Kiwnęłam głową: „Oczywiście”.
Ale pod jednym warunkiem.
Za każdym razem, gdy patrzę na mojego męża Ilję, przypomina mi się stary teatralny dowcip o aktorze, który tak długo grał króla, że zaczął domagać się korony nawet w bufecie.
Ilja pracował jako wodzirej.
Albo, jak było napisane na jego wizytówkach ze złotym tłoczeniem — „Producent eventów ekskluzywnych uroczystości”.
W domu też nie potrafił wyjść z roli.
Nawet prośba o podanie soli brzmiała tak, jakby ogłaszał pierwszy taniec nowożeńców.
Tego wtorku „król” przyprowadził do naszej kuchni swój nowy orszak, żeby uroczyście mnie zdetronizować.
Rozsiedli się przy moim dębowym stole, który sama zamawiałam z Karelii.
Po prawej ręce Ilji zasiadła Tamara Siergiejewna, moja teściowa.
Kiedyś była kierowniczką działu kadr w fabryce i do dziś uważała, że ludzkie losy rozstrzyga się wyłącznie poprzez prawidłowe wypełnianie formularzy.
Po lewej stronie usadowiła się szwagierka Kira — trzydziestoletnia panna, wiecznie poszukująca siebie na maratonach marzeń i kursach dla specjalistów od targetowania reklam.
A pośrodku, dokładnie naprzeciwko mnie, siedziała ona.
Marina.
Trzydzieści dwa lata, stanowisko starszej administratorki w barber shopie, usta w dzióbek i spojrzenie kobiety, która jest pewna, że złapała za ogon najtłustszego ptaka szczęścia.
— Lepiej będzie, jeśli wyprowadzisz się do końca tygodnia.
Marinočka ma alergię na kurz, a twoje fikusy zbierają całą negatywną energię, — powiedział Ilja aksamitnym, głębokim głosem, teatralnie poprawiając kołnierzyk idealnie wyprasowanej przeze mnie koszuli.
— Nie wynośmy brudów z domu, Ninul.
Rozstańmy się z klasą.
W milczeniu upiłam łyk zielonej herbaty.
Jako rzeczoznawca majątkowy z piętnastoletnim stażem przywykłam oglądać ludzi w chwilach ich największej finansowej chciwości.
To zawsze było zabawne widowisko.
— Tak będzie właściwie, Nino, — dodała z powagą Tamara Siergiejewna, składając dłonie w daszek na piersi.
— Ty i Iljusza jesteście już dla siebie obcymi ludźmi.
Jemu potrzeba świeżej krwi, a Marina musi uwić gniazdko.
Zgodnie ze wszystkimi zasadami podporządkowania powinnaś zwolnić lokal mieszkalny.
— Przecież my jesteśmy teraz rodziną, — zatrzepotała przedłużanymi rzęsami Marina, gładząc blat stołu tak, jakby już kalkulowała, za ile można go sprzedać w internecie.
— Po co mamy się kłócić?
Zostawisz klucze, zabierzesz swoje rzeczy osobiste.
Telewizor, no dobrze, pozwolimy ci wywieźć.
Jest już stary.
— To po prostu sprawiedliwe, — wtrąciła Kira, nie odrywając wzroku od ekranu smartfona.
— Zgodnie z prawami Wszechświata, zasobny mężczyzna powinien mieszkać na swoim terytorium.
Inaczej jego przepływ finansowy zostaje zablokowany przez kobiecą urazę.
Czytałam o tym na kursie zarządzania karmicznego.
Mężczyzna to energia przestrzeni!
— Terytorium, Kira, wyznacza nie czakra i przepływy, lecz wypis z Jednolitego Państwowego Rejestru Nieruchomości, — odpowiedziałam spokojnie i równo, dolewając sobie naparu z french pressa.
Kira drgnęła od tonu mojego głosu, wypuściła telefon z rąk, a aparat z żałosnym trzaskiem wylądował na ceramicznym spodku, puszczając pęknięcie przez ekran.
Zastygła z otwartymi ustami, mrugając oczami w dźwięczącej ciszy, niczym sowa nagle oślepiona światłami drogowymi.
Ilja skrzywił się z niesmakiem, jak gość na weselu, któremu sałatka spadła na obrus.
— Nina, po co ten cyrk? — westchnął.
— Zostawiam ci życie od nowa, z czystą kartą.
A my tutaj… urządzimy się.
W końcu to ja jestem tutaj gospodarzem.
Omiodłam wzrokiem to prezydium pewności siebie.
