zawisła nabożna cisza.
Wujek Kola przełknął ślinę.
Nastolatki przestały hałasować i spojrzały na siebie z zachwytem.
— D-Dasha, co ty wygadujesz… — wychrypiała teściowa, czując, jak uginają się pod nią nogi na myśl o rachunku.
— Jaki kurier…
— Znowu się skromni! — Dasha roześmiała się perlistym śmiechem.
— Chciała, żeby to była niespodzianka już na progu!
Ale wybaczcie, mamusiu, musiałam odkryć karty.
Powód jest poważny.
Dasha nagle przybrała smutną i zatroskaną minę.
— Nie chciałam was straszyć od progu, ale pół godziny temu dzwonili z administracji: w naszym pionie pękła rura kanalizacyjna.
Za dziesięć minut przyjdą hydraulicy — będą musieli awaryjnie wszystko otwierać na naszej linii i pilnie wymieniać rury.
Wyłączą wodę do jutra rano.
Będzie brud, hałas i… specyficzny zapach.
Jak to dobrze, Łariso Maksimowno, że zorganizowała pani główną część przyjęcia u siebie!
Dasha niepostrzeżenie nacisnęła przycisk na pilocie inteligentnego domu, który miała w kieszeni, i światło w przedpokoju oraz kuchni jednocześnie zgasło.
— Ojej, matko! — zapiszczała ciotka Luba w półmroku.
— Już się zaczęło, nawet światło wyłączyli!
— Szybko! — rozkazała Dasha tonem generała.
— Łapcie torby!
Wujku Kola, bierze pan pudła z pierogami, są na stole!
Tam jest wyselekcjonowane wiejskie mięso, piekłam je specjalnie dla was!
— Biegnijcie przez ulicę, zanim poleci woda i zanim kurier z szaszłykami odjedzie!
Łariso Maksimowno, proszę prowadzić swoich gości do nakrytego stołu!
Krewni, poganiani strachem przed kanalizacyjnym potopem i kuszącym zapachem wyimaginowanych szaszłyków, zakrzątali się ze zdwojoną siłą.
W mgnieniu oka włożyli buty, chwycili swoje torby, ostrożnie zabrali pudła z cudownymi pierogami Dashy i pociągnęli za sobą osłupiałą, oniemiałą teściową.
Łarisa Maksimowna odwróciła się jeszcze na progu.
W jej oczach widać było pierwotny lęk przed nadchodzącą koniecznością zapłacenia rachunku.
Nie mogła odmówić przy rodzinie — wyśmialiby ją i okrzyknęli sknerą na całą wieś.
— Ty… ty… — tylko tyle zdołała z siebie wydusić, patrząc na synową.
— Smacznego, Łariso Maksimowno! — zamruczała słodko Dasha.
A potem z uśmiechem dodała… wpadnę trochę później, przyniosę torcik!
Drzwi się zatrzasnęły.
Dasha kliknęła pilotem i światło znów się zapaliło.
Podeszła do okna i z uśmiechem obserwowała, jak hałaśliwy tłum przechodzi przez ulicę i znika w klatce schodowej teściowej.
Dokładnie po dziesięciu minutach pod tę samą klatkę z fasonem podjechał żółty samochód dostawczy, z którego wysiadł kurier z trzema ogromnymi torbami termoizolacyjnymi.
Dasha żywo wyobraziła sobie, jak Łarisa Maksimowna drżącymi rękami przykłada teraz kartę do terminala przy pełnych zachwytu westchnieniach wujka Koli i Zinaidy.
Dasha wróciła do kuchni.
Goście zabrali ze sobą wspaniałe, uczciwie zrobione pierogi — zasłużyli na to.
Ale dla siebie Dasha przezornie zostawiła mały talerzyk tych najbardziej rumianych.
Zaparzyła sobie zieloną herbatę, wzięła gorący pierożek, otworzyła książkę i wygodnie usiadła w fotelu.
Cisza w mieszkaniu była po prostu zachwycająca.
Zapłata się udała, a karma, jak wiadomo, nigdy nie pudłuje.
Zwłaszcza jeśli trochę jej pomóc przez aplikację do zamawiania jedzenia.
