Moja odpowiedź w formie niespodzianki odebrała mu nie tylko dumę, ale i mowę.
— Julia, ty chyba z księżyca spadłaś!
Jakie teraz półtora miliona?
Rynek stoi, biznes jest w śpiączce, taksówki nikomu nie są potrzebne!
Poczekasz jeszcze pół roku, nie zbiedniejesz.
Przecież ty z mężem nie dojadacie ostatniej kromki chleba!
Wadik, mąż mojej szwagierki, rozwalił się bezceremonialnie na naszej kanapie, mieszając cukier w filiżance z takim zajadłym brzękiem, jakby wybijał alfabetem Morse’a: „Nie-ma-pie-nie-dzy-i-nie-bę-dzie”.
Miesiąc temu ten „lokalny wilk z Wall Street” przybiegł do nas z rozpalonym wzrokiem i spoconą łysiną.
On i Oksana, siostra mojego męża Denisa, mieli odłożone pięćset tysięcy.
Brakowało drobiazgu — półtora miliona — żeby kupić luksusowe zagraniczne auto prosto z salonu i wynajmować je jako biznesową taksówkę.
„Złapiemy złoty interes!
Za miesiąc oddam wszystko co do grosza, z odsetkami!” — przysięgał Wadik, teatralnie przyciskając pulchne ręce do piersi.
Ja, człowiek przyzwyczajony ufać beznamiętnym liczbom, a nie żarliwym przysięgom, dałam te pieniądze.
Ale pod jednym malutkim, prawie niezauważalnym warunkiem: przy zakupie samochód rejestrujemy na mojego Denisa.
Wyłącznie do momentu całkowitej spłaty długu.
Wadik wtedy radośnie pokiwał głową — jaka to, niby, różnica, czyje nazwisko widnieje na papierze, skoro kluczyki są w jego kieszeni, a kierownica w jego rękach?
A wczoraj przejeżdżałam obok i postanowiłam wpaść do nich na herbatę.
Drzwi wejściowe były uchylone — Oksana, jak zwykle, czekała na kuriera.
Z kuchni dobiegała jej rozmowa z Wadikiem:
— Powiedz jej po prostu, że samochód ciągle się psuje!
Julka to bogata idiotka, ma pieniędzy jak lodu.
Fochnie się i wybaczy.
Przecież nie będzie ścigać własnej rodziny o dług, prawda?
Dokładnie, Ksiucha!
Ta domowa księgowa nawet nie wzięła ode mnie pokwitowania!
Minął miesiąc, powiem, że korporacja taksówkarska zbankrutowała.
Pomarudzi i odpuści.
Przecież jesteśmy rodziną, wytrzymają!
Cichutko zamknęłam za sobą drzwi i zeszłam po schodach.
W środku nie było ani gorzkiej urazy, ani kobiecych łez.
Był tylko chłodny, dźwięczący kalkulacyjny spokój.
Wieczorem przy kolacji opowiedziałam wszystko mężowi słowo w słowo.
Denis, który ubóstwia mnie i zawsze murem stoi za naszą rodziną, odłożył widelec.
— Zaraz mu połamię szczękę.
— Nie, kochanie, — pogładziłam go czule po ręce.
— Stomatologia jest dziś absurdalnie droga, po co nam dodatkowe wydatki?
Postąpimy dużo bardziej elegancko.
Damy im płatny kurs mistrzowski z finansowej odpowiedzialności.
I oto niedzielny obiad.
Rodzina w komplecie.
Przyjechali taksówką — Wadik już od progu teatralnie westchnął, że ich nowe auto „znowu się zepsuło i stoi pod oknami” (najwyraźniej już zaczął ćwiczyć na nas przygotowaną legendę), a poza tym w swój ustawowy dzień wolny ma prawo się odprężyć i wypić kieliszek koniaku.
Wadik z apetytem zajada moją pieczoną wieprzowinę, Oksana krytycznie, z lekką pogardą, ogląda mój nowy remont.