Jakże łatwo być hojnym cudzym kosztem.
— Dobrze, — lekko skinęłam głową i uśmiechnęłam się do Mariny.
— Wyprowadzę się.
I nawet przepiszę na was swoją część tego mieszkania.
Całkowicie za darmo.
W oczach nowej ukochanej błysnął tak jaskrawy triumf drapieżcy, że przez sekundę zrobiło mi się jej niemal żal.
Niemal.
Ilja dumnie wyprostował ramiona, a teściowa z zadowoleniem skinęła głową, jakbym wreszcie prawidłowo wypełniła kartę obiegową.
— Ale pod jednym warunkiem, — dodałam łagodnie.
— Spójrzmy na dokumenty.
Wyjęłam z roboczej torby szarą teczkę i ostrożnie położyłam ją na stole.
— Och, no tak, zaczęło się, biurokracja, jakieś papierki, — przewróciła oczami Tamara Siergiejewna, przechodząc na swój ulubiony protekcjonalny ton.
— Przyszliśmy do ciebie po ludzku!
Kobieta powinna być elastyczna, ustępować.
A ty ciągle ze swoimi protokołami…
— Po ludzku, Tamaro Siergiejewno, to znaczy wtedy, gdy ludzie płacą swoje rachunki, — wyjęłam z teczki wielostronicową umowę.
— To mieszkanie jest obciążone hipoteką.
Pozostała kwota kapitału do spłaty wynosi osiem milionów trzysta tysięcy rubli.
Ilja lekko pobladł, ale spróbował zachować twarz samca alfa.
— Nina, po co mówisz o przyziemnych sprawach przy gościach?
Przecież płacę… czasami.
Rozwiążemy tę kwestię.
— Nie płacisz od czternastu miesięcy, Iljusza.
Płacę wyłącznie ja, ze swojej pensji, — odwróciłam się do Mariny, która nagle przestała głaskać stół.
— A więc, Marino.
Jestem gotowa zrzec się swojej części.
Ale razem z mieszkaniem przejmujecie na siebie status współkredytobiorcy i spłacacie bankowi moją część długu.
I oczywiście pokrywacie zaległości swojego przyszłego męża.
Narósł tam sześćset tysięcy rubli odsetek karnych.
— To oburzające! — Tamara Siergiejewna z całej siły uderzyła pulchną dłonią w stół, aż filiżanki zadźwięczały.
— Kobieta nie powinna dźwigać na sobie takiego finansowego jarzma!
Zgodnie z prawem Ilja, jako głowa rodziny…
— Zgodnie z artykułem 391 Kodeksu cywilnego Federacji Rosyjskiej, — przerwałam jej łagodnie, ale stanowczo, — przeniesienie długu na inną osobę jest dopuszczalne wyłącznie za zgodą wierzyciela.
Bank wyrazi zgodę, jeśli Marina ma potwierdzoną białą pensję w wysokości od dwustu tysięcy rubli miesięcznie.
Marino, czy w waszym barber shopie istnieje takie oficjalne wynagrodzenie?
Teściowa z oburzenia aż zakrztusiła się powietrzem.
Próbowała gwałtownym ruchem poprawić okulary, które zsunęły jej się na czubek nosa, ale spudłowała i boleśnie dźgnęła się pomalowanym paznokciem prosto w oko.
Oparła się o oparcie krzesła, czerwona, dusząca się i ze łzawiącymi oczami, jakby z chciwości połknęła łyżkę czystego wasabi.
W tej chwili w przedpokoju szczęknął zamek.
To przyszła moja bliska przyjaciółka Swieta, prawniczka specjalizująca się w nieruchomościach.
A za jej plecami wznosiła się monumentalna postać Niny Iwanowny, naszej niezmiennej starszej klatki schodowej.
— Dobry wieczór, koncesjonariusze, — powiedziała raźno Swieta, wchodząc do kuchni i rzucając na stół swoją skórzaną teczkę.
— Zawsze mówię swoim klientom: słowa to tylko powietrze, a podpisy to konkret.
Przygotowałam formularze umów o podział majątku i wstępny wniosek do banku o przeniesienie długu.
Marino, masz przy sobie paszport?
— Jaki… jaki paszport? — zapiszczała cienko nowa „właścicielka” życia, wciskając się w oparcie krzesła.
— Ilja mówił, że mieszkanie jest w całości jego!
Mówił, że sam je kupił przed ślubem i wszystko kontroluje!
— Nasza klatka pamięta wszystko, — odezwała się grubym basem Nina Iwanowna, ciężko opierając się o futrynę.