— Wiesz, Jul, — mówi Wadik, żując i energicznie gestykulując, — ciężko teraz uczciwemu przedsiębiorcy.
Państwo dusi, konkurencja podcina skrzydła.
Podjąłem stanowczą decyzję: przez pół roku nie będę wam oddawać pieniędzy.
Muszę zmienić opony, kupić pokrowce z ekoskóry…
Rozumiecie sytuację, prawda?
— Oczywiście, Wadik, — uśmiechnęłam się słodko, niemal anielsko.
— Twoja sytuacja jest wyjątkowo trudna.
Prawie jak u myszy, która sama z rozpędu wlazła do pułapki, a teraz oburzona domaga się, żeby jeszcze dostarczano jej tam ser z dowozem.
Wadik zakrztusił się kawałkiem mięsa i zaczął kaszleć.
— Co?
O co ci teraz chodzi?
Przecież kręcę się od rana do nocy jak chomik w kołowrotku!
— Tak, — skinęłam głową, — tylko że ten kołowrotek jakoś toczy się wyłącznie na nasz koszt.
Jakbyś nie był chomikiem, tylko żarłocznym pasożytem utrzymywanym na złotym wikcie.
Oksana zapłonęła gniewem, rzucając na stół wykrochmaloną serwetkę.
— Julia, co to za wyniosły ton?!
Przecież prosimy cię po rodzinie!
Macie dwie pensje, żyjecie sobie wygodnie, chodzicie po restauracjach!
Mogliście nam w ogóle podarować te półtora miliona.
Wadik potrzebuje startu w życiu!
— Start, Oksanko, dostaje się na bieżni po ciężkich treningach, — niewzruszenie upiłam łyk herbaty.
— A wy z Wadikiem domagacie się, żeby opłacono wam klasę biznes w samolocie, którego nawet nie zamierzaliście budować.
— Jak śmiesz!
— Oksana przeszła na ultradźwięki, błyskawicznie zdzierając z siebie maskę przyzwoitej krewnej.
— Jesteśmy rodziną!
Masz obowiązek nas wspierać!
— Mam obowiązek terminowo płacić rachunki i podatki państwu, — odparłam spokojnie.
— A sponsorowanie czyjegoś rozdętego ego, jakbym była bankomatem z funkcją nieskończonego wybaczania, zupełnie nie mieści się w moich życiowych planach.
Wadik pobłażliwie prychnął, odchylając się na oparcie krzesła i protekcjonalnie splatając ręce na brzuchu.
— Dobra, dziewczyny, nie kłóćcie się.
Jul, zrozum swoim kobiecym rozumkiem: pieniędzy teraz nie ma.
Nie narysuję ich!
I samochodu wam nie oddam pod zastaw, nawet o tym nie marz, bo włożyłem w niego swoje ciężko zarobione pięćset tysięcy!
Więc wyluzuj, odetchnij i czekaj.
Kiedyś oddam.
Może.
Spojrzałam na niego.
Z zewnątrz — absolutnie spokojna, jak granitowa płyta na nabrzeżu.
— A ty niczego nie musisz oddawać, Wadik, — powiedziałam miękko, niemal czule.
Rodzina przy stole znieruchomiała.
Na twarzy szwagierki pojawił się triumfujący uśmieszek: „A nie mówiłam, ta bogata idiotka szybko się podda!”.
— Naprawdę?
— Wadik rozlał się w szerokim, tłustym uśmiechu zwycięzcy.
— Najprawdziwsza prawda, — powoli wyjęłam z teczki leżącej na stole starannie wydrukowaną kartkę papieru.
— Widzisz, ponieważ samochód był prawnie zarejestrowany na Denisa, a dowód rejestracyjny i drugi komplet kluczy, jak pamiętasz, przez cały ten czas spokojnie leżały w naszym domowym sejfie… wczoraj go sprzedaliśmy.
Zapadła absolutna cisza.
Słychać było, jak w kuchni buczy lodówka.
— J-jak to sprzedaliście?
— Wadik gwałtownie zbladł, a jego oczy zrobiły się jak dwa spodki do herbaty.
— Mój samochód?!
— Mój samochód, Wadik, — poprawił go Denis z twardym, metalicznym naciskiem, wstając od stołu i krzyżując ręce na szerokiej piersi.
— Ale… jak to… przecież stał na parkingu pod domem!
Mam kluczyki!
— wyjąkała Oksana, chwytając się za serce.
— Stał.
Wczoraj rano.
A wczoraj w południe przyjechał poważny kupiec z własną lawetą, podpisaliśmy umowę kupna-sprzedaży i auto pojechało do innego regionu, — położyłam kartkę na stole prosto przed Wadikiem.
— Za dwa miliony rubli.
Dokładnie za tyle, za ile odebraliśmy go z salonu.
Wadik zerwał się na równe nogi, przewracając z hukiem krzesło.
Jego twarz pokryła się brzydkimi bordowymi plamami wściekłości.
— Nie mieliście żadnego prawa!
Tam jest moje pięćset tysięcy!
Jesteście żałosnymi oszustami!
Idę teraz na policję!
Wsadzę was do więzienia!
— Idź, Wadik, koniecznie idź, — machnęłam pojednawczo ręką.
— Przy okazji opowiesz panom policjantom, jak jeździłeś na odręcznie napisanym upoważnieniu, które mój mąż unieważnił trzy dni temu.
A jeśli chodzi o twoje pięćset tysięcy… przecież jestem wyjątkowo uczciwym i sprawiedliwym człowiekiem.
Oto twoje rozliczenie.
Przesunęłam w jego stronę drugą kartkę, zapisaną cyframi.
— Patrz uważnie.
Pięćset tysięcy — to twój początkowy wkład.
Od tego odejmujemy: utratę wartości handlowej samochodu po miesiącu intensywnej pracy jako taksówka — siedemdziesiąt tysięcy.
Mój procent za korzystanie z półtora miliona według stopy refinansowej — kolejne dwadzieścia.
I co najważniejsze: wynajem samochodu klasy biznes na trzydzieści dni.
Według średniej ceny rynkowej.
Zrobiłam pauzę, szczerze delektując się tą chwilą.
— Razem, — elegancko podkreśliłam końcową linię czerwonym długopisem, — jesteśmy ci winni dokładnie czternaście tysięcy dwieście rubli.
Denis, przelej proszę Wadikowi na kartę.
Niech sobie niczego nie odmawia.
Oksana wpadła w prawdziwą histerię.
— Puściliście nas z torbami!
Okradliście nas!
Zostawiliście nas bez pracy, bez grosza przy duszy!
Przecież jesteśmy rodziną!
Jak mogłaś tak postąpić, ty wyrachowana żmijo?!
Zamachnęła się, próbując strącić naczynia ze stołu, ale Denis gwałtownie zrobił krok do przodu, zasłaniając mnie sobą.
Jego głos był cichy, ale przez to przeszywał aż do kości.
— Jeśli natychmiast się nie uspokoisz i jeszcze raz podniesiesz głos na moją żonę, wylecicie stąd razem z drzwiami wejściowymi.
Chcieliście wyłudzić od nas półtora miliona, uważając Julię za wygodną idiotkę.
Zabawiliście się w biznesmenów.
Powiedzcie wielkie dziękuję mojej żonie, że wszystko policzyła po bożemu, a nie zostawiła was jeszcze z długiem.
A teraz — wynocha z mojego domu.
Wychodzili głośno.
Wadik sypał absurdalnymi przekleństwami, potykając się o własne buty, Oksana teatralnie szlochała w korytarzu, obiecując poskarżyć się wszystkim krewnym do siódmego pokolenia i okryć nas hańbą na całe miasto.
Ale było mi to całkowicie obojętne.
Moje pieniądze w pełnej wysokości wróciły na nasze rodzinne konto.
A toksyczna, obłudna rodzina sama wyeliminowała się z naszego życia.
I mam ogromną nadzieję, że na zawsze.