— Doskonale pamiętam, jak ten twój kontroler pijany ryczał na ławce pod wejściem.
Żalił się dzielnicowemu, że żona bierze kredyty na swoje nazwisko, żeby kupić mu mikrofony i kolumny, a on potem nosi je do lombardu.
Biznesmen, pożal się Boże.
Swieta uśmiechnęła się krzywo i spojrzała na Marinę.
— A tak przy okazji, dziewczyny, minutka edukacji prawnej, tak dla samorozwoju.
Wiele osób z jakiegoś powodu myśli, że jeśli mężczyzna głośno krzyczy „to moje” albo jest po prostu zameldowany w lokalu, to jest tam właścicielem.
Zapamiętajcie: meldunek daje tylko prawo do użytkowania.
Prawo własności potwierdza wyłącznie wypis z rejestru nieruchomości.
Co więcej, jeśli mieszkanie zostało kupione w trakcie małżeństwa, ale jeden z małżonków po cichu brał kredyty konsumenckie rzekomo na „potrzeby rodziny” i puścił je z dymem, to przy rozwodzie ten dług również dzieli się po połowie.
Skinęłam głową, potwierdzając słowa przyjaciółki:
— Ilja wziął cztery miliony na rozwój swojej agencji organizacji imprez.
Zgodnie z prawem, Marino, jeśli teraz wychodzisz za niego za mąż i przejmujesz jego aktywa, będziesz musiała solidarnie pomagać mu spłacać ten dług.
Komornicy nie robią zniżek za piękne słowa i karmiczne przepływy.
Marina gwałtownie zerwała się na nogi.
Jej udawana pewność siebie spływała z niej teraz równie szybko, jak tani samoopalacz w gorącej bani.
— Ja nie godziłam się na długi!
Ilja, śpiewałeś mi, że jesteś odnoszącym sukcesy producentem i masz pasywny dochód! — nerwowo chwyciła swoją torebkę z krzesła.
— Marinočka, słoneczko, nie wynośmy brudów z domu! — błagalnie jęknął mąż-wodzirej, który stracił już cały swój aksamitny baryton, i spróbował chwycić ją za rękaw bluzki.
— To tylko chwilowe zatory finansowe!
Wszystko rozwiążemy!
— Puść mnie, nieszczęsny bankrucie! — zapiszczała Marina.
Szarpnęła ręką z taką siłą, że zahaczyła długim paskiem torebki o klamkę drzwi kuchennych.
Pasek trzasnął i oderwał się, torebka rozwarła się, a na moją czystą podłogę wytrysnęła fontanna puderniczki, szminki, kluczy i drobnych.
Marina opadła na kolana i zaczęła gorączkowo zgarniać swoje rzeczy, żałosna, rozczochrana i czerwona ze złości, niczym rasowa kura, która przypadkiem wpadła pod kosiarkę.
Kira i Tamara Siergiejewna, bez słowa porozumienia, bokiem, bokiem ruszyły ku wyjściu na korytarz, starannie odwracając wzrok od bladego Ilji.
— Wiesz, Iljusza, — wycedziła cicho i sucho była kadrowa, naciągając płaszcz, — trzeba było jakoś rozsądniej i bardziej zgodnie z prawem urządzić swoje życie.
Ja w tym nie uczestniczę.
Drzwi wejściowe trzasnęły trzy razy z rzędu, odcinając przeszłość.
W mojej kuchni zostaliśmy tylko ja, uśmiechająca się krzywo Swieta, milcząca Nina Iwanowna i mój wciąż jeszcze prawowity mąż, który zgarbił się nad wystygłą filiżanką herbaty, nagle przemieniony z wypolerowanego króla w zwykłego starzejącego się mężczyznę z ogromnymi długami.
— No i co, Ilja? — podsunęłam mu czystą kartkę papieru i długopis.
— Spektakl się skończył.
Teraz porozmawiajmy naprawdę.
Wystawiam mieszkanie na sprzedaż i zamykam hipotekę.
Pozostała kwota w całości pójdzie na spłatę twoich kredytów konsumenckich, które wiszą na moim nazwisku.
A ty natychmiast idziesz do pokoju, pakujesz swoje mikrofony, estradowe marynarki i jedziesz do mamusi wić gniazdko.
Już otworzył usta, żeby z przyzwyczajenia wygłosić kolejną piękną i pustą mowę, ale spojrzał na nieugiętą Swietę, potem przeniósł wzrok na surową starszą klatki, ciężko westchnął i w milczeniu poszedł po walizkę.
